De Rode Waas
Antisemitische leuzen aanhoren is geen Rode Lijn
- De Rode Waas - 6 november 2026
- Openlijke terreurverheerlijking op De Dam - 12 oktober 2026
- Over zogenaamde ‘goede’ en ‘foute’ Joden - 4 oktober 2026
Foto: We Like Sharing (© B. de los Arcos), bewerking. CC BY 4.0.
Of ik een stuk over de Rode Lijn wilde schrijven, vroeg de hoofdredacteur van OpinieZ. Ik aarzelde. In mijn herinnering schrijf ik daar in bijna elke column iets over. De woorden rood en lijn roepen telkens associaties op van verbijstering en machteloze woede. Ook door mijn columns loopt een stevige rode lijn, eentje die poogt te onderstrepen wat er juist nu toe doet. Ik ben er inmiddels zo allergisch voor dat ik zelfs geen rode kleding meer koop.
Mijn oom woont in Amsterdam, vlak bij de straat waar de rode massa zondag gaat lopen. Hij heeft als klein jongetje de Holocaust overleefd dankzij de onderduik. Veel familieleden zijn vergast. Na de oorlog kwam hij als beginnende puber moederziel alleen terug in een Amsterdam dat overlevenden vaak vijandig ontving. Ook dat heeft hij meegemaakt.
Meelopen en je mond houden
En nu, in het Amsterdam van 2026, gaat de collega met wie ik het meest samenwerk meelopen met deze rode mars. Net als veel andere collega’s. Maar hij vertelde dat hij ‘gewoon zijn mond zal houden’ als er antisemitische leuzen worden geroepen. Dat deed hij bij de vorige Rode Lijn-demonstratie namelijk ook.
En daar loopt voor mij een hele dikke rode lijn: dat iemand er van tevoren al rekening mee houdt dat er antisemitische leuzen worden geroepen en dan toch gaat meelopen. En hierover zelfvoldaan is, na afloop. Dat ook nog.
Ik vind het beangstigend dat zo veel mensen meelopen in de Rode Lijn, en daarvan zijn er vast meer zoals mijn collega, die het roepen van antisemitische leuzen gewoon voor lief nemen. Of eraan meedoen. Ik krijg bijna een rode waas voor ogen als ik hieraan denk.
Het rode uniform
Voor de Albert Heijn hoorde ik gisteren twee mensen afspreken dat ze samen naar de Rode Lijn-demonstratie zouden gaan. “Gezellig hè, zullen we wat eerder naar Amsterdam gaan? Dan vragen we of Pieter ook nog meegaat, hij weet altijd de leuke plekjes in Amsterdam te vinden omdat hij er heeft gewoond. Misschien wil zijn vriend Mark ook wel mee, wordt het extra gezellig.”
Al die mensen komen in het rood met het openbaar vervoer in hordes aan. Allen zijn gekleed in dat rode uniform. Sociaalpsychologisch gezien is dit voor mensen aantrekkelijk: je hoort er dan bij, bij de groep. Je kent de anderen niet, maar je hoort wel bij elkaar omdat je allemaal in het rood bent gekleed. Je maakt in je eigen beleving ook nog eens deel uit van iets wat nobel en goed is, en iedereen kan dat van elkaar zien. Dat geeft onderling een sterke verbondenheid.
Deze verbondenheid wordt versterkt door de gemeenschappelijke vijand, en die rol is Israël toebedeeld. De agressie en vijandigheid treffen ook de Joden in Nederland. Joods leven wordt hier steeds moeilijker gemaakt.
De kracht van een groep mag niet onderschat worden en kan heel gevaarlijk zijn. Het opgaan in de massa en hier een goed gevoel door krijgen is wat we uit onze eigen recente geschiedenis kennen als iets waar je juist waakzaam voor zou moeten zijn, maar dat lijken velen volkomen te zijn vergeten. Ook wanneer je iets hoort wat je erg verwerpelijk vindt, blijven de meeste mensen meelopen, zoals mijn collega dat ook doet.
De onderlinge verbondenheid kan echter ook omslaan in gezamenlijke agressie zodra iemand als de vijand wordt aangewezen. Een enkeling begint of roept op tot actie, anderen moedigen diegene aan of doen mee, met oplopende agressie tot gevolg.
Een Israëlische vlag aan de Overtoom
De Rode Waas gaat zondag ook over de Overtoom. Daar hangt ergens altijd, in weer en wind, een Israëlische vlag. Het raakt me altijd even als ik dat zie.
Maar nu alvast waarschuw ik die bewoner dringend dat de mars daar langskomt. De Palestijnse vlaggen zullen rijkelijk vertegenwoordigd zijn, en vast ook buitenlandse vlaggen met woorden erop die we niet begrijpen of kunnen lezen, maar Israëlische vlaggen zullen als een rode lap op een stier werken.
Wie krijgt zondag het podium?
Achter wie loopt die Rode Waas eigenlijk aan, en weten al die meelopers wie er zondag het podium1 krijgen? Onderzoeksjournalisten Carel Brendel2 en Kees Broer3 hebben uitgezocht welke netwerken achter de medeorganisatoren schuilgaan.
Medhat Alamawi was aanwezig bij een bijeenkomst van Hamas- en PFLP-activisten in Brussel. Hij focust zich op het beëindigen van de economische banden met Israël. Hij was vorig jaar betrokken bij de verstoring van een raadsdebat4 over een Israëlboycot in Utrecht. Ik schreef hier eerder over. Burgemeester Dijksma werd toen bedreigd.
Alamawi is ook actief bij Utrecht4Palestine, dat ‘Long live the 7th of October’5 riep. Volgens onderzoek van EW Magazine, aangehaald6 door De Telegraaf, bestaan er via de koepelstructuur van BDS organisatorische verbindingen met Hamas, PFLP en Islamitische Jihad.
BDS-medeoprichter Omar Barghouti krijgt zondag ook het podium. In een interview uit 20097 bepleitte hij één seculiere democratische staat en verwierp hij de tweestatenoplossing. Zijn politieke ideaal betekent het einde van Israël als Joodse staat. Zij delen zondag het podium met onder anderen Lilianne Ploumen8.
Geïsoleerde gemeenschap
Ik schrijf om mijn stem te laten horen. Maar de angst heeft mij te pakken nu ik zie wie er zondag het podium krijgen voor die grote groep mensen in dat rode uniform.
Onze kleine Joodse gemeenschap is steeds verder geïsoleerd geraakt. Maar iemand die het einde van Israël als Joodse staat bepleit, krijgt daar nu een plek naast een voormalig minister. En zij vindt het ‘eervol’ daar te spreken namens oud-bewindspersonen en oud-diplomaten.
De grenzen zijn in Nederland steeds verder verschoven, nu het zo makkelijk blijkt om de kleine Joodse gemeenschap te isoleren en verdacht te maken. Er wordt bijna altijd toegegeven aan druk of dreiging van actiegroepen. Bestuurders moeten wel doodsbang zijn. Of domweg laf. En je moet het de Joden nageven, ze blijven altijd netjes en zetten de boel niet op stelten. Dus van hen hebben bestuurders niets te duchten.
Heel vaak heb ik het afgelopen jaar gedacht dat we met al die kleine groepjes religieuze en seculiere Joden, samen met wie zich daarbij wil aansluiten, onze stem moeten verheffen. En niet meer alleen achteraf en in kleine, Joodse kring.
Maar zichtbaar Joods zijn is voor veel Joden nog steeds verbonden met angst. In veel Joodse families leven nog de ervaringen met opgepakte en verraden familieleden, met overleven door onder te duiken. Ik ken ze zelf ook uit het gezin waarin ik opgroeide.
Zondag ben ik bij mijn oom als de Rode Waas door Amsterdam marcheert. Ik ga proberen hem af te leiden van het rumoer en geschreeuw dat er te horen zal zijn. En van de antisemitische leuzen die er geroepen gaan worden.
Het vliegt me aan.
Waar gaat dit naartoe?
Ontvang de beste analyses die de mainstream media niet brengen.
Gratis alle nieuwe OpinieZ-artikelen en analyses in uw mailbox.
Gratis. Afmelden kan altijd met één klik onderaan elke mail.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Huiver ervan. Doet denken aan de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw. Wie de geschiedenis niet kent, met alle gevolgen vandien, is geneigd deze te herhalen.
Nederland let op uw saeck.😥
En net zoals toen wordt de massahysterie aangewakkerd, georganiseerd en gefinancierd door partijen die samen optrekken met islam. Tot in het parlement. Hoe pervers wil je het hebben?
Toch ben ik er van overtuigd dat weldenkende mensen met veel meer zijn. Als die maar hun angst zouden kunnen overwinnen of, zoals auteur schrijft, stoppen met alles maar ‘voor lief’ te nemen.
Hartelijk dank voor uw column Net als bij u is het bij mij uit het hart gegrepen. Maar we kunnen er niets aan doen want we kunnen ze niet bereiken. Deze mensen zijn bevangen door het activisme en dat is kort gezegd een bewustzijnsvernauwing. Ik lees een boek over de Wederdopers die aan het begin van de zestiende eeuw éénzelfde activistische houding hadden en dat ging over de ‘laatste dag’, de dag des Oordeels. Dat werd een bloedbad in Munster. Idealisme gepaard aan activisme is een gevaarlijke coctail.
En zou er dan niemand van die moreel hoog te paard zittende Rode-Lijners zich afvragen hoe beklemmend en beangstigend het zondag in Amsterdam zal zijn voor Joodse mensen?
Ik denk eigenlijk dat ze het druk hebben met het genieten van het er ook bij horen en van de eigen voortreffelijkheid.
Sterkte mevrouw van Gelderen!