Mijn reisverslag: vreemdeling in Israël
Niemand mag vergeten worden
Foto: Maaike van Charante
Sinds ik veel ben gaan schrijven over Israël en Joden ging het me steeds meer storen, dat ik nog nooit in Israël was geweest. Daarom ben ik nu twee weken naar dit bijzondere land gegaan om me ter plekke op de hoogte te stellen, en om Israëlische vrienden te ontmoeten. Hier mijn verslag van deze reis. Een column van Maaike van Charante.
De eerste dag viel het me al op: er was iets vreemds aan Joden in Israël. Maar wat was het? Ik kon de vinger er niet op leggen. Het was iets in hun houding. Nonchalant? Zelfverzekerd? Dat dekte de lading niet. Pas na dagen viel het kwartje: in Israël zijn Joden thuis.
Je ziet het in hun ogen, aan hoe ze lopen, hoe ze bewegen, hoe ze praten. Overal elders zijn zij vreemdelingen. Ze kunnen geliefde vreemdelingen zijn, of gehate vreemdelingen. Geminachte vreemdelingen of bewonderde vreemdelingen. Maar toch altijd weer vreemdelingen. Het is alsof elke Jood ter wereld minstens een scherfje meedraagt van het besef: ik hoor hier niet. Behalve in Israël. Daar zijn ze thuis.
Hopelijk beledig ik hier geen Joden mee. Sorry, beste Jood die dit leest, het is niet persoonlijk bedoeld. Het is slechts een observatie. Het is de verbaasde conclusie die ik trok na een paar dagen in Israël. Dit land is zo diep Joods dat elke boom het lijkt te ademen.
Yad Vashem
We waren in Yad Vashem waar de herinnering aan de Holocaust centraal staat: het laatste en grootste verraad in de ballingschap voordat de Joden weer een eigen staat kregen. De beelden van het lijden krijgen vaak de meeste nadruk omdat ze zo schokkend zijn, al was ik meer geschokt door de beelden van enthousiaste Duitsers die lachend applaudisseerden toen Hitler hen vertelde dat de Joden vernietigd moesten worden.
Toch was dat niet wat de meeste indruk op mij maakte in Yad Vashem. Het meest indrukwekkend vond ik de toewijding waarmee de Joden van Israël herinneren. Al die naamloze slachtoffers van de Holocaust krijgen hier hun namen terug. Er is een reusachtige hal, vol met boeken. In die boeken de namen van miljoenen doden. De boeken zijn nog lang niet compleet, dus dat ontzaglijke werk gaat nog steeds door.
Kostbaar
In geen enkel museum heb ik ooit zoveel jongeren gezien: tieners met hun leraren, kinderen met hun ouders, dienstplichtige soldaten met een gids. Overal jongeren die met ernstige toewijding luisterden en leerden. Zij leerden wat hun wortels zijn, wat hun voorouders hebben meegemaakt en hoe meedogenloos de Joden in de steek werden gelaten.
Kijkend naar al die jongeren besefte ik, dat zij bij elke zorgvuldig bewaarde herinnering de boodschap kregen: jij bent kostbaar. Hoe klein en onbeduidend je ook denkt dat je bent: jij bent die ene unieke mens wiens leven van onschatbare waarde is. Het is dezelfde boodschap die we overal in Israël zagen op alle posters, spandoeken, opschriften, monumentjes en gele linten: elke gijzelaar is kostbaar. Niemand mag vergeten worden.
Straatbeeld in Israël.👇
Overal posters, gele vlaggen, gele linten.🎗️
Wie iets van dit land wil begrijpen, moet in de eerste plaats begrijpen dat Israël ALLES zal doen om de #gijzelaars terug te halen.
En Hamas weet dat. Vandaar hun tactiek.
1/10 pic.twitter.com/a8aNVPpNt9— Maaike van Charante (@Repelsteeltje21) March 19, 2025
Geschiedenis
De volgende dag liepen we over de stadsmuur van Jeruzalem en lazen over de talloze heersers die hun stempel op de stad hebben gedrukt. We wandelden door nauwe straatjes volgepakt met winkeltjes en hoopvolle verkopers, die je meteen aanklampen als je even je pas vertraagt. We daalden af in een tunnel onder de stad en raakten de oude stenen van de Westelijke Muur aan, waarvan de Klaagmuur slechts een deel is.
Alles ademde geschiedenis. Joodse geschiedenis. In Nederland kijken we terug op zo’n vijfhonderd jaar geschiedschrijving; de oudere verhalen gaan over mensen die zichzelf nog lang geen Nederlanders noemden. In Israël gaat de geschiedenis duizenden jaren terug. We gingen naar Massada, waar het laatste Joodse verzet was, voordat de Romeinen hun definitieve overwinning boekten en besloten dit land te ontjoodsen.
Media
Het was rustig in Israël, er waren bijna geen toeristen. Mensen spraken ons aan en vroegen waar we vandaan kwamen. “Nederland? Hoe schrijven de media in Nederland over ons?” Beschaamd moesten we vertellen hoe er gelogen wordt. Sommigen wisten dat al, anderen luisterden terneergeslagen. Israël staat alleen, ze weten het wel. Zoals Joden altijd alleen hebben gestaan. Maar ze hopen zo, ze hopen dat iemand nog de waarheid over hen zal vertellen.
De gids die ons door de tunnel langs de Westelijke Muur leidde, sloot af met een dubbele boodschap. De eerste hadden we wel verwacht: besef hoe diep de Joodse geschiedenis hier gaat. Haar tweede boodschap schokte ons. Haar zoon kwam op 7 oktober 2023 om, en ze vroeg of we alsjeblieft in de rest van de wereld wilden vertellen wat Israël meemaakt.
Wat maakt Israël mee?
Nova Festival
We gingen naar het gebied dat op 7 oktober werd overvallen. Waar ooit de dansvloer van het Nova Festival was, staat nu een woud van monumentjes. Honderden foto’s van jonge mensen die kwamen om te dansen. Bij die foto’s liefdeblijken van familie en vrienden: steentjes, knuffels, vlaggetjes en overal rode anemonen. Die bloemen groeien daar van nature, en kunstenaars hebben ze nagemaakt als minimonumentjes die overal opbloeien.
Foto: Maaike van Charante
De plek is een bedevaartsoord geworden. Hier en daar staan stoelen en bankjes waar boeken op liggen. Er zijn gedenkplekken ingericht op de plaatsen waar de grootste gruwelen zijn aangericht. Een stukje verderop is een nieuw bos geplant met bij elk boompje de foto van iemand die omkwam. Ondanks de aanwezigheid van talloze bezoekers heerst hier de stilte.
Een paar kilometer verderop bezochten we een autokerkhof. Hier zijn meer dan 1500 autowrakken naartoe gebracht die op 7 oktober onder vuur werden genomen. Langs het terrein lag een wal van uitgebrande wrakken, achteraan stonden rijen auto’s die lichter beschadigd waren. Vooraan in het midden stond een wrak omringd met dezelfde rode anemonen als bij het Nova Festival.
Foto: Maaike van Charante
Kibboets Be’eri
Kibboets Be’eri is afgesloten voor publiek, maar we kregen een rondleiding. Het verhaal van Be’eri is al schokkend genoeg, maar het kan altijd nog schokkender. De vredesactivisten van Be’eri werden niet per ongeluk slachtoffer van Hamas; de terroristen hadden het speciaal op hen voorzien. Hamas vond hun strijd voor vrede blijkbaar zo’n bedreiging dat juist deze mensen vermoord moesten worden.
“In Kibboets Be’eri vermoordde Hamas de vrede”. Indringend verslag van Maaike van Charante van haar bezoek aan deze kibboets, waar de bewoners actief waren om vrede te bewerkstelligen maar op 7 oktober werden verraden door de mensen die ze wilden helpen. https://t.co/xU4JxsEzCY
— Wouter Roorda (@WouterRoorda) March 11, 2025
Tel Aviv
Het was een vreemde tegenstelling om na deze heftige ervaringen kennis te maken met de gemoedelijkheid van Jaffo en Tel Aviv: een oude en een nieuwe stad. In Tel Aviv gingen we naar een liberale synagoge met een vrouwelijke rabbijn en een vrouwelijke voorzanger. We verstonden er niets van, maar de prachtige stem van de voorzanger straalde warmte, vreugde en bruisend leven uit.
Daarna waren we uitgenodigd voor een sjabbatsdiner, waar voornamelijk zeer linkse Joden aanwezig leken te zijn. Halverwege het diner ontbrandde zo’n felle discussie dat ik even dacht dat deze mensen met slaande ruzie de deur uit zouden gaan. Maar het volgende moment was het debat voorbij, en waren de kemphanen weer de beste maatjes. Ook dat is Israël.
Na nog een dag Jeruzalem – dit keer met een uitstekende gids met wie we diep in de geschiedenis doken – kwamen we terug in Tel Aviv en liepen langs het strand. Op het eerste gezicht een heel gewone badplaats, totdat je de gedenktekens ziet voor Joodse vluchtelingen die hier tijdens de Holocaust aan land probeerden te komen. De Britten hielden de grens voor hen dicht.
Foto: Maaike van Charante
Zondag waren we bij Joop Soesan. Inmiddels heb ik veel contacten in Israël, en al die Israëli’s houden vurig van hun land. Soms kreeg ik het gevoel dat ik Israël kreeg aangeboden als een prachtig boeket: Heb je dit indrukwekkende al gezien? Weet je wel hoe mooi het daar is? Hier moet je echt heen!
Akko
We gingen naar Akko en kochten tickets voor een reeks bezienswaardigheden. Toen we door de nauwe straatjes van de oude stad liepen, klampte een jongeman ons aan, en we wimpelden hem af. Even later kwamen we bij onze volgende stop: het Turkse badhuis. Wie zat daar achter de kassa? Diezelfde jongeman. Hij had onze tickets gezien en had ons de weg willen wijzen… We verexcuseerden ons en hij lachte onze verlegenheid weg. We kregen koffie van hem en zelfgemaakte baklava.
Later aten we een ijsje op de boulevard en keken uit over de ondergelopen fundamenten van een oud kruisvaardersfort. Het was heerlijk weer en er hadden drommen toeristen moeten zijn, maar de boulevard was verlaten, de strandtentjes waren dicht.
Foto: Maaike van Charante
Het noorden
In Noord-Israël maakten we wandelingen in de prachtige natuur, en Israëlische vrienden namen ons mee voor een boottocht over het meer van Galilea. We spraken over het verdriet in Israël om de gijzelaars, en hoe de rest van de wereld niet om hen lijkt te geven. “Waarom doet Geert Wilders niet meer voor ons?” vroeg mijn vriendin. Ik legde uit hoe de Nederlandse politiek werkt en voelde me machteloos.
Hoe vrolijk en gastvrij Israëli’s ook zijn, elk gesprek komt vroeg of laat op de gijzelaars. Met een jonge Israëlische liep ik langs een veld met bloeiend koolzaad. “Voor mij is de kleur geel voorgoed veranderd,” zei ze, wijzend op de gele bloemen. “Als ik dit zie, is het voor mij alsof het land zelf smeekt om zijn mensen terug te geven.”
Met haar familie gingen we ook naar de Golanhoogte en naar het Druzendorp Majdal Shams waar vorig jaar twaalf kinderen omkwamen door een Hezbollahraket.
Herinnert u zich de kinderen van het Druzendorp Majdal Shams?
Zij werden vermoord door een raket van Hezbollah.💔Vandaag was ik in Majdal Shams.
Verdrietige verwanten hadden zich verzameld, zachte muziek werd gespeeld. Langs de kant foto's en herinneringen.#Israel pic.twitter.com/42zYoVakQ1— Maaike van Charante (@Repelsteeltje21) March 15, 2025
Verdriet
Israël is een intens land. Het is makkelijk om geboeid te raken door het afwisselende landschap, door de duizenden jaren geschiedenis, en door het gewicht van drie wereldgodsdiensten die overal stukjes heilige grond claimen. Het is verleidelijk om aan de oppervlakte te blijven en slechts vriendelijke mensen en mooie, interessante plekjes te zien. Maar wie even dieper kijkt, ziet het verdriet en de eenzaamheid.
Het oude verdriet om de vervolgingen waarvoor eerdere generaties ooit gevlucht zijn, het nieuwe verdriet omdat de Joden ook in Israël niet veilig bleken. De oude eenzaamheid waar Yad Vashem over vertelt, en de nieuwe eenzaamheid in een wereld die Israël in de steek laat zoals Joden altijd in de steek zijn gelaten.
Nu Trump president is, lijkt Israël niet meer zo alleen te staan. Maar wie weet wat zijn volgende gril zal zijn? Zijn bescherming lijkt wel heel wankel als we zien hoe overal in de media, de ngo’s, de VN en het westerse establishment anti-Israëlpropaganda een vruchtbare bodem vindt.
Altijd weer vervolging en laster, dat is wat Israël meemaakt.
U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org
Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en podcasts? Volg Maaike op Twitter.
Over de auteur
-
Houdt van feiten, haat hypocrisie.
Schreef:
Het verdriet van de Schilderswijk (2021)
Debat ongewenst (2023)
Wat leren we onze kinderen? (2025)
Recent gepubliceerd
Media24 mei 2026Hoe het verzet verdween uit een verzetskrant
Antisemitisme15 mei 2026Waarom bloedsprookjes over Joden welkom zijn in de kwaliteitsmedia
Antisemitisme11 april 2026Waarom ‘antizionistische’ reportage van Tim Hofman waarschijnlijk De Tegel gaat krijgen
Linkse politiek25 maart 2026Linksextremisme is een gevaar voor Nederland
De Joden, het volk van God, werden en zullen altijd gehaat worden. Wat van God is wordt gehaat, wat van de verderver komt wordt verheerlijkt.
Hartverwarmend
Mooi opgetekend, wil er zelf ook nog eens naartoe …..
Maaike dankjewel voor dit mooie verslag. Mijn ervaringen zijn exact dezelfde.
Ik ben talloze keren in Israël geweest als reisleider bij een Chr. Reisorganisatie, en wat je beschrijft is treffend juist.
Een heel bijzonder land met hele bijzondere mensen.
Gezien mijn leeftijd kom ik er nu niet meer zo vaak, maar als de kans zich voordoet dan ga ik. En het is boeiend om steeds weer te herbeleven wat “ Israël “ met haar inwoners is, en wat het met mij als een Christen doet.
Ik heb jouw reisverslag met tranen in mijn ogen gelezen, Maaike. Wat heb jij de mengelmoes van intern verdriet, van boosheid en hoop mooi beschreven. En ik snap nu ook jouw eerste conclusie: de Joden zijn en voelen zich thuis in Israël. Voorlopig de enige plek in de wereld waar ze nog welkom en ‘veilig’ zijn. Dank je wel 👏👏👏
Prachtig verwoord en o zo waar! dank je wel, Maaike , voor je verslag, je steun en je moed om te blijven vechten voor de waarheid
Hartverwarmend en tegelijk droevig stuk. Ik moet daar ook heen!
Dank je wel voor dit hartverwarmende verslag Maaike.
Dank je wel voor dit mooie verslag.
Had ik vóór 7 oktober 2023 nog ergens een soort sympathie voor de Palestijnse zaak, dat is sinds 7 oktober 2023 voorgoed voorbij. Klaar ben ik met lui, allemaal. Hamas moet worden uitgeroeid en ik begrijp de Israëlische regering heel goed dat ze tot het uiterste gaan om dat te bereiken. Hamas wil geen vrede. De islam wil geen vrede. Welk politiek conflict dan ook, dat rechtvaardigt niet de onmetelijke gruwelen en verkrachtingen die Hamas heeft gepleegd op onschuldige burgers. Dat heeft niks meer te maken met een strijd voor een eigen staat, de status van Gaza of welk excuus ze ook gebruiken. Het zijn monsters en ze moeten weg. Ik ben pro-Israël, pro-joodse mensen en niemand die mij nog van het tegendeel kan overtuigen. In gedachten ben ik bij al die slachtoffers en hun nabestaanden.
Fantastisch om te bemerken dat uw hartstocht doordringt in uw schrijven – en een G’ds geschenk dat u de door de voortdurende propaganda-bombardementen gewekte sympathie voor “de Palestijnse zaak” in de kiem gespoord is. Overigens: àlle mensen, ook Arabische, hebben recht op Vrede en veiligheid. Uw tekst vanaf: “Hamas wil geen vrede. De islam wil geen vrede. Welk politiek conflict dan ook, dat rechtvaardigt niet de onmetelijke gruwelen en verkrachtingen die Hamas heeft gepleegd op onschuldige burgers. Dat heeft niks meer te maken met een strijd voor een eigen staat, de status van Gaza of welk excuus ze ook gebruiken. Het zijn monsters en ze moeten weg. ” is mij uit het hart gegrepen!
Mooi verslag Maaike, ik wil er ook graag een keer naartoe.
Uitstekend artikel, informatief, totdat The Donald ineens werd beschuldigd van grilligheid.
Ik vraag me af, wanneer Maaike gaat inzien, dat zo’n gemene sneer, aan het einde van een artikel, eigenlijk net zo fout is, als het antisemitisme van de Nederlandse media inzake Israël.
Donald Trump is niet grillig. De tarieven die hij plaatste, zijn slechts de helft in percentages, dan de tarieven die de betreffende landen producten uit de VS opleggen.
Bijvoorbeeld, Nederland eist 60% importtarieven van de VS, waardoor HP computers hier 60% duurder zijn, en Ford en Opel auto’s, vele VS producten meer, de overheid hier doet dat al tientallen jaren. Om die reden, heeft Donald Trump besloten óók eens import tarieven in de stellen, zodat die landen ene koekje van eigen deeg krijgen. Voor Nederland 30%. De helft namelijk van wat de overheden van die landen graaien.
Behalve Israël, krijgt ook de VS het zwaar te verduren door de propaganda hier in Nederland. Zwaarder nog dan Rusland, maar moet in gedekte termen gebeuren, omdat het anders op gaat vallen. Overal op de planeet, VS en Israël wordt van alles verweten, maar het is net zoals met de importtarieven, het is de overheid van Nederland die hier de foute partij is. Niet “wij” ook, want ik heb niets te maken met uw valse beschuldigingen naar Donald Trump!