Advertenties
Recent:

De overdosering van mediaheisa rond #RIO2016

Ze bestaan echt: mensen die zich totaal niet interesseren voor de Olympische Spelen. Ik ken er eentje. Ik ken haar zelfs goed. Geen sporthaatster, want ze studeerde ooit aan een sportacademie en is nog steeds sportief actief. Daar ligt het dus niet aan.

Ergernis
Nee, het zijn de dopingaffaires, het grote geld en de corruptie in de sportorganisaties die haar afkeer van de wedstrijdsport voeden. Deze Olympische dagen, met al die urenlange media-aandacht, zijn voor haar dus dagen van ergernis. De verslaggeving op de TV volgen we nauwelijks. Een enkele samenvatting, aan het eind van de dag, dat nog wel, maar live-reportages zijn aan ons niet meer besteed. Van de Tour de France, waar ik als scholier dagelijks met tabellen de uitslagen van bijhield, de krantenverslagen verslond en de radioreportages van Jan Cottaar en Theo Koomen niet wilde missen, heb ik de TV-verslaggeving de laatste jaren nauwelijks meer gevolgd.

Overvloed
Ooit bleef ik thuis voor wedstrijden om de Europacup en het WK voetbal, maar van het laatste EK heb ik alleen de finale volledig uitgezeten. Van de Olympische Spelen heb ik nog nauwelijks een hele wedstrijd gezien. Die ontwenning is geleidelijk aan gegroeid. Misschien parallel aan de steeds prominentere aandacht op radio en TV voor sport? De veelheid aan competities en kampioenschappen? De beschikbaarheid op allerlei kanalen en de vrijheid om het kijkmoment zelf te bepalen? Is het de overvloed die tot ontwenning leidt?

Wij ervaren de overdosering aan opwinding, vooral op Radio 1, die ons sinds het voorjaar teistert, bijna als een aanslag op ons welbevinden. “Sportzomer”, wordt ons dagelijks toegeschreeuwd, alsof we daar elk halfuur aan moeten worden herinnerd. Ik begrijp best dat een sportevenement niet eerbiedig fluisterend behoeft te worden verslagen, zoals vroeger bij het “driebanden”, maar het kan af en toe best een toontje rustiger.

Wedstrijdflitsen
Nu kun je van NPO Radio1 al snel een afkeer van sport krijgen: zendercoördinatoren moeten ooit de ingeving hebben gehad dat luisteraars van discussies, vraaggesprekken en muziekprogramma’s reikhalzend uitzien naar onderbrekingen door ‘sportflitsen’ over een wel, of net niet gescoord doelpunt bij wereldtoppers als Excelsior en De Graafschap. Zijn er echt mensen die een voor hen oninteressant radiogesprek doorstaan in afwachting van die ene gelukzalig makende, maar voor anderen hinderlijke wedstrijdflits?

Goudgekroond
Er was de laatste dagen nogal wat te doen over de – volgens sommigen – tegenvallende prestaties van de Nederlandse sporters, zie de reacties op de bij voorbaat al met goud gekroonde Ranomi Kromowidjojo en Dafne Schippers. De marge tussen euforie en verguizing is maar flinterdun: soms slechts enkele honderdsten van een seconde. Misschien waren de verwachtingen gewoonweg te hoog gespannen: maar ja wat wil je: als je in dit land zelfs ‘wetenschappers’ serieus neemt die vooraf de medailleoogst statistisch menen te kunnen bepalen!

En het heeft natuurlijk ook met cultuur en sportbeleving te maken.

Spartaans
In een Amerikaanse krant las ik over de keiharde trainingsarbeid en bijna Spartaans aandoende discipline van Amerikaanse sporters. Alles moet daar wijken voor het grote doel: een (gouden) Olympische plak. In zo’n prestatiegerichte cultuur lijkt dan nauwelijks plaats voor psychologiseren over of naarstig zoeken naar de betekenis van een lichamelijk ongemak voor een maar net gemiste medaille.

Misschien moeten we gewoon terug naar het puur genieten van een enkele wedstrijd, met minder mediaheisa daar omheen. En voor lief nemen dat er gewonnen, maar ook verloren kan worden.

Advertenties
About Freek van Beetz (73 Articles)
www.freekvanbeetz.nl
%d bloggers liken dit: