Schengen is dood, Dublin-afspraken zitten in de prullenbak en de Balkanlanden hebben hun grenzen afgegrendeld. Maar gelukkig hebben de Europese politieke leiders vannacht in Brussel een 17-stappenplan afgesproken. Het ging over de Westelijke Balkan Migratie Route. Oftewel de asielzoekerscorridor van Turkije via de Balkanlanden naar Duitsland en Nederland.
Ik word altijd achterdochtig als politici met een stappenplan op de proppen komen. Dat betekent meestal dat ze het allemaal oneens zijn, de onderlinge verhoudingen verziekt en dat ze geen idee hebben hoe het verder moet. En nu is er maar liefst een 17-stappenplan. Zeventien. Dan weet je dus echt zeker dat ze machteloos schuimbekkend in de Brusselse vergaderzaal hebben gezeten.
gratuite blabla-afspraken die niets doen aan de bron van de ellende
En als je die 17 stappen bekijkt, zakt de moed je in de schoenen. Er komen meer telefoonlijstjes voor ambtenaren, meer rapportages aan Brussel, meer noodopvang onderweg, meer politieagenten voor Slovenië, meer informatieuitwisseling en nog meer gratuite blablabla-afspraken die niks doen aan de bron van alle ellende: de massale, onbeheersbare asielzoekersstroom uit het Midden-Oosten.
Het venijn zit in de staart van het 17-stappenplan. Het komt er op neer dat de EU de controle over de buitengrens uitbesteedt aan Turkije. Dat is de vertaling van “Finalising and implementing the EU-Turkey Action Plan. Making full use of the potential of the EU-Turkey readmission agreement and the visa liberalisation roadmap”. Erdogan was eerder al miljarden voor opvang in de regio toegezegd. In ruil voor versnelde onderhandelingen over toetreding van Turkije tot de EU en versoepelde visaprocedures.
Merkel’s diepe knieval voor de chantagepolitiek van Erdogan is dus vannacht ook nog eens officiëel EU-beleid geworden. Dat is de enige harde afspraak die vannacht in Brussel is gemaakt: Turkije moet zo snel mogelijk de EU in. Die 17 stappen vormen daarvoor een pseudo-kordate afleidingsmanoeuvre.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
