Twee jaar na ‘zeven oktober’ golft de Jodenhaat door de straten
Moreel narcisme verpakt als compassie
Het is twee jaar na 7 oktober 2023, maar de haat tegen Israël en Joden golft door de straten. Zelfs rouwen om de doden en het herdenken van de zwartste dag in het bestaan van Israël moeten worden verstoord met rode verf en pro-Palestina demonstraties. Het antisemitisme groeit dagelijks. Gelukkig zijn er ook mensen met een geweten die Israël en de Joden steunen. Toch leeft Israël. Het rouwt, het bouwt, het zingt, het danst. Am Yisrael Chai: het volk van Israël leeft.
Twee jaar na het Nova-festival, de kibboetsen, het ondenkbare. Vandaag, terwijl Israël en Joden wereldwijd rouwen, doen gelukkig velen dat met ons mee. Niet alleen Joden of Israëliërs, maar ook zoveel anderen die het gelukkig wél nog begrijpen. Dat geeft hoop. Het is een lichtje in de duistere wereld zoals wij Joden die op dit moment ervaren.
Mensen met een geweten, mensen die hun hart laten spreken, mensen die zien wat er werkelijk is gebeurd en wat er nog steeds gebeurt. Godzijdank zijn ze er, de mensen die niet zwijgen, die hun ogen niet sluiten, die hun menselijkheid behouden waar anderen die lijken te hebben verloren.
Haat
En toch golft er wereldwijd een rode stroom van leuzen en haat door de straten. Van Londen tot New York, van Berlijn tot Amsterdam, overal trekken massa’s door de straten, schreeuwend tegen Israël, vaak zonder te begrijpen waarvoor of tegen wie ze eigenlijk marcheren.
Amsterdam is slechts een spiegel van dat grotere beeld: een wereld die haar morele kompas is kwijtgeraakt. De wereld zegt voor menselijkheid te staan, maar kiest steeds weer wie er wel en niet menselijk mag zijn. Ze dehumaniseert Joden, openlijk, schaamteloos, luidkeels. Wie de reacties onder nieuwsberichten leest, hoeft niet meer te twijfelen.
Ze maken met elk woord duidelijk waarom Israël bestaat, en waarom het moet blijven bestaan. Israël leeft. Israël danst. Am Yisrael Chai.
Topdag
Zondagochtend, 5 oktober. Het huis is nog stil. Ik word wakker gemaakt door mijn zoontje die tussen ons in ligt. Mijn man is al veel eerder op en komt met een heerlijke kop koffie. Mijn zoontje krijgt zijn bekertje melk. Ik kijk naar buiten, een druilerige dag, de lucht nog grijs. Alle andere kinderen slapen nog. En ik denk: wat een geluk, dat je zo mag wakker worden. In rust, in veiligheid, met liefde om je heen.
Gisteren, zaterdag 4 oktober, hadden we een geweldige dag. We waren op HRFST Festival, de afsluiter van het festivalseizoen. Code geel, een beetje modder, maar dat hoorde erbij. Mijn vriendin had regenponcho’s meegenomen, dus we waren op alles voorbereid. Dansen, lachen, zingen, even alles van je af. Het was gewoon een topdag.
Nachtmerrie
En toch dacht ik, terwijl ik daar stond, terug aan twee jaar geleden. Zelfde festival, zelfde weekend, 7 oktober. Op sommige plekken waar we bereik hadden, kwamen langzaam de berichten binnen. De meest vreselijke dingen natuurlijk, beelden, stemmen, flarden van iets wat je brein niet kon bevatten. Verkracht. Vermoord. Verbrand.
Jonge mensen, net als wij, die kwamen om te dansen, te leven, een leuke dag te hebben. Het voelde onwerkelijk, alsof je midden in een nachtmerrie stond terwijl de muziek nog doorging. En op de weg naar huis bleef het maar binnenkomen, elk bericht erger dan het vorige. Het was zo bizar, zo onwerkelijk, alsof de realiteit even ophield te bestaan. En eigenlijk is sinds die dag alles veranderd. De wereld zal er nooit meer uitzien als voor die tijd.
Die mensen waren daar net als wij, gewoon om een leuke dag te hebben. En uiteindelijk zijn ze vermoord of meegenomen naar Gaza. Sommigen kwamen levend terug, velen niet. Op de meest afschuwelijke manier. Zo barbaars dat je het als mens niet kunt bevatten dat iemand dat een ander aandoet. En nog steeds zijn er gijzelaars die niet thuis zijn. Mensen die daar ergens worden vastgehouden. Kinderen, ouders, geliefden. En of ze ooit nog terugkomen, is een vraagteken dat blijft hangen in de stilte van elke nieuwe dag.
Obsessief
Twee jaar verder. Twee jaar van rouw, angst, leugens en propaganda. Twee jaar van stijgend antisemitisme. En twee jaar waarin zoveel onschuldige mensen zijn omgekomen. Kinderen, vaders, moeders. Elk onschuldig leven dat verloren is gegaan door deze oorlog, is er één te veel.
Van een wereld die obsessief met Gaza bezig is en zich nergens anders meer om lijkt te bekommeren, terwijl Joden wereldwijd bedreigd, bespuugd en vermoord worden. En toch zwijgt de wereld. Of praat het goed. Of verschuilt zich achter zogenaamd mededogen, dat in werkelijkheid selectief is. Mededogen dat ophoudt zodra het om Joden gaat.
Israël leeft
Toch leeft Israël. Het rouwt, het bouwt, het zingt, het danst. Want dat is wat het Joodse volk altijd doet. Leven. Opstaan. Blijven bestaan. We will dance again.
De echo van HRFST Festival blijft hangen. In je hoofd, in je lijf, in de modder onder je schoenen en in de spierpijn van het lachen en dansen. De afsluiter van het festivalseizoen, maar hopelijk nooit van onze menselijkheid.
Zwartste dag
Vandaag, dinsdag 7 oktober. Twee jaar later. De zwartste dag in het bestaan van Israël. Ongeveer twaalfhonderd mensen werden vermoord door Hamas: gezinnen in kibboetsen, jonge mensen op het Nova-festival, vrouwen verkracht, kinderen afgeslacht, ouderen ontvoerd.
Ik zie de beelden weer. Van het Nova-festival, van de kibboetsen, van de gruwelen zelf. Ik kijk ernaar, maar ik kan er niet naar kijken. Mijn maag draait om. Ik word misselijk. Ik heb er geen woorden voor. Geen taal die beschrijft wat ik voel.
Amsterdam
En vandaag, precies twee jaar later, staat er in Amsterdam een replica van Hamas-tunnels op de Dam. Een kunstproject van Rachel Meijler, samen met kunstenaar Roni Levavi. Een initiatief dat mensen wil laten voelen hoe het is om ondergronds vast te zitten, zoals de gijzelaars die tot op de dag van vandaag nog niet thuis zijn. Achtenveertig van hen zitten nog steeds gevangen in de duisternis. Je kunt het nooit echt nadoen, maar het is een indrukwekkend project dat laat zien met wat voor kwaad we te maken hebben, wat Hamas onschuldige burgers aandoet en, als waarschuwing, wat ook de naïeve westerling boven het hoofd hangt. Ze lijken onwetend, maar misschien willen ze het gewoon niet begrijpen.
Vanochtend werd het Paleis op de Dam besmeurd met rode verf en de woorden “Fuck Israël”. De gemeente is het traag aan het schoonmaken, alsof de haat nog even mag blijven hangen.
Terreur voeden
Eergisteren, zondag 5 oktober, liepen tweehonderdvijftigduizend mensen mee met de zogeheten Rode Lijn. Ambtenaren, raadsleden, politieagenten zelfs. Mensen die zouden moeten staan voor neutraliteit, maar openlijk partij kiezen.
Ik voel me zoals in dat oude liedje: ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik zie mensen trots selfies maken, groepen die poseren met spandoeken, vlaggen, keffia’s, helemaal in rood uitgedost, alsof ze Koningsnacht vieren. Ze denken dat ze protesteren tegen terreur, maar wat ze in werkelijkheid doen is het voeden van terreur. BN’ers, mensen die ik persoonlijk ken, politici, mensen van alle rangen en standen, met kinderwagens en een heleboel gespuis ertussen. Gevaarlijk gespuis, dat maar één doel voor ogen heeft: jihadisme, sharia. En ik denk alleen maar: wat begrijpen jullie niet? Ze doen alsof ze humaan zijn, maar het is het tegenovergestelde van humaan. Het is hol. Het is leeg. Het is precies wat Victor Vlam gisteren in een talkshow zei: “250.000 narcisten demonstreerden in Amsterdam.” Een vorm van moreel narcisme, verpakt als compassie.
Beangstigend
En dat is nog het meest beangstigende van alles. Dat er agenten zijn die, terwijl ze in dienst zijn, op Instagram en TikTok staan te posten over hoe “mooi” ze deze mars vinden. En als je vervolgens op hun eigen profiel kijkt, zie je dezelfde gezichten met keffia’s om hun schouders. Zogenaamde verdedigers van de rechtsstaat, maar in werkelijkheid meelopers van haat. Mensen die zeggen voor iedereen te zijn, behalve voor Joden.
We kunnen niet eens meer rouwen. Het wordt ons niet gegund. Joodse studenten zijn niet veilig meer op universiteiten. Agenten dragen keffia’s terwijl ze in uniform zeggen er voor iedereen te zijn. En ondertussen vieren demonstranten hun haat, onder de vlag van “vrede”.
En dat is misschien nog wel het meest achterlijke van alles. Dat Hamas voedsel steelt van zijn eigen bevolking, dat het humanitaire hulp verkoopt, dat het zijn mensen als menselijk schild gebruikt. Dat het al het geld dat het krijgt niet besteedt aan scholen of ziekenhuizen, maar aan tunnels en raketten. Alles, werkelijk alles, gericht op de vernietiging van Israël. Ten koste van hun eigen mensen.
Selectief
En toch, wie het journaal aanzet, krijgt een heel ander beeld te zien. Beelden van armoede, honger en wanhoop, maar zelden van de cafés die open zijn, de goed gevulde markten, de designerwinkels of de vrouwen die hun haar en nagels laten doen. Er zijn twee gezichten van Gaza, maar we krijgen er maar één te zien. En zelfs dat ene gezicht blijkt vaak vervormd. Oude beelden worden als nieuw gebracht, tragedies uit Syrië of Irak circuleren opnieuw, maar dan met een ander onderschrift. En dan vraag ik me af: als er werkelijk zoveel ellende is, waarom heb je dan nepbeelden nodig?
Begrijp me goed, elk onschuldig mens dat omkomt in een oorlog is er één te veel. Elk kind dat lijdt, is er één te veel. Maar waar is dat mededogen als het niet over Gaza gaat? Waar zijn die massa’s als er duizenden doden vallen in Soedan, Nigeria of Myanmar? Dáár zwijgt de wereld. Dáár kijkt men weg. En dat is misschien wel het allerergste: niet alleen het leed zelf, maar de selectieve verontwaardiging eromheen.
Geweten verloren
En wat ik nog het meest schrijnend vind: de cijfers die zogenaamd uit Gaza komen, kloppen niet. Ze komen van Hamas zelf. En toch worden ze klakkeloos overgenomen door media en politici. Dezelfde media die zonder blikken of blozen de cijfers van Hamas geloven, draaien ondertussen aan de werkelijke cijfers van de slachtoffers van 7 oktober. Alsof het allemaal wat minder erg klinkt als je de aantallen kleiner maakt, of de context weglaat. Het moet niet gekker worden. En elke dag denk ik, het kan niet gekker. Maar toch wordt het gekker. De wereld is haar geweten allang verloren. Het is voorbij. Het is een tijdbom. We zitten niet meer op vijf voor twaalf, het is al vijf over twaalf.
En terwijl in Amsterdam het rood over de stenen druipt, wapperen in Katwijk en in de Hoeksche Waard overal Israëlische vlaggen. Echte solidariteit. Er zijn nog plekken waar medeleven geen schaamte is, waar mensen nog weten wat moreel onderscheid is tussen dader en slachtoffer.
Chag sameach
Het voelt vreemd om “chag sameach”, fijne feestdag, te zeggen op 7 oktober. En toch past juist vandaag de wens om te leven, om mens te zijn, om elkaar vast te houden.
Laat alle slachtoffers van deze oorlog ons eraan herinneren dat we het leven moeten eren. Hun dood verplicht ons om te leven, echt te leven, op de best mogelijke manier die we kennen. Met waardigheid, moed en menselijkheid. Dat ieder mens een goed leven mag leiden, in vrijheid, in veiligheid, met liefde om zich heen. Zoals het bedoeld is.
Zoals op HRFST Festival, waar iedereen even gewoon mens mag zijn.
Blijf vertrouwen houden in Europa. Het is niet zo dat de autochtone bevolking niet achter Israël zou staan! Ik zie juist het beeld kantelen. Mensen zijn de leugens en haat van moslims en links zo langzamerhand zat. Ik vrees dan ook wat er in de nabije toekomst kan gaan gebeuren als overheden maar blijven toegeven aan de islamisering.
Dat ben ik met u eens.
Moslims zullen Europa in een richting duwen waarin zelfs de meest linkse radicaal niet wil leven.
Je ziet nu al her en der scheuren in de samenwerking vallen.
Nou, dat zal tijd worden. Want het is al bijna onomkeerbaar.
Klopt. Je ziet ook niet meer de foto’s van ‘uitgehongerde’ Palestijnse kindertjes met steevast obese ouders ernaast. Dat frame is kennelijk sufgekauwd, mensen trappen daar niet meer in.
Veel dank voor Uw artikel, mevrouw Vink-Meijer
En zoals @R Bill schrijft:
« Maar Israël staat niet alleen er zijn velen die achter u staan ».
God bless you and your family.
Ons land zal met een linkse regering een nog meer normaliserende werking hebben op dit soort excessen. Je hoeft alleen maar over de Noordzee te kijken hoe dat eruit ziet. Viering van een terreur daad, mensen worden aangehouden omdat ze er “te Joods” uitzien, arrestaties omdat je zegt ‘van spek te houden’ of je eigen vlag in je tuin hebt staan. Ondanks de extreem linkse anti Israëlische houding van de regering gaan de illegale haat protesten gewoon door, simple omdat het voor deze groep niets genoeg zal zijn.
Een diepgaande kijk op wat er is gebeurd en wat er gaande is.
Israël, een volk en een samenleving wat leeft in vrijheid en kiest voor het leven tegenover een doodscultuur.
Ik kijk nooit meer naar npo journaal
Ik kijk Nieuws van de Dag en in het weekend als ze er niet zijn, behelp ik me met RTL nieuws.
TV er al 20 jaar geleden uit gegooid, 5 jaar later de NRC ook. Beiden wegens framen en ronduit gewoon liegen. Geen dag gemist en maagpoeder ook niet meer nodig!
Het lijkt misschien oof-topic, maar ik ben bang van niet;
De eerste fase (1978): De oppositie tegen de prowesterse sjah Mohammad Reza Pahlavi was breed en omvatte verschillende groepen.
Liberale en linkse groeperingen: Deze groepen streefden naar een meer democratisch en seculier Iran.
Religieuze groeperingen: Onder leiding van Ayatollah Khomeini, die vanuit ballingschap werkte, was de islamitische gemeenschap een krachtige oppositiekracht.
Het resultaat: Deze alliantie was succesvol in het afzetten van de sjah, die op 16 januari 1979 vluchtte.
De tweede fase (de Islamitische Revolutie): Na de vlucht van de sjah nam de macht van de religieuze leiders toe.
Terugkeer van Khomeini: Op 1 februari 1979 keerde Khomeini terug naar Iran vanuit zijn ballingschap in Frankrijk.
Oprichting van een islamitische republiek: Kort daarna greep hij de macht en transformeerden hij de pluralistische revolutionaire beweging naar een streven naar absolute macht voor de geestelijkheid, wat resulteerde in de oprichting van een islamitische republiek.
Na de huidige jacht op joden volgt de jacht op andere oorspronkelijke burgers van dit land. En als die islamisering vordert zijn als laatste de linkse malloten aan de beurt om over de kling te gaan. Is er dan toch nog iets van gerechtigheid. (/sarc)
Vraag is hoe ver laten we de gewone burgers, die nog zwijgende meerderheid, dit gebeuren?
Volgens mij is het een bijbelse ontwikkeling die gaande is. Valse profeten, kinderen die opstaan tegen hun ouders enz.
40-45 had Nederland 100.000 duizend NSB-ers, Nu 250.000 duizend, Nederland herbergt een fout volkje !!
De Israëlische gijzelaars zullen maandag vrij worden gelaten.
Levend?
Of worden ze op de valreep nog omgebracht om te voorkomen dat ze hun verhaal aan de wereld kunnen vertellen?
Maakt voor het linkse gespuis niet uit want ze zappen toch weg als een gijzelaar zijn of haar verhaal verteld.
Die club van beroeps-zwakzinnige Greta Thunberg is vrij gelaten maar als ik het voor het zeggen had, hadden ze eerst de opnames van de slachting van baby’s, kinderen en andere weerloze mensen van oktober 2023 te zien gekregen.
Zoals het Amerikaanse leger aan het eind van WO2 Duitse burgers de verschrikkingen van de vernietigingskampen liet zien.