Advertenties
Recent:

De ultieme straf

Rechtssysteem verziekt door doorgeslagen psychiatrie

Screenshot OpinieZ RTLNieuws

Ons rechtssysteem ruikt naar de jaren zestig. De tijd van de maakbare mens. Van het onderdrukte individu versus de repressieve staat. Van het eindeloos relativeren en herdefiniëren van definities. De postmoderne geestdrift van dwaallichten als Michel Foucault vind je ook vandaag nog terug in de werk- en studeerkamers van strafrechtadvocaten, de rechtelijke macht en de curricula van onze universiteiten.

Gehumaniseerd
Daders moet je met begrip tegemoet treden. Opvoeding, achterstelling en geestelijke gesteldheid spelen een grotere rol in het bepalen van de strafmaat dan de misdaad zelf. Celstraffen worden automatisch met een derde verminderd en vaak ruim voor die tijd ‘verlicht’ met proefverloven en terugkeer-in-de-maatschappij-trainingen. Voorzien van een enkelband kan men de gevangenisstraf ook thuis uitzitten. Kortdurende celstraffen zijn vervangen door corveediensten of schoffelen in het plaatselijke plantsoen. Ons strafsysteem is in hoge mate ‘gehumaniseerd’.

Om het Justitieapparaat te ontlasten worden steeds meer delicten afgedaan met geldboetes, geseponeerd of simpelweg niet in behandeling genomen. In combinatie met het verhogen van de drempel tot aangifte en de lage pakkans zorgt dit voor lege gevangenissen en ‘beheersbare’ Justitie-begrotingen. Mocht de overheid al bereid zijn de aanpak te wijzigen, staan begrotingsproblemen en bezuinigingsdrift iedere verandering in de weg.

Grensvervaging
In de relativeringsdrift van de jaren zestig vervaagden in de psychiatrie de grenzen tussen ziek en gezond. Het is bitter om te zien dat de kliniek waar de moordenaar van Anne Faber vrijelijk in- en uitliep, drugs gebruikte en seksuele relaties onderhield met begeleiders en patiënten, gebouwd is op de puinhopen van de psychiatrische utopie Dennendal; een doldwaas hippie-experiment uit de vorige eeuw. De naambordjes zijn veranderd, maar de geest die in die jaren de fles verliet spookt nog altijd rond in de bossen van Den Dolder.

Levensles
Mensen veranderen niet. Het is een levensles die iedereen vroeg of laat leert. Aard en karakter worden grotendeels genetisch bepaald en bijgestuurd door opvoeding en opleiding. Mensen kunnen op basis van argumenten en feiten wel hun opvattingen wijzigen, maar niet hun karakter. Alleen een beschadiging van de hersenen door geweld, ongelukken of ziekten kan de persoonlijkheid danig veranderen. Weliswaar kunnen psychiaters met psychofarmaca stoornissen dempen, maar de karakters van hun patiënten wijzigen kunnen zij niet.

Criminelen die met geestelijke stoornissen in een TBS-kliniek belanden dienen alleen behandeld te worden wanneer hun persoonlijkheid maatschappelijk inpasbaar is en hun opvattingen veranderbaar. Behandeling van kwaadaardige en wrede karakters is zinloos. Het brengt niet alleen hulpverleners en medegedetineerden in gevaar maar de hele samenleving.

Longstay
Voor de onbehandelbaren die een gevaar vormen voor de maatschappij werden achttien jaar geleden longstay-afdelingen ingericht. In 2012 verbleven er 200 gedetineerden. Vorig jaar verscheen ineens het bericht dat deze afdelingen leegstromen. Onder het toeziend oog van VVD-staatssecretaris Klaas Dijkhoff worden longstay-TBS’ers overgeplaatst naar GGZ-instellingen en projecten voor begeleid wonen. De behandelmethodes zijn inmiddels beter en persoonsgerichter is het verhaal. De “veiligheid is gewaarborgd”, want deze TBS’ers worden na vrijlating scherp in de gaten gehouden. Het is een van de vele ontwikkelingen die gezonde mensen koude rillingen bezorgen.

Minder TBS
Mede als gevolg van advocaten die hun cliënten TBS-ontwijkend gedrag adviseren neemt het aantal TBS-veroordelingen sterk af. Van 325 in 2004 tot 170 vorig jaar. Maar ook in een TBS-kliniek zou de moordenaar van Anne Faber zijn gedrag hebben kunnen doorzetten. Want zelfs in TBS-klinieken knopen begeleiders en behandelaars voortdurend seksuele relaties aan met hun patiënten.

Falend rechtssysteem
Er is geen onderzoek nodig om te constateren dat ons rechtssysteem faalt. De woede onder de bevolking groeit. In een klimaat waarin kritiek op de rechtsstaat al min of meer taboe is, worden pleidooien voor de doodstraf gezien als misdadig. Toch bestaan er gewetenloze criminelen die je nooit meer wilt terugzien in de maatschappij.

Nu zelfs de levenslange gevangenisstraf ter discussie staat lijkt de tijd rijp voor een nieuwe ultieme straf. De maatschappelijke doodstraf. Onverbeterlijke misdadigers worden voorgoed verwijderd uit de maatschappij. Alle contacten met hen worden verbroken. Na hun maatschappelijke dood leven zij verder in een volledig afgesloten wereld waarin zij ons geen kwaad meer kunnen doen. Uitwerking van dit idee is overbodig. Het zal voor deskundigen nu al volkomen krankzinnig zijn.

Ons humanisme heeft namelijk zulke ijle hoogten bereikt dat alleen de belangen van monsters nog verder kunnen stijgen, hoog boven die van ons allemaal.

Uri van As – Twitter: @uri4u

© OpinieZ.com 2017. U kunt dit artikel delen via de knoppen onder de advertenties.

Advertenties
About Uri van As (106 Articles)
| Columnist OpinieZ | Schrijft stukken die worden (voor)gelezen in rechtszalen, Den Haag en redactielokalen | 🇳🇱 🇮🇱 🇺🇸 |🍴🍷 | 🎼 | 📽️ | ✍️ | 📖 |
%d bloggers liken dit: