Faulks @Revelsoffice
- In de ban van de Religie van de Bubbel - 6 juli 2017
- Vrijheid en fascisme - 5 mei 2017
- De Ego-fiets van het slachtofferschap - 2 oktober 2016
Wat ik niet goed begrijp, is ‘de schok’ die politiek en media menen te benoemen als blijkt dat partijen als PVV, Pegida en UKIP weer meer aanhangers erbij hebben gekregen. Je hoeft de kranten er maar op na te slaan en de diverse nieuwsprogramma’s te volgen om het te zien aankomen.
Beloften die niet worden nagekomen worden weggewuifd, meningen en gevoelens worden opzij geschoven als dom of ‘extreem rechts’. Problemen van alle dag worden niet erkend of er wordt van weggekeken. Hoelang zal dat nog goed gaan? De gemiddelde Nederlander heeft een weinig hoge pet op van politici en overheden.
Je voelt het sudderen onder de oppervlakte als je met mensen een gesprek aangaat. Er is een groeiend wantrouwen ten opzichte van ‘de boven ons gestelden’, degenen waar je niet voor hebt gestemd, maar wel mee bent opgescheept. Het is een gevoelen dat breed leeft. Wie het nieuws via internet volgt, ontdekt al snel dat het in de gehele Westerse wereld borrelt en gist.
Vreemd genoeg denkt de gevestigde, zich zelfpijpende orde dat wantrouwen te kunnen wegpoetsen met voorgebakken formats op TV, met ingestoken reacties van ‘kritische kijkers’ die overal racisme in zien en mooie voorspellingen voor de toekomst en via slecht gepresenteerde ‘juichcijfers’ van het ministerie van Veiligheid en Justitie.
Wie niet in deze marketingstrategie trapt, wordt door de elite der eurofiele kosmopolieten buitengesloten. En hun waarschijnlijk goedbedoelende aanhang is het daar borstkloppend helemaal mee eens. Wie kritisch is, krijgt de tag ‘Orde der barbaren’ opgespeld. Want dat ben je, barbaar, als je aandacht vraagt voor het verdwijnen van historisch bevochten rechten en vrijheden in je eigen land.
Volgens de huidige bestuurlijke elite komt het grootste gevaar van de ‘onvoldoende opgeleide burger’, die niet begrijpt dat alles wordt gedaan voor haar of zijn genot. Die (bewuste) blindheid van de politieke orde gaat nog een probleem worden. Zie zo’n kop van de cover van Der Spiegel vorige week: ‘Vreemdelingenhaat vergiftigt Duitsland’.
Beschuldigend wordt met de vinger gewezen naar de ongeruste, hardwerkende belastingbetaler, die de wereld om zich heen ziet veranderen in een vreemd landschap vol religieus ingegeven haat en geweld. Naar de burger, die daarom zoekt naar alternatieven.
Ik moet dikwijls denken aan de tranen van mijn moeder. Ze had WOII meegemaakt, was getrouwd met een Joodse man en bouwde samen met hem een leven op in het naoorlogse, beschadigde Rotterdam. Ze was gewend met verschillende culturen samen te leven. Rotterdam, als havenstad, zat immers vol met mensen uit andere landen en in allerlei kleurtjes.
Ze vond dat prima. Maar de intrede van de sissende, onbeschofte, ‘hoer’ roepende nieuwe golf immigranten en het arrogante gedrag van de PvdA-bestuursmacht maakte dat ze van plan was om op Pim Fortuyn te gaan stemmen. Groot was haar ontzetting toen politici als Hans Kombrink, Paul Rosenmöller en Thom de Graaf samen met TV-coryfeeën als Marcel van Dam haar via de media ervan beschuldigden nazi-sympatisant te zijn. ‘De bruinhemden marcheerden op naar de Coolsingel’, deed haar in tranen uitbarsten. Ze leeft niet meer, maar ik weet zeker dat ze zich vandaag telkens opnieuw zo beledigd zou voelen.