Gedraag je niet als slachtoffer, want dat ben je niet
- Onder de vleugels van Peking: het wapenarsenaal van Iran - 5 maart 2026
- Een welgemeende afrekening met het jaar 2025 - 31 december 2025
- Analyse: militaire opties Israël tegen Iraanse nucleaire industrie - 6 april 2025
Ik zag woensdagavond de acteur Nasrdin Dchar bij DWDD. Hij is van IEDER1, een maatschappelijke organisatie die een stem wil geven aan al die Nederlanders die de verschillen in de samenleving zien als een kracht. IEDER1 wil de eenheid in de samenleving bevorderen. Nasrdin Dchar riep alle mensen op om aanstaande zondag mee te lopen met de parade van IEDER1 in Amsterdam.
Titelfoto: Nasrdin Dchar by Janey van Ierland is licensed under CC BY-SA 4.0
Nasrdin introduceerde zich bij de kijker en het publiek van DWDD en vertelde zijn verhaal. Hij zei dat hij vaak werd gereduceerd tot iets simpels, een vreemdeling, buitenlander, geitenneuker, antisemiet en, aldus Nasrdin: ‘mijn favoriet, Turk. In de ogen van velen is dat wat ik ben.’ Vervolgens zei hij zich zorgen maakt over Nederland. Etnisch profileren, de-islamiseren, invechten, tuig van de richel, Nederland teruggeven aan de Nederlanders. ‘Woorden, woorden, woorden, harde woorden,’ zei Nasrdin.
Verbinding
Ik vind het goed van Nasrdin dat hij met zo’n initiatief komt en hopelijk leidt het tot echte verbinding, is het een begin voor een warme verbinding tussen alle inwoners van Nederland. Maar wat ik zeer jammer vond aan zijn verhaal was het gebrek aan zelfreflectie. Nasrdin deed in zijn act min of meer hetzelfde als de mensen die iedereen de schuld geven behalve zichzelf. Want hun leed is de schuld van de media, van de politiek, van Rutte, van Geert Wilders, van de maatschappij enzovoorts. Als dat Nasrdins instelling is, ben ik bang dat hij alleen maar bepaalde groepen bereikt. Dan wordt het zondag wandelen, drinken en dat was het.
Onopgevoed
Ik heb Nasrdin geen woord horen zeggen over de onopgevoede Erdoganstrijders in Zaandam, die mensen intimideerden, bedreigden, uitscholden, de straat terroriseerden. Nasrdin zei ook niets over het opvallende verhaal van de rapper Boef. Hij ging ervoor om de politie te intimideren, vernederen, uitschelden, en vertoonde schaamteloos gedrag door voor de camera te zeggen dat hij de dochter van een agent neukt. Zou hij zoiets in Marokko durven zeggen?
Ik heb Nasrdin ook niets horen zeggen over journalisten, schrijvers en politici die beveiligd worden omdat ze bedreigd en geïntimideerd worden door moslims, hier in Nederland. Mensen zijn bang zich kritisch te uiten over islam en moslims, want dan zijn ze gelijk racisten, terwijl er andersom meer dan genoeg aan racisme en discriminatie geuit wordt.
Slachtoffer
Extremistische moslims vormen een bedreiging voor de maatschappij en daarover zei Nasrdin niets. Waarom eigenlijk niet? Hoe wil je nog geloofwaardig overkomen als je niet aan zelfreflectie doet en zoals altijd de schuld bij de ander legt? Over welke verbinding heb je het als jij geen woord besteedt aan de onderwerpen die ik hierboven noem? Je kan een pleister op een wond leggen, maar daarmee behandel je de wond niet. Ik heb het gevoel dat Nasrdin alleen een pleister wil plakken.
Positieve verbinding tussen mensen moet van twee kanten komen. Verbinding komt er niet als je steeds ieder ander de schuld geeft en je je als slachtoffer opstelt.
Celal Altuntas is schrijver. Zijn roman ‘Regen zonder modder’ verschijnt op 11 oktober.