Open brief aan de Rector Magnificus van de Universiteit van Amsterdam

• Over
• Laatste berichten

Ines van Bokhoven

Schrijfster van historische romans, vrouw met een mening en liefhebber van 'common sense’.

Laatste berichten van Ines van Bokhoven (alles zien)

• Citizen Vigilante: een slechte film, een rauwe waarheid - 30 juni 2026
• De honger in de wereld blijft, de strijkstok ook - 18 juni 2026
• De zorgvuldig doodgezwegen straatoorlog - 11 juni 2026

Het geweld dat we onlangs zagen bij de universiteit van Amsterdam, waar gemaskerde ‘actievoerders’ vanuit hun opgeworpen forten iedereen belaagden en onbeschaamd Jodenhaat toonden, komt niet uit de lucht vallen. Welvaart heeft de kindertijd verlengd en nu hebben we te maken met verwende pubers die in alles hun zin willen krijgen en weigeren volwassen te worden. Rector Peter-Paul Verbeek van de UvA ziet het stralend aan en indoctrineert ze graag, maar hij en de rest van de linkse elite hebben een monster gebaard. Een column van Ines van Bokhoven.

Beste Peter-Paul,

Laat ik beginnen met zeggen dat ik een toerist ben op universiteiten. Ik studeerde er nooit, heb het vaak overwogen vanwege mijn liefde voor geschiedenis en mediëvistiek, maar als enthousiaste autodidact heb ik het nooit prettig gevonden om aan het handje van anderen kennis te vergaren – het gaf me altijd het gevoel veel te missen omdat men wees waar ik moest kijken, en daar hou ik niet van. Je weet maar nooit wat er in de hoekjes zit waar niet naar gewezen wordt, en ik ben en was altijd tegendraads genoeg om dan juist die hoeken op te zoeken.

Autonoom denken

Dus veel verstand van hoe zaken reilen en zeilen in de academische hiërarchie heb ik niet. En laat ik dan maar heel eerlijk zijn: de laatste jaren prijs ik mezelf er gelukkig om, dat ik nooit de stap naar een uni heb gezet. Want weet je: het scheelt me ongelofelijk veel in autonoom denkwerk, iets waarvan ik kan zien dat me dat ontnomen zou zijn als ik een studie aan een universiteit had gedaan. En dat autonoom denken blijkt goed te werken voor mij: mijn drie historische romans deden het prima, ook zonder academische titel, en er belandde er zelfs eentje in de Nationale Canon. Ik ben tevreden met mijn keuze.

Sektes

Vind je dat een vreemde opmerking, van dat autonoom denken? Tja. Wellicht toont dat dan juist mijn gelijk aan: als je je niet voor kunt stellen hoe men van buitenaf kijkt naar wat er de afgelopen jaren op onze universiteiten gebeurde en nog steeds gebeurt, dan ben je wellicht toch minder geschikt om rector van zo’n instituut te zijn. Ik krijg van deze studenten niet de indruk dat er ook maar iets aan ‘autonoom denken’ in die koppies plaatsvindt – ze doen me eerder denken aan mensen uit sektes, subjecten die volledig gehersenspoeld zijn om alleen nog maar die ene waarheid te kunnen omarmen – waardoor de keerzijde is dat elke andere waarheid met agressie zal worden afgewezen als ‘onbestaanbaar’. En da’s dus krek wat we zien.

Kinderen

Als je actievoert – zo deden wij dat vroeger tenminste – dan ben je dolblij als de pers op komt dagen om te zien wat er aan de hand is, en waarom. Het is een uitgelezen kans je verhaal te doen aan een groter publiek en zo wellicht iemand op andere gedachten te brengen. Jouw studenten zagen dat anders: die hebben met de meest grove intimidaties en bedreigingen de pers weer uit hun pas gebouwde forten weten te verjagen. En ik gebruik hier bewust het speelse woord ‘fort’, want de provisorisch bij elkaar geknutselde barricades deden mij vooral denken aan de forten die we vroeger als kinderen bouwden. Het waren kinderen waar ik naar keek, die zich uitleefden in een waanwereld vol met goed- en kwaadaardige archetypes, zoals kinderen dat nu eenmaal doen.

Volwassenheid

Terwijl ik me twee jaar verveelde op de PABO kreeg ik, vooral tijdens de lessen pedagogiek, wel interessante zaken mee – zoals de discussies in de klas over de lengte van onze kindertijd en hoe kindertijd langer duurt naarmate de welvaart toeneemt. Hoe onze grootouders vaak rond hun vijftiende aan het werk gingen, rond hun twintigste al trouwden en met vijfentwintig een gezin hadden met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. Onze ouders deden het alweer ietsje later, mijn generatie stelde het vaak uit tot rond hun dertigste, en de generatie van onze kinderen, die nu op onze uni’s studeren, lijken niet gehoord te hebben van het hele concept ‘volwassenheid’.

Onvolwassen

Hoe meer welvaart, hoe meer ruimte om te spelen. Om te doen wat je wilt. Jouw studenten, deze kinders, zijn in een welvaartspiek grootgebracht die zijn historische weerga amper kent. En da’s te merken: volwassen worden heeft geen prioriteit bij deze pubers, maar toegeven aan elke impuls lijkt het enige motto te zijn. Jouw studenten zijn, in tegenstelling tot de studenten van je eigen generatie en die daarvoor, een stuk kinderlijker en onvolwassener van aard. En ik weet niet of je iets snapt van pedagogiek, maar onvolwassen mensen, dat zijn kinderen, en kinderen zijn geweldig beïnvloedbaar. Heb je daar ooit bij stilgestaan? Bij de geweldige verantwoordelijkheid die je hebt als je lesgeeft, omdat je altijd ook vormend bezig bent? Vaak tot op persoonlijk niveau?

Extreemlinks

Ik krijg de indruk dat mensen als jij die invloed juist een hele goeie zaak vinden. Ik las een interview met je in Het Parool, dat je begin dit jaar gaf, en daarin valt te lezen dat je een marxist bent – of op z’n minst ooit was. Het deed me bijna schateren door de voorspelbaarheid ervan. Als je een positie hebt als de jouwe, dan ben je natuurlijk iemand uit de extreemlinkse hoek. Mag ik je eens vragen hoeveel collega’s je hebt die rechts zijn, Peter-Paul? Hoeveel academische, prestigieuze plekken worden op dit moment bezet door academici die PVV stemmen, of FvD, of JA21, BBB, noem maar op? Hoeveel heb je er, ook op andere universiteiten?

Niet veel, toch? Als ze er al zijn, zijn ze waarschijnlijk op één hand te tellen. En zul jij niet veel persoonlijk, collegiaal, gezellig contact met ze hebben in je vrije tijd, toch? En als we dan bedenken dat ons inmiddels tot op het bot links geworden universiteiten veel van onze bestuurders afleveren, kun je je dan iets voorstellen bij de zorgen die steeds meer mensen in dit land hebben over de alsmaar dikker wordende eenheidsworst van onze besturen, onze media, en onze academische instituten? Ik bedoel: we hebben zelfs een minister van Onderwijs die zo ‘academisch’ is dat-ie, geheel volgens de regels van het links populisme, ijskoud en met een ‘wat denk je wel’-lachje op televisie verklaart nooit in een ‘extreemrechts’ kabinet te zullen gaan zitten. Heb je ooit overwogen, met al je academische talenten, dat als je in een bubbel gaat zitten van Het Absolute Gelijk vrijwel álles wat anders is ‘extreem’ overkomt? Denk je dat alle zwakheden en onvolkomenheden die mensen als jij haarscherp bij anderen zien, niet evengoed voor jouzelf gelden?

Geweld

In dat interview heb je het over ’s nachts niet kunnen slapen van de zorgen om studenten, zeker de Joodse, die zich niet meer veilig voelen op jouw universiteit, maar vergeef me dat ik die woorden niet heel erg serieus nam. Want weet je, Peter-Paul: als ik nachtenlang wakker lig van een probleem waarvan ik weet dat het in mijn macht ligt er iets aan te doen, dan doe ik er iets aan. Zo simpel is dat. Jij lijkt niet erg onder de indruk te zijn van je eigen doorwaakte uren: sinds dat interview is de situatie op jouw uni volledig uit de hand gelopen.

En zo was er, als verbijsterend dieptepunt, de toestand van afgelopen week. We hebben er met open mond naar zitten kijken, naar al het geweld. Alle haat, alle antisemitisme, alle onvolwassen, kinderlijke toestanden van pubers waar niet meer mee te praten viel. Jouw studenten dus – waar niet meer mee te praten viel. En toen zag ik dat filmpje waarin jij met Mariëlle Tweebeke praat over de ‘onderhandelingen’ die je hebt gevoerd met de actievoerders. Ik was geschokt, Peter-Paul. Echt geschokt.

Onderhandelen

Ik heb ‘m op twee manieren bekeken, en beide keren vond ik het niet te verdragen binnen de context van de aanleiding voor dat gesprek. Eerst zag ik ‘m zonder geluid, omdat ik nog muziek aan had staan toen-ie langskwam, en ik dacht oprecht dat je een verslag aan het doen was van een meer dan geslaagde sportdag op je uni. Echt waar. Of een leuke cultuurdag met muziek en kunstenaars, zoiets. Je kijkt zo blij en trots, alsof je nog nooit zo blij bent geweest om rector van de UvA te zijn als deze week. Je zit er gewoon bij te stralen.

En toen zette ik het geluid aan.

Ik wist niet wat ik hoorde. Hier zit een rector van een universiteit olijk te vertellen dat hij onderhandelde met mensen die hij niet eens kon zien. Die als verwende kinderen kwamen eisen en nog eens eisen, nadat ze de boel zodanig op de kop hadden gezet dat er zelfs ME bij had moeten komen. “Ik denk dat het heel erg belangrijk is dat je weet wie dat zijn,” zei je grinnikend als antwoord op de verbaasde vraag van Tweebeke over het feit dat je in gesprek ging met gemaskerde mensen. Welnee: je vond het helemaal niet belangrijk om te weten, je gaf gewoon toe. Je gaf in alles toe. Overal kregen deze intimiderende pubers hun zin in: die opgeëiste lijst werd vrijgegeven en het feest ging tot aan het Rokin door. En je zat maar te lachen en te grinniken terwijl je het uitlegde. Wat vond je het prachtig allemaal.

Monsterlijk kind

Je wereldvreemdheid is op zich best geinig, Peter-Paul, net zoals die van je collega’s, maar je hebt deze week al de eerste poepluiers gezien van het monsterlijke kind dat jullie hebben gebaard: kwaaie kinderen die gewend zijn in alles hun zin te krijgen, die zich door jou en je collega’s hebben laten opzwepen tot een vorm van xenofobie die zo idioot is dat men tijdens het actievoeren nog in een bubbel wil zitten en de rest van de wereld met geweld afwijst, terwijl men tegelijkertijd van die wereld eist dat er wordt geluisterd en gehoorzaamd.

Pubers die werkelijk menen dat je mensen eerst mag bedreigen, uitschelden, zelfs op de kop slaan met stukken hout – om vervolgens opnieuw kwaad te worden als die mensen geen trek hebben om nog langer naar je gedram te luisteren. Pubers die inmiddels op hun uni’s zo professioneel alles hebben leren haten wat ‘anders’ is, dat het haten van Joden voor hen maar een piepkleine stap blijkt: het past naadloos in hun training van haat en afwijzing.

Jij hebt deze studenten geleerd hun ogen, oren en geesten te sluiten. Jij hebt ze geleerd dat ze altijd gelijk hebben of op z’n minst horen te krijgen, zelfs al hebben ze het niet. Jij hebt ze deze week geleerd dat geweld en haat prima middelen zijn om doelen mee te bereiken. Jij hebt geweld beloond. Jij hebt wangedrag beloond. Jij hebt haat beloond. Jij hebt bevestigd dat het hebben van een agressieve, gesloten geest een prima academische kwaliteit is. Jij bent actief bezig elke vorm van democratisch besef in jouw studenten om zeep te helpen en het te vervangen met dwang en intimidatie als manier om de samenleving in te richten. Jij leert ze dingen die gevaarlijk zijn.

Jij moet je echt diep schamen. En jij niet alleen. Want helaas ben jij maar een kleine schakel in een keten van influencers die het op onze beïnvloedbare jeugd voorzien hebben. Dat je zelf niet inziet hoe gevaarlijk en mensonterend dat is, dat je weigert jonge mensen te helpen in hun ontwikkeling maar vindt dat je die ontwikkeling geheel moet beheersen en sturen naar waar jij ‘m wilt hebben: je moet je echt diep, diep schamen.

Gefeliciteerd, je hebt een monster gebaard.

Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org