Nieuwe wet voor zzp’ers geeft ondernemers kopzorgen
Maakbare arbeidsmarkt is een illusie
- Nieuwe wet voor zzp’ers geeft ondernemers kopzorgen - 29 augustus 2025
- Trump hervormt buitenlands beleid én wereldeconomie met tariefdiplomatie - 11 augustus 2025
- AOW dreigt nieuwe melkkoe van komende bezuinigingsronde te worden - 2 augustus 2025
Foto: Redactie OpinieZ
Aan het eind van de vorige eeuw kenden we gesubsidieerde Melkert-banen – om mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt en beperkt arbeidsperspectief te helpen werkervaring op te doen, opdat er uitzicht zou ontstaan op regulier werk, een échte baan. Of men kon eenvoudig als Zelfstandige Zonder Personeel (zzp) een eenmanszaakje starten: inschrijven bij de Kamer van Koophandel en lekker als freelancer – wanneer je te oud (lees: te duur) was voor de arbeidsmarkt – je eigen tijden en voorwaarden bepalen, zonder al te veel overheidsbemoeienis, heffingen en verplichtingen, die een beetje doorbijter prima zelf in staat was af te handelen.
Tot eind jaren ’90 was er weinig specifieke wetgeving voor zzp’ers. Zelfstandigen vielen onder algemene fiscale en arbeidsrechtelijke regels, maar hun aantal was nog relatief klein. De focus lag vooral op de traditionele arbeidsverhoudingen tussen werknemer en werkgever. Waar de Melkert-banen uitdraaiden op een roemloos en kostbaar fiasco groeide het aantal zzp’ers sterk, vooral in sectoren zoals de bouw, zorg en IT.
Zzp’ers goedkoop
In de polder leidde dit vanzelfsprekend tot de nodige discussie, want er was in de arbeidsmarkt een deel nog niet helemaal dichtgeregeld zoals dat in Nederland hoort. Voor werkgevers waren zzp’ers lekker goedkoop, die gaven veel minder kosten (sociale kosten en premies) dan échte werknemers. De vakbonden zagen met lede ogen hoe een groeiend aantal werkenden er geen enkel belang bij had om lid te worden. Een deel van de politiek, zo ook de fiscus, stoorde zich aan gemiste belastinginkomsten voor de overheid.
Dus werd het oude systeem maar weer eens op de schop genomen en kwam er onder staatssecretaris Eric Wiebes van Financiën (VVD) in het kabinet-Rutte II in 2015 de Wet Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties (DBA). Die veroorzaakte weer geheel nieuwe complicaties, onuitvoerbaar, moeilijk om te handhaven en onduidelijk. De Hoge Raad moest eraan te pas komen en mede daarom werd er zelfs tot een moratorium op de handhaving besloten, dat formeel begin 2025 werd beëindigd, wat op aandrang van de Tweede Kamer dit jaar nog niet tot boetes mag leiden.
’Rechtsvermoeden’ opgetuigd
In 2020 publiceerde de Commissie Borstlap een rapport (“In wat voor land willen wij werken?”) dat pleitte voor een duidelijker onderscheid tussen werknemers en zelfstandigen, met meer zekerheid voor werkenden en een gelijker speelveld op de arbeidsmarkt. Dat was in oktober 2023 hét signaal voor de politiek om het wetsvoorstel Verduidelijking Beoordeling Arbeidsrelaties en Rechtsvermoeden (Vbar) op te tuigen, dankzij CDA-minister Karien van Gennip (Sociale Zaken en Werkgelegenheid).
Kunt u nagaan dat dit circus inmiddels bijna dertig jaar in stand wordt gehouden vanwege politiek en ambtelijk opportunisme in de polder. Demissionair minister Van Hijum (NSC) hoopt dat de nieuwe wet over een jaar kan ingaan, op 1 juli 2026. Maar voor die tijd moeten de Tweede en Eerste Kamer er nog wel mee instemmen en zijn er ook verkiezingen. Ondertussen verliezen zzp’ers klanten, die vrezen dat zij opdraaien voor boetes of andere verplichtingen als gevolg van de aangescherpte wet.
Schijnzelfstandigheid
Volgens het ministerie van Sociale Zaken telde Nederland in 2024 1,3 miljoen zzp’ers, een verdubbeling ten opzichte van 2003. In 200.000 gevallen zou hierbij sprake zijn van schijnzelfstandigheid: mensen die werken in een zzp-constructie, terwijl er eigenlijk sprake zou zijn van werknemerschap. Het aantal ‘schijnzelfstandigen’ schat het ministerie op 200.000. De nieuwe wet geeft hiervoor regels die weinig van doen hebben met de klassiek liberale visie die vrijheid blijheid zou bepleiten: of je nou zzp’er bent of in loondienst, dat is niet alleen een afspraak tussen jou en het bedrijf maar een kwestie van de juiste regelgeving.
Critici betogen dat de overheid zich daar niet mee hoeft te bemoeien. Je bent een volwassene. Maar de staat gaat controle uitoefenen over jouw werkafspraken en zelfs je inkomen. Voor veel zogenaamde schijnzelfstandigen is daarmee de lol er dan ook wel vanaf, want onder de nieuwe wet wordt het lastig om na het afdragen van inkomstenbelasting, btw, premies, vermogensrendementsheffing én indirecte lasten nog iets over te houden voor jezelf. Grote bedrijven daarentegen hebben wél dure experts en fiscalisten die belastingvoordelen kunnen uitmelken.
Werkbijen
De kleine ondernemers en zzp’ers zijn de werkbijen en de nijvere mieren van onze arbeidsmarkt, onmisbaar in een aantal sectoren van de Nederlandse economie, die in toenemende mate in een fuik van allerlei regeltjes worden gevangen en toch de persoonlijke keuze maken om hun eigen broek op deze manier op te houden en bijvoorbeeld uit de bijstand blijven. Daar kan geen Melkert-baan aan tippen. Overigens is de overheid de grootste inhuurder van zzp’ers van allemaal.
Vergeet daarbij ook niet dat er veel echte zzp’ers nu de sjaak zijn omdat ze ongewild in een schijnconstructie zijn geloodst. Denk aan pakketbezorgers, koeriers, horeca, bouwvakkers en maaltijdbezorgers. Vaak overigens ook nog dankzij de overheid: draaideurconstructies bij grote bedrijven als PostNL zijn immers ooit goedgekeurd door de Belastingdienst en bij het UWV kregen werklozen massaal te horen hoe ze zelfstandige konden worden. Sinds de coronacrisis kunnen we hier beroepen als kok en verkoper nog aan toevoegen.
Krokodillentranen
De groep goedkope flexwerkers op de Nederlandse arbeidsmarkt is een van de grootste vergeleken met andere Europese landen. Zij werden door de overheid jaar na jaar ‘beloond’ met een dalende zelfstandigenaftrek voor de belastingen. Relatief vaak zijn zij te vinden in lichamelijk zware beroepen met dure verzekeringen voor werkloosheid, arbeidsongeschiktheid en ziektekosten. Vergelijk dat eens met een werknemer die WW, ziekte, arbeidsongeschiktheid, scholing, zorgverlof, vakantie, zwangerschap, 13e maand, vakantiegeld en een kerstpakket krijgt, die je niet naar huis kan sturen als er geen werk is.
Natuurlijk is er dan altijd wel een linkse hoogleraar arbeidsrecht – betaald van belastinggeld – te vinden, die zich achter de overheid schaart en het verzet van de zzp’ers een achterhoedegevecht noemt. “Als je in de organisatie van iemand anders werkt, en alleen jezelf verhuurt, hoe ondernemend ben je dan eigenlijk? Waarin heb je geïnvesteerd? Ik snap dat mensen het niet willen horen, maar feitelijk zijn ze gewoon werknemer. En ze moeten net zoveel belasting en premies betalen als de rest. Dit zijn gewoon krokodillentranen.”
‘Zeer zorgvuldig’
De Belastingdienst, SZW en VWS vinden hun werkwijze bij het beoordelen van schijnzelfstandigheid ‘zeer zorgvuldig’. “Er is specifiek gekeken of de voorbeelden in lijn zijn met het arbeidsrecht, waarbij de werkzaamheden die iemand daadwerkelijk uitvoert bepalend zijn. Uiteindelijk hebben VWS, SZW en de Belastingdienst samen geconcludeerd dat in veel gevallen waarschijnlijk sprake hoort te zijn van een arbeidsovereenkomst, waar nu veelal sprake is van schijnzelfstandigheid.” Of het nieuwe wetsvoorstel het gaat halen in de Tweede Kamer is nog de vraag. Een aantal partijen (VVD, D66, CDA en SGP) kwam met een eigen voorstel.
Jaar na jaar gaven Nederlandse regeringen miljarden euro’s uit aan maatregelen om de arbeidsmarkt ‘te versterken’. Met als nettoresultaat: nul komma nul. En neem van mij aan dat Rutte en consorten vrolijk hetzelfde nutteloze broddelwerk hebben voortgezet. Weggegooid geld. Overheidsingrijpen bederft de arbeidsmarkt. Sinds de Melkert-banen eind jaren negentig heeft Nederland opnieuw veel geld verspild aan pogingen om de arbeidsmarkt beter te laten werken.
Eenvoudig belastingstelsel
Men vergeet: ook de arbeidsmarkt is een markt!!! Hoe minder overheidsbemoeienis, des te beter de markt werkt. Ook binnen de Organisatie voor Economische Ontwikkeling en Samenwerking (OESO) ligt deze consensus al tientallen jaren vast. Tevens schat de OESO de correlatie tussen werkloosheid en uitgaven aan activerend arbeidsmarktbeleid op zo goed als nul.
Laat werkgevers, werknemers en zelfstandigen zelf de prijs of beloning en arbeidsvoorwaarden afspreken. Regeringen scheppen geen echte banen. Wat het beste werkt? Starters helpen, (bij)scholing stimuleren, economische voorspoed plus versoepeling, deregulering en vrij ondernemerschap. Zo simpel is het. Een eenvoudig belastingstelsel waarin het gaat lonen als mensen (meer) gaan werken. Minder regels voor werkenden en (kleinere) werkgevers.
Flexibele arbeidsmarkt
Eén van de voorbeelden die deze redenering bij uitstek ondersteunt zagen we in de VS onder Donald Trump in de periode rond de eerste Corona-golf en de ingeklapte economische groei met miljoenen nieuwe werklozen in het kielzog. Binnen een maand erna steeg het aantal banen alweer met vele honderdduizenden, dankzij de flexibele arbeidsmarkt. Werkgevers konden gemakkelijk en goedkoop mensen ontslaan met als voordeel dat zij niet beducht waren om ook weer snel mensen aan te nemen. Zie de zzp’ers in Nederland.
Daarbij had Trump tijdens zijn bewind het bijdehante idee om nieuwe arbeidswetten in te voeren mits er per stuk acht oude regels vervielen. Niet dat de arbeidsverhoudingen in de VS geen uitwassen kennen, maar als we in Nederland kijken zien we bijvoorbeeld ook onduldbare praktijken: oudere werklozen zijn vrijwel kansloos door het systeem, zzp’ers, flexwerkers en payrollers staan bloot aan uitbuiting en vanuit de bijstand een baan krijgen of als zzp’er beginnen wordt moeilijk gemaakt.
Veel deeltijdwerk
In vergelijking met andere OESO-landen is de Nederlandse arbeidsmarkt uniek, zowel als het om instituties gaat als om uitkomsten. Deeltijdwerk is nergens zo gebruikelijk als in Nederland en de poldereconomie is koploper in tijdelijke en flexibele arbeid. De werkloosheid ligt relatief laag, zij het mede door de uiterst ruime definitie van arbeid: wie één uur per week werkt, wie een betaalde stage loopt, telt mee als ‘werkend’. De arbeidsongeschiktheid is daarentegen substantieel en de arbeidsparticipatie van ouderen laag.
Het beleidsdoel zou moeten zijn een dynamische arbeidsmarkt met werkzekerheid voor alle werkenden. De zekerheid om aan het werk te komen én te blijven, waar nodig in een ander bedrijf, beroep of een andere sector. Mensen zelf verantwoordelijkheid geven. Niet afschuiven naar bonden, werkgeversclubs, UWV of de overheid. Mensen kunnen best zelf beslissen. En een fatsoenlijk vangnet voor mensen die niet – ziek, arbeidsongeschikt, versleten, oud – mee kunnen doen.
Niet eindeloos sleutelen
Luister daarom ook niet naar arbeidsmarkteconomen: die zijn niet bezig met economie maar met beleid, al dan niet gehinderd door politieke voorkeuren die opdrachtgevers van hen verlangen. U bent arbeidsmarktdeskundige? Ga een écht vak leren. Luister ook niet naar de vakbonden, die slechts ongeveer achttien procent van de werkenden in Nederland representeren, vooral ouderen overigens. Luister ook niet naar de werkgeversorganisaties die primair in de polder willen lobbyen om hun eigen belangen en geld veilig te stellen. Schaf het hele poldercircus van de Sociaal-Economische Raad, Stichting van de Arbeid en dergelijke af, die vooral gebakken vergaderlucht produceren.
Dé arbeidsmarkt is een fictie en verschilt per sector en beroep, en veegt een zorgmedewerker, stukadoor of een boer(in) op een hoop. Overheidsbemoeienis kán dit domweg niet regelen. Trek nu eens een keer de conclusie: een maakbare arbeidsmarkt is een illusie. Hou op met eindeloos sleutelen aan ingewikkelde systemen, die op niets uitlopen of voor veel mensen het leven lastiger maken. Dat is de les die de partijen in de Kamer en de regering nu met hun met arbeidsmarktbeleid zouden moeten trekken.
Moeilijk onderwerp. Een flinke portie regeltjes afschaffen, op de meeste domeinen, daar zijn de meesten het wel mee eens denk ik.
Dat ondernemers de vrijheid voor een keuze voor ZZP’ers en 0-uren contracten willen behouden dat snap ik.
Maar de wildgroei die er was aan ZZP’ers, vermeend of echt, had zeker ook in de praktijk minder positieve kanten. Voor de loondienstwerkenden dan. Voor hen bleven namelijk de minst interessante werkzaamheden, de ongunstigste diensten, de lagere beloningen, het meeste papierwerk en de meeste verantwoordelijkheden, vaak ook voor die van de inval-ZZP’er.
En als die ZZP’er geen zorg draagt voor pensioenopbouw, toereikende verzekeringen enz., komt dat, in geval van, uiteindelijk ook weer ten koste van de samenleving.
Ook (te) veel 0-uren contracten, met een zekere vrijblijvendheid qua inzetbaarheid, zijn niet altijd gunstig voor de loondiensters.
Een zekere regulering is en blijft dus nodig denk ik.
Maar dan moeten de noodzakelijke regels wel simpel en handhaafbaar zijn.
Een ZZp er heeft geen contracten met ondernemers anders dan op gelijk niveau.
In de late jaren ’80 werkte en woonde ik in Vught. Een sjieke plaats, waar ook de concierges en bouwvakkers zich de arrogantie van directeur hebben aangemeten. Ben er in 1997 met alle plezier van de hele wereld vertrokken. Geen seconde spijt van gehad.
In Vught had je ook een enorm potentieel aan bouwvakkers. En wat deden die….?
Die gingen ‘s-avonds en in de weekenden fors bijklussen. De staat liep serieus btw mis, belasting en premies werknemersverzekeringen. En ja. Als je in de week geen 38 uur zware lichamelijke arbeid verricht, maar 50 uur, dan slijt je lichaam ook heel wat sneller. zo tussen hun 50e en hun 60e vielen die bouwvakkers als vliegjes uit en dan was het uitkering trekken.
Als zzp’er krijgen ze een beter salaris, waarover ze per uur afrekenen. Zowel btw als inkomstenbelasting. En het is minder frauduleus, want als ondernemer zit je niet op gezeik met de belastingdienst te wachten.
Overigens was wel de reactie van mijn echtgenote (zzp’er) treffend bij de uitfasering van de ondernemersvrijstelling: “Als ik zoveel meer belasting moet betalen, ga ik minder werken”.
De overheid denkt dat je met extra accijns op rookwaren het roken kunt ontmoedigen. Dat je met extra belasting het werken ook ontmoedigt komt bij de overheid kennelijk niet op. En dat in tijden van personeelsschaarste.
De overheid heeft al zoveel vangnetten geïnstalleerd op het niveau van onderwijs en bijscholing, dus vóórdat iemand op de arbeidsmarkt komt, en ook nog vangnetten nadat iemand de arbeidsmarkt uitvalt, zoals bijstand en ww.
En nog is het in de polder versie van de Sovjet-Unie niet genoeg.
Ook dit artikel maakt duidelijk dat onze linkse overheid maar 1 doel heeft: de totalitaire samenleving (meestal maakbare samenleving genoemd, dat klinkt beter).
Beste Raymond 2,
Voor dat de arbeidsmarkt wat handiger in elkaar geklust wordt (en laten we wel wezen, dat was altijd al een dingetje in NL. Veel voorzieningen op dat vlak danken we aan het wat meer doortastende beleid tijdens de zaakwaarneming van ene A.H. te B.), lijkt het ook praktisch om een beter idee te hebben wat een overheid nu wel of niet vermag.
Duidelijk zal zijn dat overheidje 2025 veels te veel wil, veels te weinig klaarspeelt en daardoor/desondanks veels te veel kost. Henk adviseert fors minder overheid, die minder dingen doet, maar dat beperkte palet een stuk beter in de grip heeft.
Waarom moet overheidje middels toeslagen jan en alleman aan de staatstiet binden? Overheidje zou ook gewoon veel minder uit de zak kunnen grabbelen.
Oplossing is hoogst controversieel, want die komt neer op individuele verantwoordelijkheid van eenieder, waarbij er dus door ongelukkig, dom of andere huis-tuin-en-keuken oorzaken (zie iemand ‘lekker scheiden’?) verliezers zullen zijn. En dat in een tijd dat we van kansengelijkheid, zo niet van gelijkheid van uitkomsten, dienen uit te gaan. En verantwoordelijkheid sowieso een begrip is dat enkel op ridicule wijze in de grovere pornogenres aan bod komt.
Als je dan denkt ‘Union fait la force’ omdat je niet van de staat bent, dan kunnen hele onderdelen gecollectiviseerd worden zonder dat uw overheidje er met de kleverige vingertjes aan hoeft te zitten. Andere kleverigheden overigens niet uitgesloten.
Waar er in vroeger dagen (ook omdat het wat minder hoog digitaal druk, druk, druk was) was er meer ruimte om Eppies onder ons (en iedereen is altijd wel ergens in zijn bestaan een Eppie) batig bezig te laten zijn met iets. Dat geeft jelui ook een dagbesteding en fraaie uitzichten op zingeving, eigenwaarde e.d.
Dank weer voor je lezenswaardige bijdragen. Ij houd wel van een goede discussie!🥳
Punt is dat werkgevers gewoon een flexibele schil *moeten* hebben, gezien de elasticiteit van het werk, seizoensarbeid etc. En verder hebben vaste werknemers gewoon veel te veel rechten, je komt er echt nooit meer vanaf. Alleen echt grote bedrijven kunnen zich nog vaste werknemers veroorloven. Denk aan 2 jaar doorbetalen bij ziekte, allerlei re-integratie verplichtingen enz. Verder de loon-wig: als je een salaris van 100 euro krijgt kost dat de baas 130 en jij krijgt netto 50. Beetje gechargeerd maar wel ernstig in die richting. En natuurlijk het ontslagrecht en de transitie-vergoeding. Allemaal arbeidsrechtelijke gedrochten.
Het hele MKB neemt gewoon geen mensen meer aan. Wil alleen zzp-ers vanwege de flexibiliteit. Want een klein bedrijf kost het gewoon de kop als je teveel kneuzen als werknemers hebt, en die je bij wanpresteren ook gewoon niet meer kunt ontslaan.
Disclaimer: zelf werkgever geweest van ca. 15 man. Ben blij dat ik er van af ben.
Ik snap u helemaal. Werknemersrechten, die tot in het absurde zijn opgerekt, lijken inderdaad inmiddels de doodsteek voor veel kleine ondernemers.
Maar alleen draaien op ZZP’ers kan naar mijn mening ook niet de oplossing zijn, dat is wat anders dan een beperkte flexibele schil, die zeker een toegevoegde waarde kan hebben.
Veel bedrijven hebben veel meer flexibiliteit nodig dan de ‘beperkte flex schil’ die u noemt. ZZP-ers zijn gewoon de levensader van heel veel bedrijven geworden. Ook vaak tegen wil en dank, maar toch. ZZP-ers gaan afknijpen met ‘ga maar in vaste dienst’ betekent vaak gewoon brodeloos want de bedrijven waar ze rondlopen willen ze niet in vaste dienst hebben.
Mijn echtgenote, doktersassistente deed dat wel. Eind 2024 brak de paniek uit nadat de belastingdienst haar dreigementen rondom de ZZP’ers had geuit. Artsen zijn medisch bekwaam, maar maatschappelijk en fiscaal zijn het doorgaans niet de snuggerste lieden.
Afijn, afspraken worden matig nagekomen, haar eigen vakantiedagen inplannen gaat moeizaam, het werk op één en dezelfde praktijk blijkt toch stukken minder dan ze verwachtte, dus eind 2025 is het weer afgelopen met loondienst. Deels ZZP’t ze dit jaar ook nog en dat bevalt haar beter.
Beste Raymond 3 (en dan houd ik er mee op),
Al die mogelijkheden tot zelfverwezenlijking, eigen waarden, maatschappelijke cohesie is allemaal natuurlijk mooi en aardig, alleen dat interesseert Frits Jan Pieter Werkgever geen ene biet. Die wil gewoon een man/vrouw/X die tegen overzichtelijke kosten, zonder gezeur braafjes zijn dingetje doet ter meerdere eer en glorie van de winstmarge.
Problemen willen we ook niet hebben, dus in geval van ziekte en gebrek liefst zo snel mogelijk moven, bek houden en wegwezen.
Dit alles werkt vanzelfsprekend veel beter binnen omstandigheden als minder welvaart, grotere inkomensongelijkheid, veel liefst niet al te slim volk en met een staatkundige inrichting die duidelijk in het voordeel is van Frits Jan Pieter.
Kortom, niet hoe NL en overheidje 2025 momenteel in elkaar steekt. Hoewel er nog steeds een grof stuk ellende in het publieke domein gecollectiviseerd wordt en de winsten privaat blijven.
Melkertbanen waren een middel om toch nog wat maatschappelijk rendement te krijgen op een uit de klauw gelopen verzorgingssystematiek. Trouwens heden ten dagen prima mogelijk met werkplek subsidie vanuit UWV en dan even oppassen dat de Wajong of WIA niet al te veel op het spel gezet wordt.
De ZZP-er die niet al te veel bureau nodig heeft bij de werkzaamheden is de moderne reïncarnatie van de arrebeider die voorheen via een koppelbaas werkte. Wordt ook genept en krijgt te weinig om de verbonden risico’s (met name AO en OP) adequaat af te dekken.
Flexibele schillen zijn leuk en aardig, maar qua bedrijvigheid zie je steeds meer een concentratie tussen de outfits waar de echte rendementen gemaakt worden en de wolk er om heen, die het met minder moet stellen. Eenpittertjes kijken dat betreft de achterkant van Pluto aan.
Wollig, veel tekst, veel aannames, minder kennis van zaken.
Bij arbeidsongeschiktheid in loondienst moet je tenminste 35% arbeidsongeschikt zijn. Bij minder moet je aangepast doorwerken, of je kan ontslagen worden –> ww –> bijstand. Goeie wedstrijd als je een eigen woning hebt.
Bij 35% tot 80% krijg je een WGA uitkering naar rato van je arbeidsongeschiktheid (70% van dat deel loon dat je daardoor verliest) en voor het deel dat je nog wel arbeidsgeschikt bent moet je maar zien dat je passend werk vindt. Anders is het voor dat deel: –> ww — bijstand.
Ouderdomspensioen heeft een AOW franchise en daarboven bouw je wat pensioen op. Afhankelijk van bedrijfstak of werkgever. 70% van je laatstgenoten salaris wordt als ideaal gezien, maar gaat al te vaak niet op.
WW is zeer tijdelijk.
De gedachte dat een werknemer prima beschermd is in de verzorgingsstaat is een grote misvatting.
Als ZZP’er kan je, bijvoorbeeld via een broodfonds jezelf voor weinig geld van een goede financiële dekking voor arbeidsongeschiktheid gedurende de eerste 2 jaar verzekeren. De facto loopt dat gelijk op met de werknemersverzekering. Na 2 jaar ben je sowieso aan de gunsten van het UWV overgeleverd.
Ouderdomspensioen moet je zelf verzorgen. Dit kan je ook (misschien wel beter) buiten een pensioenverzekeraar doen. En je kan langer doorwerken, waarbij je naast AOW nog enig inkomen hebt.
Veel ZZP’ers hebben overwegend een salaris van € 45, = + per uur. Waarbij boven die ca. € 18 ,= per uur in loondienst best buffers zijn op te bouwen. In ontzettend veel sectoren zoals o.a. bouw, zorg etc zijn er voldoende banen. WW krijg je niet, maar helemaal werkloos zal je als ZZP’er ook niet worden.
Het relaas zoals u dat stelt komt niet overeen met de werkelijkheid.
Beste Bernardo,
Op wie reageer je. Op Raymonds artikel of mijn commentaartjes, die verschillende aspecten aansnijden.
Gewoon even in de kopregel kijken; antwoord op….
Waarbij uw begrip “commentaartjes” niet stroken met uw uitgebreide monologen.
Beste Bernardo,
Het beter weten is het beter kunnen. Feel free.
En om dan je eigen opmerkingen nog even langs de lat te leggen:
De situatie die je beschrijft geldt alleen voor werknemers, terwijl een belangrijk deel van Raymond P’s betoog ging over de samenloop met – schijn – zelfstandigen. En die kunnen helemaal geen beroep doen op de zg. werknemersverzekeringen, die betaald worden uit beetje inhouding op je bruto loon en vooral uit de werkgeversbijdragen.
Arbeidsongeschiktheid komt pas in zicht na 2 jaar Ziektewet. Dit alkes op kosten van de werkgever. Wordt je als ex-werknemer, want geen enkele werkgever gaat je in dienst houden na die 2 jaar doorbetalen, voor minder dan 35 % arbeidsongeschikt verklaard, dan geen WIA. En dan laat ik het onderscheid tussen WGA en IVA even buiten beschouwing.
Bij meer dan de drempelwaarde wel een OA-uitkering op basis van die 70 %. En dat dan niet voor altijd bij WGA, maar slechts voor bepaalde tijd, waarna herkeuring met de wettelijke fictie dat geen recente, relevante doktersbrieven automatisch wijzen op herstel, dus minder AO. Werkt alleen niet zo goed vanwege een terkort aan verzekeringsartsen.
Zoals gezegd, dit is allemaal niet beschikbaar voor zelfstandigen. Die moeten dat zelf regelen en doen dat veelal niet vanwege A) misplaatste ideeën over hun eigen onschendbaarheid, B) slecht ondernemerschap / verkeerde zuinigheid en C) omdat ze niet op het goede tarief hun diensten verkopen.
Het door jou genoemde uurtarief is een lachtertje op dit vlak – ook met aansluiting op happy clappy broodfondsen – om zowel een adequate AO- als OP-verzekering in de lucht te houden èn een beetje adequate ondernemingsbuffer op te bouwen.
Onder de 80 à 90 p/u is schraalhans.
Beste Raymond,
Poeh poeh, volgens mij lopen hier een aantal zaken woest door elkaar met als kers op de appelmoes, dat perfecte markten zelden bestaan en met allerlei but’s, if’s en maybe’s niet zo perfect werken.
Uit de oude doos: ‘Wie niet zal werken, zal niet leven’ aldus keramiekindustrieel Regout wat dieper in de 19e eeuw, toen ongeveer 10 % van de bevolking wegens ongelukkig, dom of enthousiastere combinaties afhankelijk was van de bedeling en aardig wat procentjes daarboven het niet veel beter hadden.
9 days to anarchy als er niets meer te knagen is en de omstandigheid, dat industriëlen maar wat graag hun initiatieven ontplooiden in streken met weinig welstand (kartonage in Noorden, gloeilampjes rond Eindhoven). Veel kinders helpt ook om het allemaal een beetje betaalbaar te houden.
Ook vrij veel uitstroom van half vernielde lijven en levens na industriële ongelukken, ziektes en ander ongeluk zoals zuipen op de paardenmarkt, infectieziekten en halflekke kelderwoningen.
Normerende ingrepen vanuit de overheid omdat allemaal wat ordentelijker te krijgen, zijn dus niet zo gek. Alleen wordt met premie dit, premie dat, COA zus, arbeidsinspectie zo arbeid allengs wat duur. In vroeger dagen had je dan koppelbazen om het allemaal soepeltjes te houden.
En als het gaat om het vrijspelen van arbeidsbeperkingen, dan is ZZP natuurlijk all the way, omdat dat vanuit werkgevers/opdrachtgevers goeiekoper is en veel minder risico’s kent. Henk ZZP komt daar vanzelf achter als die halfkapot thuiszit, maar dan is het leed al geschied.
Aan de andere kant supporten we met zijn allen een veel groter smaldeel dan 10 % ongelukkig/dom/etc. Het is best wel vreemd dat hele drommen geïnstitutionaliseerd slachtoffervolk gekweekt zijn terwijl we robota, robota importeren.
Bijzonder dat we een overheid hebben die met allerlei regeltjes hardwerkende ondernemers het leven zuur maakt, terwijl ze nooit met strengere regels komen voor status-houders die een uitkering trekken.
51% zit in de bijstand, terwijl er werk zat is en ze ook mogen werken.
Ze krijgen hier alles, wanneer gaan ze daar eens een tegenprestatie voor leveren?
Excuses, verkeerde reactie op de verkeerde plek