Over zogenaamde ‘goede’ en ‘foute’ Joden
Media belonen alleen Joodse afwijzing van Israël
- Openlijke terreurverheerlijking op De Dam - 12 oktober 2026
- Over zogenaamde ‘goede’ en ‘foute’ Joden - 4 oktober 2026
- Bericht uit de toekomst - 8 september 2026
Foto: CC0.
Ik kan me herinneren dat bij de eerste demonstraties na 7 oktober 2023 breeduit de Joden werden gefilmd en gefotografeerd die ‘ook’ tegen Israël waren. En later, bij de Rode Lijn-demonstraties, zag je dit opnieuw. De Joden die toen zichtbaar als Jood meeliepen of optraden, kregen in de pers opvallend veel aandacht. Nog vers in het geheugen zijn de twee Israëliërs die de film NAZA2 maakten en hiervoor onlangs 24 minuten bejubeld werden op de Biënnale. In de film uitten 24 anonieme Israëlische militairen en medewerkers van inlichtingendiensten ernstige beschuldigingen over het optreden van Israël in Gaza. De identiteit van de geïnterviewden is voor de kijker niet te controleren. Maar het zijn Joden die Israël aanklagen en dat genereert nou eenmaal veel publiciteit.
Het tegenovergestelde, een Jood met een positief beeld over Israël, een ‘foute’ Jood, komt niet meer in de gloedvolle aandacht van de schijnwerpers. Je moet als foute Jood tegenwoordig ook wel als in beton gegoten in je schoenen staan als je je in diezelfde media begeeft met een positief geluid over Israël, of nog erger: het zionisme. Al snel word je dan als rechts-extremist of zelfs als fascist betiteld.
Een perverse ruil
Waarom krijgen de Joden die Israël fel afwijzen zoveel aandacht in de media en waarom zoeken zij juist met zulke opvattingen de publiciteit op? Het heeft iets pervers, wat er tussen hen en de media gebeurt. Het is alsof zij de media geven wat die van hen nodig hebben: een Jood, liefst met een getraumatiseerde familiegeschiedenis, die bevestigt wat ze zelf al sinds 7 oktober overal uitzenden in hun vijandige meningencircus tegen Israël.
En de Jood zelf mag in ruil hiervoor emotioneel leeglopen over de foute regering van Israël en het verdorven zionisme. Hij ontvangt dan een podium met aandacht en erkenning. En niet te vergeten de publieke waardering, want je valt in de smaak als deugende Jood. Dat kan zich ook vertalen in roem, geld, of publicatie van boeken, artikelen, films.
Op enige ambivalentie heb ik ze helaas nauwelijks kunnen betrappen. Ze zijn gewoon heel erg anti-Israël en een discussie waarin tegenstrijdige visies uitgewisseld kunnen worden, komt nauwelijks op gang. Steeds gaat het over de regering van Netanyahu, hoe verdorven het zionisme zou zijn en de oorlog in Gaza. Hamas en 7 oktober worden vaak niet eens genoemd.
Zorg, betrokkenheid of enig mededogen over wat Joden in Israël en overal ter wereld, ook in Nederland, sinds 7 oktober hebben meegemaakt, kan ik bij deze Joden ontzettend missen en dat vind ik erg pijnlijk. Meestal vertellen ze in interviews hoeveel familieleden vermoord zijn in de Tweede Wereldoorlog en dat de oorlog doorgewerkt heeft in hun eigen leven.
‘Je spreekt niet voor ons’
Onlangs was daar in de NRC-podcast Het Uur3 een ontluisterend interview met Benjamin Moser, een begenadigd en gerenommeerd schrijver die ik tot voor kort bewonderde. Hij heeft een nieuw boek geschreven, over Joodse denkers die zich zouden verzetten tegen het zionisme. Hij vertelde dat hij vroeger “geloofde dat Joden slachtoffers waren. Ik denk dat dat je een beetje dom maakt.” Moser noemt het zionisme een vorm van westers kolonialisme. Hij wil als Jood ook niet geassocieerd worden met het zionisme, waarover hij zegt: “Haal die naam uit je vuile mond, je spreekt niet voor ons.”
Ik schrok van de agressie en haat in zijn woorden en intonatie. En tegelijk vroeg ik me af namens wie hij dan eigenlijk spreekt en wie die ‘ons’ zijn. En hoor ik daar volgens hem bij als ik, in tegenstelling tot hem, Israël en het zionisme wél een warm hart toedraag? Kan dat in zijn beleving überhaupt bestaan?
Want het is toch heel gewoon dat je je als Jood verbonden kunt voelen met Israël, maar tegelijk grote bezwaren hebt tegen de huidige regering of het optreden in Gaza? Je kunt vurig zionist zijn en tegelijk Netanyahu verafschuwen. Je kunt de ellende van de Palestijnen verschrikkelijk vinden zonder dat je daarom meteen ook het voortbestaan en het bestaansrecht van Israël ter discussie hoeft te stellen. Zoveel hoofden, zoveel zinnen, zei mijn oma vroeger.
Israël als vluchthaven
De Tweede Wereldoorlog is voor veel Joodse families niet op 5 mei 1945 geëindigd en de gevolgen ervan werken nog generaties door. Ook kinderen en kleinkinderen zijn hier vaak emotioneel belast door geweest en worstelen er nog steeds mee. Voor veel Joden in Nederland raakt de vraag naar Israëls bestaan ook aan iets existentieels wat met overleven te maken heeft. Zelf ben ik bijvoorbeeld opgegroeid met de boodschap dat als we weer vervolgd zouden worden in een oorlog, we altijd naar Israël kunnen vluchten.
De vragen die niet gesteld worden
Ik vraag me dan ook telkens af hoe de ‘goede’ Joden hun Joods-zijn beleven en wat deze identiteit voor hen betekent. Zouden ze daarmee worstelen? Hebben ze het gevoel ermee af te moeten rekenen? Zijn ze er ook vrienden door kwijtgeraakt? Of raken ze vrienden kwijt als ze anders over Israël denken?
Het zou pas écht informatief worden als journalisten hierover zouden doorvragen. Bijvoorbeeld: wat betekent Israël voor u, u bent immers zelf ook Joods? Wat doet het toenemende antisemitisme met u, heeft u daar zelf ook last van, of mee te maken gehad? En hoe kijkt u naar Joden die zich sinds 7 oktober niet meer veilig voelen? Deze vragen hoor ik nauwelijks in de interviews. Maar hun aanklachten tegen Israël en zionisme worden gretig en veelvuldig gedeeld in de media. In sommige Joodse kringen worden zij daarom ‘nestbevuilers’ genoemd.
Een kleine, kwetsbare gemeenschap
Een groot deel van de Joodse gemeenschap is in Nederland in de Tweede Wereldoorlog vermoord. De Joodse gemeenschap is na de oorlog versplinterd geraakt. Veel seculier levende Joden hebben geen connectie meer met de Joodse gemeenschap. Er zijn nu naar schatting maar 35.000 Joden in Nederland, slechts 0,2% van de gehele bevolking. Veel Joden die ik ken, zoeken sinds 7 oktober meer contact met andere Joden, domweg omdat het antisemitisme inmiddels overal aanwezig is en ze zich bedreigd voelen. Het is weer kwetsbaar geworden om Joods te zijn.
Wat mij erg verontrust, is dat de media nu steeds dezelfde Joodse stemmen laten horen: de Jood die Israël en het zionisme afwijst. Dat is de ‘goede’ Jood. De verschillen binnen de kleine en ook kwetsbare Joodse gemeenschap worden op een kwalijke manier uitvergroot. Zo wordt ook ondermijnd dat wat andere Joden meemaken, serieus wordt genomen.
Dat kunnen we in de huidige tijd zo ontzettend niet gebruiken. En we zijn al met zo weinig.
Ontvang de beste analyses die de mainstream media niet brengen.
Gratis alle nieuwe OpinieZ-artikelen en analyses in uw mailbox.
Gratis. Afmelden kan altijd met één klik onderaan elke mail.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Laat ik dan maar een slechte Jood zijn, een rotjood zo u wilt. Maar ik sta achter het Joodse volk, achter het zionisme, achter Israel en achter Bibi Netanyahu. Een kat in het nauw doet vreemde sprongen. Laten we het erover eens zijn dat Israel vanf z’n oprichting in het nauw zit, met 200.000.000+ moslims die hen willen vermoorden en Israel van de kaart vegen. Natuurlijk is er wel wat aan te merken op Israel en z’n regering. Maar daar kom ik wel mee als de rust is weergekeerd. Of als de vrede is uitgebroken.
j.c.th.kohler at ziggo punt nl
Volledig met u eens. Niets geleerd van WOII, Nederland is een laf land, dat was destijds en nu net zo.
Sterkte en alle goeds gewenst voor de Joodse gemeenschap.
Vreselijk deze ontwikkelingen. Ik heb de “film” NAZA niet gezien, en zal het ook zeker niet doen.
Wat ik mij wel afvraag, hoe weten wij of die 24 anonieme Israëlische militairen en medewerkers van inlichtingendiensten wel joden zijn en militairen of medewerkers ID?
Zij komen toch niet in beeld. Ook de makers wilden daar geen inzicht in geven. Dus kan het ook allemaal nep zijn, daar werkelijk niets valt te controleren.
Joden die zich voor laten staan op hun antizionisme doen dit mijns inziens uit zelfbescherming. Ze distancieren zich van de jood die onder publieke verdenking staan. Daarmee erkennen ze de macht van het getal, niet hun eigen bestaansrecht.
Veelal wordt verzuimd herkomst, argumentatie en motivatie tot antizionisme dan wel antisemitisme van de niet-jood te analyseren. Wanneer we die lijn wel zouden volgen stuiten we op een groot aantal ontkiemingshaarden die uiteindelijk wel in grote lijnen te herleiden zijn. Zo is een bron van antisemitisme binnen het socialisme te vinden bij de grondleggers van die ideologie, waaronder Marx zelf, die zich te buiten ging aan de meest extreme vormen van antisemitisme. Niet alleen wordt antisemitisme, en de variant daarop het antizionisme, dus gedekt door een jood: socialisme is een breeding ground voor antisemitisme. Daaraan zou toegevoegd kunnen worden dat het nationaalsocialisme van de heer A.H. en zijn vrienden natuurlijk eveneens ontstaan is uit ditzelfde socialisme.
Er is dus een flinke dosis joodse zelfhaat te vinden binnen de ideologie van het ‘geseculariseerde’ antisemitisme. Oorzaak hiervan moet gezocht worden in de wens van niet zionistische joden te kunnen leven en overleven in een niet-joodse samenleving, bijvoorbeeld het Duitsland van de 19e eeuw of het Nederland van de 21e. Zie hiervoor de historica Trudy Gold.
https://www.youtube.com/watch?v=5tWGMU-0usk
De organisatie rondom de antizionistische (antisemitische) docu NAZA is in handen van de extreemlinkse Britse krant The Guardian i.s.m. mk2 films, een in Parijs gesitueerde en op zijn beurt eveneens gefinancierd door Finse en Britse organisaties. Zie https://ipr.vc/team/ en https://mk2films.com/en/
Die vaag ligt aan het denkraampje van waaruit men beoordeelt. Een echte Nazi zag alleen te vernietigen Joden, zo ook de Iraanse leiders. Maar ook de Koran verdoemt Joden, en de “thuisbijvers” (gematigde moslims) is de heilige Islam leider (Allah) niet over te spreken. Laten we concluderen dat veel lui, Nazi’s. en 1400 jaar lang al Islamieten, het bestaan van goede Joden ontkennen, en de vernietiging van Joden op ideologische of heilige basis nastreven of nastreefden, zij het dat in tijden waar gematigde moslims de macht hadden Joden best wel als tweederangs burger in hun maatschappij mochten vegeteren.
De relevamte vraag is wat er moet gebeuren met verderfelijke denkraampjes?
25 minuten verplicht klappen, in dit geval voor een film. Dat doet denken aan de partijbijeenkomsten van communistische regimes vroeger.
Ten aanzien van de producenten van het filmfestival in Venetië heeft Maaike van Charante bijna drie weken terug al aandacht gegeven aan ene Alberto Barbera, die met de klok in de hand het publiek verplichtte net zo lang door te klappen totdat het record van vorig jaar overschreden werd. Het applaus was dus alles behalve spontaan.
Iemand die de duur van dit applaus in context plaats is de historicus Jimmy Bitton. Zijns inziens is dit applaus het resultaat van een eeuwenlang antisemitisme. In zijn toelichting stelt hij ‘An ovation is not evidence of truth’.
https://www.youtube.com/watch?v=amrTaq9Z-N4
Verder merk ik op dat tijdens dat applaus de beide documentairemakers niet alleen overdonderd lijken, maar zich mogelijk zelfs in de val gelokt voelen. Ik geef toe, dat is een aanname mijnerzijds, maar ook lichaamstaal kan een behoorlijke hint geven. Geen van beiden kijken blij. Yuval Abraham lijkt niet te weten hoe met het applaus om te gaan, terwijl Rachel Szor zich mogelijk belazerd voelt. Het lijkt wel of ze heel snel dat podium zouden willen verlaten. Graag zou ik hun eerlijke antwoord willen weten. Maar kijk zelf.
Ik vraag mij dan af waarom die documentairemakers er bij zijn. Het lijkt inderdaad allemaal erg geforceerd Zijn ze gedwongen?
Als die makers al een verwachting zouden hebben gehad te winnen, dan toch zeker niet een applaus van 25 minuten. Dat is echt tegennatuurlijk, al was het maar dat de kwaliteit ervan nou niet je van het was. Ze werden dus niet gedwongen, maar sociaal voor het blok gezet: wie loopt er weg van een gewonnen prijs?
Eigenlijk: wie durft er weg te lopen bij een anti-Joodse docu die een prijs gewonnen heeft.
Die prijs heeft natuurlijk helemaal niets te maken met kwaliteit, maar het gaat louter om Israel in het verdomhoekje te plaatsen. Het kan niet de inhoud zijn, want die was bijzonder eenzijdig en mager. Anoniem bewijs is geen bewijs. Niets viel er te controleren. Een van de makers zei tegen een journalist dat ze hem (de makers) maar moesten geloven dat het allemaal echte soldaten van IDF waren. Tja. Ik geloof daar niet in.
Die film laat zien dat er in Israël en ook hier verschillende meningen zijn over het land. Dat is prima, het heet pluriformiteit, vrijheid van meningsuiting. je hoort van niemand dat dit in Gaza óók zou kunnen. Daar heerst een puur schrikbewind. Jouw leven is voor de leiding niets meer waard dan als propaganda materiaal en als je protesteert dan wor je op straat zonder omhaal als een dolle hond neergeknald.
Niemand vraagt zich ook af of stelt voor of je /om zo’n film over de andere kant kunt maken cq te gaan maken. Beeldmateriaal is er genoeg: van 7-10, de feestoarade die middag, de schandalige taferelen bij vrijlating, die gijzelaars in de tunnel die zijn graf moest graven, de executies op straat.
En de elitair linkse elite vindt het allemaal prachtig en veroordeelt vervolgens iedere scheet van Israël. Vervolgens loopt het volk er braaf achteraan met rode lijn vertoningen als gevolg. Ik wálg hiervan.
Dank je Marcia.