NPO Radio 1: hoezo “Het Nieuws Van Alle Kanten”?
- Bestuurlijk onvermogen in ons land is eindeloos - 10 april 2026
- Waarom ik na zestig (!) jaar mijn NRC-abonnement heb opgezegd - 4 september 2025
- De valse inclusiviteit van 4 mei 2025 - 4 mei 2025
Ooit moet iemand het een briljante gedachte hebben gevonden: Radio 1, als een speciale actualiteiten- en sportzender. De luisteraar kan dan non stop, op elk moment van de dag met informatie worden bediend, want dat kan via z’n smartphone immers ook. Weg dus met die vaste programmering van de zendgemachtigden en hun afzonderlijke actualiteitenrubrieken van weleer.
Linksigheid
Maar was dat wel zo’n goed idee, vraag ik me wel eens af. Dwong die strakke programmering van vroeger niet tot een scherpere selectie van onderwerpen? Is er wel voldoende ‘echt’ nieuws om dagelijks, zonder in herhaling te vallen, zo’n actualiteitenzender met al die opeenvolgende, maar bijna identieke rubrieken (Journaal, De Ochtend, De Nieuws BV, Radio Eén Vandaag, Nieuws en Co , Dit is de Dag) te vullen? Ik betwijfel dat. Die rubrieken lijken me teveel op elkaar. Ze zijn ook te weinig onderscheidend van ‘kleur’ en invalshoek om de suggestie van de ‘nestgeur’ (identiteit) van de oude zendgemachtigden inhoud te geven. Een modieus soort ‘linksigheid’ zet de toon en bepaalt nogal eens de onderwerpkeuze.
Vulling
En het wemelt me teveel van hobbyisme, spelletjes en jolijt. Ik begrijp best dat een serieus thema af en toe door een wat lichtvoetiger onderwerp moet worden afgewisseld, maar ik kan niet aan de indruk ontkomen dat er wel veel ‘zendervulling’ plaatsvindt met onderwerpen die bij een strakkere programmering uit de boot zouden vallen. Over de soms zinloze invulling van de afgelopen ‘sportzomer’ schreef ik dat een overdosering aan sportreportages ook tot ontwenningsverschijnselen kan leiden. Ik heb dat nu ook met Radio1. Soms heb ik de indruk naar een radiovariant van CNN te luisteren. De tijd moet worden gevuld, met herhalende onderwerpen desnoods.
Rigide
Maar soms is het schema ook te rigide, zoals bijvoorbeeld maandagochtend 10 oktober. Net toen Marianne Zwagerman in het Mediaforum terecht de opwinding in de media over het boek van Machteld Zee aan de kaak wilde stellen, was de tijd om. Besteed (verspild in mijn ogen) aan Trump (voor de zoveelste keer die dag) en een te lang item (met een interview in een kort discussieprogramma, grrrr!!) over de profilering van Rutte in het AD.
En dan heb ik het nog niet eens over de vaak jolige, maar soms ook te opgewonden toon (Lara Rense!!) waarmee de Hilversumse actualiteitenzender nogal eens non-nieuws tot wereldschokkende misstanden verheft en waar persberichten van bevriende NGO’s als Greenpeace, Milieudefensie en Amnesty kritiekloos tot grove misstanden worden opgepompt. Hoezo Het Nieuws Van Alle Kanten?
Stormbal
Ik besef heus wel dat de vondst van Zembla over de mogelijke gezondheidsrisico’s van rubberkorrels op de kunstgrasvelden aandacht behoeft, maar de laatste dagen werd ik er op die actualiteitenzender wel een beetje mee doodgegooid: in bijna elke rubriek werd daarover de stormbal gehesen. En als het een beetje tegenzit kun je binnen een kort tijdsbestek vele malen een vraaggesprek beluisteren met de zoveelste auteur van het zoveelste net verschenen boek. Leuk voor hem/haar natuurlijk, maar lijkt dat niet teveel op free publicity?
Publieke omroepen in Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk brengen het nieuws en de actualiteiten op veel rustiger toon, met meer tijd voor uitleg en voor nuance. Daar hoef je ook niet tot de late, soms middernachtelijke uurtjes te wachten voor een bedaagder en in elk geval gedegen en vraaggesprek.
En dan heb ik het niet eens over die sportflitsen die zo nodig moeten ‘inbreken’ in discussie- en interviewprogramma’s in de avond. Om van de kennelijk voorgeschreven muziekjes maar te zwijgen. Een vrijere, minder in een keurslijf gedrongen programmering zou verrassender radio opleveren, denk ik wel eens.