Antisemitisme bestrijd je niet door Joden als decor te gebruiken
Amsterdamse campagne tegen discriminatie slaat plank mis
Monument Joods verzet, Amsterdam. Foto: Birthe Kulik, Nationaal Comité 4 en 5 mei. CC BY 3.0
Natuurlijk moet antisemitisme worden bestreden, zeggen onze bestuurders vroom, maar in de praktijk gebeurt het tegenovergestelde. In Amsterdam wordt het antisemitismebudget misbruikt voor een campagne waarin een Joodse jongen wordt ingezet om haat tegen moslims te adresseren. Dan is er iets fundamenteel ontspoord in het denken van beleid en bestuur. In plaats van Joodse aanwezigheid te beschermen, wordt zij symbolisch ingezet — en ondertussen langzaam uit beeld geschreven.
Antisemitisme is geen abstract begrip en geen symbolisch dossier. Het is geen containerwoord dat je naar believen kunt inzetten om morele punten te scoren. Het is een concrete, meetbare realiteit met tastbare gevolgen voor een kleine minderheid. Met namen, gezichten, adressen en angst. Juist daarom bestaat er een antisemitismebudget. Niet voor symboliek, maar voor bescherming. Niet voor beeldvorming, maar voor veiligheid. Wanneer dat budget wordt gebruikt voor een campagne waarin antisemitisme niet expliciet centraal staat, maar een zichtbaar Joodse jongen met keppel wordt ingezet om haat richting moslims te adresseren, is er iets fundamenteel ontspoord in het denken van beleid en bestuur.
Aantallen
Laten we de verhoudingen scherp houden. In Amsterdam wonen naar schatting zo’n 90.000 moslims. Het aantal Joden in de stad ligt rond de 15.000 tot 20.000. Dat betekent dat een aanzienlijk deel van de totale Joodse bevolking van Nederland — ongeveer 35.000 mensen — in Amsterdam woont. Daarmee draagt juist deze stad een buitenproportioneel grote verantwoordelijkheid voor de veiligheid, bescherming en bestaanszekerheid van Joodse Nederlanders. Niet symbolisch, maar concreet. Niet in woorden, maar in daden.
Beveiliging
Amsterdam telt ongeveer veertig moskeeën en islamitische centra en meerdere islamitische basisscholen, verspreid door de stad, waar kinderen zonder structurele beveiliging naartoe gaan. In heel Nederland zijn daarentegen slechts drie Joodse scholen. Allemaal zwaar beveiligd. Met hekken, camera’s, marechaussee. Dat verschil is geen toeval en geen incident. Het is het directe gevolg van structurele dreiging.
Joodse kinderen groeien op met beveiliging als vanzelfsprekendheid. Met de dagelijkse afweging of een keppel zichtbaar dragen wel verstandig is. Met ouders die inschattingen maken over routes, tijden en plekken. Dat is geen gevoel, geen sentiment en geen slachtofferschap, maar dagelijkse realiteit. En wie dat bagatelliseert, heeft het privilege dergelijke afwegingen nooit te hoeven maken.
Joden vertrekken
En daar komt iets bij wat zelden hardop wordt uitgesproken: Joden vertrekken. Al jaren. Sommigen maken aliyah, anderen vertrekken stiller, richting andere landen, simpelweg omdat het hier niet meer leefbaar voelt om zichtbaar Joods te zijn. Voor een gemeenschap van deze omvang is dat geen detail. Elke familie die vertrekt weegt. Elke klas die krimpt, elke sjoel die leger wordt, elke straat waar een mezuzah verdwijnt. Dat is geen demografische verschuiving, maar existentiële krimp.
Stilte
Amsterdam zegt te staan voor inclusie en bescherming. Maar wie goed kijkt, ziet het tegenovergestelde gebeuren. Niet alleen door wat de stad doet, maar ook door wat zij nalaat. Want als Amsterdam zijn Joden niet beschermt, niet benoemt en niet zichtbaar meeneemt, dan helpt zij mee aan hun verdwijnen. Stilte is geen neutraliteit. Stilte is keuze.
En laten we daar eerlijk over zijn: zonder Joden is er geen Mokum.
Mokum
Mokum ís een Joods woord. Een Joodse geschiedenis. Een Joodse ziel.
Een stad die haar Joden laat verdwijnen, verliest niet alleen mensen, maar zichzelf. Dat gevoel wordt versterkt door het feit dat in het officiële jubileumboek ter gelegenheid van 750 jaar Amsterdam de Joodse aanwezigheid grotendeels uit beeld blijft. Alsof geschiedenis iets is wat je kunt redigeren zonder gevolgen.
Moreel uithangbord
Tegen die achtergrond wordt een affiche gepresenteerd als ‘verbindend’, waarop een Joodse jongen met keppel een boodschap tegen haat richting moslims uitdraagt. De kleinste en meest kwetsbare minderheid wordt opnieuw ingezet als moreel uithangbord. Alsof zij ook nog even moet laten zien hoe verdraagzaam zij is. Alsof zij ook verantwoordelijkheid draagt voor spanningen die haar veiligheid juist ondermijnen. Dat is geen solidariteit. Dat is omkering.
Antisemitismebudget
Nog problematischer is dat deze campagne gefinancierd zou zijn uit het antisemitismebudget. Dat budget bestaat niet voor algemene diversiteitsdoeleinden. Het is geen samenleven-potje en geen symbolische reserve. Het bestaat omdat Joden structureel en aantoonbaar doelwit zijn van antisemitisme. Voor bescherming, zichtbaarheid en erkenning van een specifieke kwetsbaarheid.
Als dat geld vervolgens wordt gebruikt voor een campagne waarin antisemitisme niet wordt benoemd of bestreden, maar wordt ingezet als context of decor voor een breder verhaal dat uiteindelijk niet over Joden gaat, dan wordt antisemitisme niet aangepakt, maar genormaliseerd. Dan verschuift het probleem van daderschap naar framing. Wat als bescherming bedoeld was, wordt zo onderdeel van het probleem.
Maatschappelijk falen
Het punt is niet dat er geen individuele moslims bestaan die zich uitspreken tegen antisemitisme. Die zijn er wel degelijk. Maar ze doen dat vaak geïsoleerd, kwetsbaar en tegen een hoge persoonlijke prijs. Dat alleen al zegt genoeg. Het bevestigt dat antisemitisme niet alleen een Joods probleem is, maar een maatschappelijk falen.
Wat ontbreekt, is een breed, collectief en herkenbaar geluid tegen antisemitisme. Geen losse individuen, maar groepen. Geen eenmalige verklaringen, maar zichtbaar leiderschap. Geen stilzwijgen, maar normstelling. Juist dát vacuüm maakt het zo wrang dat de verantwoordelijkheid telkens elders wordt neergelegd.
Gevaar
Dat het gevaarlijk kan zijn om je uit te spreken, staat buiten kijf. Maar gevaar alleen verklaart geen structurele stilte. Wie dat argument gebruikt, hoeft slechts naar Iran te kijken. Daar staan burgers — vrouwen, studenten, jongeren — op tegen een regime dat bekendstaat om marteling, gevangenisstraffen en executies. Zonder bescherming, zonder budgetten, zonder campagnes. Ze doen dat omdat zwijgen geen optie meer is.
Die realiteit maakt het ongemakkelijk, maar ook onvermijdelijk: opstaan tegen onrecht is mogelijk, zelfs wanneer de prijs hoog is. Juist daarom valt de afwezigheid van zichtbaar, collectief verzet tegen antisemitisme des te meer op. Niet bij individuele burgers, maar bij bestuurders en instituties die wél macht en middelen hebben, maar die verantwoordelijkheid laten liggen.
Uitbesteding van geweten
In plaats van antisemitisme expliciet te benoemen en te bestrijden, wordt het gesprek verlegd. In plaats van Joodse aanwezigheid te beschermen, wordt zij symbolisch ingezet — en ondertussen langzaam uit beeld geschreven. Dat is geen onschuldige keuze. Dat is beleid met gevolgen.
Dat is geen verbinding. Dat is uitbesteding van geweten.
Een overheid die antisemitisme zegt te bestrijden, maar Joden inzet als decor voor andermans morele verhaal, bestrijdt niets. Zij legitimeert precies wat zij zegt te willen voorkomen.
OpinieZ is en blijft gratis voor u! Maar we kunnen een bijdrage in onze kosten natuurlijk goed gebruiken. U kunt een donatie doen via GoFundMe. U helpt daarmee OpinieZ in de lucht te houden. Dank voor uw aandacht.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Israël1 april 2026Dilemma’s bij Israëlische wet over de doodstraf voor terroristen
Antisemitisme18 maart 2026De buitenwereld bepaalt niet wat Joden zijn, moeten vinden en doen
Antisemitisme15 maart 2026Aanslag Joodse school is geen geopolitiek maar Jodenhaat
Antisemitisme9 maart 2026Schaamteloos confereren over vernietiging van Israël en het Joodse volk
De liefde tussen de communistische politiek en de islam is al vaker gebleken. Een symbiose tussen twee stelsels die blijken goed te gedijen ondanks hun eigen verschillen in elk hun eigen dictatoriale conservatisme die de basis vormt. De gemeenteraad in Amsterdam neemt telkens beslissingen die onder de mom van democratie telkens in het nadeel van de Joodse gemeenschap uitvalt, zie de opening van de Holocaust museum of de voetbalwedstrijd met Israel. Ook nu met het moorden in Iran blijft links stil en de Dam bijna leeg terwijl het vol kon lopen met de Palesteinse aanhangers tijdens de oorlog in Gaza. Iraniërs zijn geen Arabieren, vandaar. Wij moeten eerst af van de linkse ziekte die niet alleen Nederland maar hele Europa bedreigt voordat het rustiger wordt.
Dubbele paspoorten van marrokkanen en turken afschaffen is een goede kathalisator voor een gezonder klimaat voor echt sociaal beleid.
Ter aanvulling; “Eén paspoort geeft toegang tot één rechtsgebied. Iedereen in hetzelfde rechtsgebied heeft dezelfde rechten en plichten en is daarvan afhankelijk. Dat is rechtsgelijkheid!
Ach de moslims zijn weer eens het slachtoffer. Kan men er ook wat van zeggen als de moslim buren iets hatelijks over de blanke Amsterdammer/Nederlander zegt? Is daar ook een website voor?
Amsterdam heet tegenwoordig islamsterdam/ de verloedering door jarenlang de islam alle voorkeur te geven boven eigen Joodse inwoners die weg gepest worden door het “integere” linkse schorem dat diversiteit promoot maar daar schandelijk op falen!!
Resolutie 1743 uitgekomen in 2010 waar het gepromoot wordt dat de islam altijd “slachtoffer” is en anderen de daders !!
Mag ik zeggen dat de autochtone bevolking slachtoffer is geworden van die “vredelievende” moordenaarsbende?
De richting van de politiek wordt altijd bepaald door een bepaalde ideologie die dominant is.
Dat was ooit het katholicisme, nu is dat het socialisme.
Zolang de moslim landen nog relatief weinig ontwikkeld waren, kreeg Israël en de joden veel steun.
Vervolgens nam de moslim minderheid in de EU sterk toe en werden landen als KSA en Qatar belangrijke ‘partners’ omdat het geld daar tegen het plafond klotst.
De politieke wind volgt altijd het geld en de geldstromen zijn van richting veranderd.
Daarbij komt dat men overal in de wereld ziet dat de Europeanen bezig zijn hun geld te verspillen aan het najagen van illusies: migranten, windturbines, groene stroom, Oekraïne, allemaal dingen die leiden tot meer zwakheid en kwetsbaarheid.
Het is onbegrijpelijk, maar die politiek kan de EU-leiding ook nog verkopen aan het volk als ‘waarden’ en ’toekomstbestendig’.
De waarheid is een leugen, als de leugen regeert.
BX is als een verzameling Potemkins dorpen. Net zoals de Potemkinsche façade van VVD66.
Ik spreek allang niet meer van antisemitisme maar van jodenhaat. Antisemitisme is voor mij een term uit studies, de “hoger opgeleiden”. Deze term is ook uitgehold. Joden haat daarentegen zegt precies waar het om draait haat ten aanzien van joden.
Het omgekeerde, een hoofddoekje dat vraagt er ‘iets van te zeggen’ als er iets hatelijks over joden zou worden gezegd, dat zou direct een publicatie verbod van ieder imam krijgen. Waarom ? Lees de Koren.
Er is een partij in de tweede kamer met een Turks-Nederlander als spreekbuis. Slingert met gespleten tong termen rond als racisme, je moet je schamen, rechtsextreem en meer van dat soort holle kreten.
Die roeptoeter: SvB van DENK.
DENK op hem toegespitst: Doe Eens Normaal Knul.
Het staat er weer eens haarscherp. Geen woord wat nuanceert. Misselijk makende propaganda voor moslims. Ik heb zo ontzettend te doen met de Joodse mensen Waar blijft onze massale steun, ons weerwoord, onze demonstraties? Kom op Nederland, laat je horen; hard en duidelijk,
Zwijgend toekijken is voorbij!
We zijn al gewaarschuwd door het boek openbaring uit de bijbel. Valse profeten en leugens nét naast de waarheid. Dit proces is al jaren aan de gang en neemt steeds duidelijker toe. Het gaat in het stuk over amsterdam, maar ja, daar vind je dan ook het grootste provincialisme.