Mijn gedachten bij de Nationale Dodenherdenking op 4 mei 2024
Antisemitisme in alle hevigheid teruggekeerd
Titelfoto: Nationale Dodenherdenking door Johan Wieland, CC BY-ND 2.0.
In de loop der jaren is de betekenis van de Dodenherdenking op 4 mei veranderd. Ging het eerst om het herdenken van gevallen verzetsstrijders en militairen, later verschoof het accent naar de Joodse slachtoffers van de Shoa. Maar nu zijn we in een krankzinnige heksenketel beland waarin de Holocaust wordt weggedrukt en aandacht wordt geëist voor moslims en Gaza. Het antisemitisme is ondertussen in alle hevigheid teruggekeerd. Ik heb het verder wel gehad met de ‘officiële’ herdenking, schrijft Freek van Beetz.
[responsivevoice_button voice=”Dutch Male” buttontext=”Beluister dit artikel”]
Ik heb de afgelopen jaren al vaker een column geschreven rond 4 en 5 mei. Op 3 mei 2018 schreef ik over mijn ongemakkelijke gevoel bij die data. Dat is alweer zes jaar geleden. Ik kon toen onmogelijk bevroeden in welke krankzinnige heksenketel we anno nu rond deze memorabele data beland zijn: dit jaar moet de jaarlijkse Nationale Dodenherdenking op De Dam in Amsterdam met tal van veiligheidsmaatregelen worden omringd.
Alhoewel een meerderheid van de Nederlandse bevolking, volgens een opiniepeiling van Eén Vandaag, vindt dat protest rond de Dodenherdenking niet moet kunnen (91 % vindt dat het verstoren van de twee minuten stilte voor geen enkel doel gerechtvaardigd is en 51% zelfs dat het demonstreren op 4 mei in heel Nederland zou moeten worden verboden), zijn volgens De Telegraaf Pro-Palestina-activisten vastberaden om de Dodenherdenking te verstoren.
"Het moet pijn doen."
Die ga ik goed onthouden.
Dus donder maar een end op met je safe spaces en je "kwetsende" woorden, cartoons etc. #zinanPro-Palestina-activisten vastberaden om dodenherdenking te verstoren: ’Daar waar het pijn doet’ https://t.co/0gFPCVLk0x
— Maja Mischke🎗 (@MajaMischke) May 3, 2024
Het klimaat lijkt er rijp voor te zijn, nu zelfs de zogeheten kwaliteitsmedia (NOS, NRC, Volkskrant en Trouw) zich de gelegenheid niet laten ontnemen om onbeschaamd hun partij mee te blazen in het aanzwellende antisemitische klimaat in ons land en in de wereld om ons heen.
Schrijnend gevoel
Het is weer 4 mei, en dan 5 mei. Ik vroeg me in 2018 af waar dat ongemakkelijke gevoel bij deze data vandaan kwam. In mijn herinnering had zich een schrijnend gevoel vastgezet dat me steeds meer bezighield. Waarom vlagden wij eigenlijk thuis niet op Bevrijdingsdag? We woonden toen in een dorp op de Veluwe. Van alle huizen en in alle straten wapperde fier en trots de driekleur, maar niet bij ons.
Ik zal m’n vader er vast wel eens naar hebben gevraagd, maar zijn antwoord was kennelijk nogal ontwijkend. Ik heb het verder maar laten rusten. ‘t Zal wel wat met zijn politieke overtuiging te maken hebben gehad, moet ik hebben gedacht. Want we waren ‘nogal rood’, zoals dat toen heette en hingen de vaderlandse driekleur ook niet aan de gevel op Koninginnedag. We hadden zelfs niet eens een vlag, meen ik me te herinneren.
Jodenster
Pas een paar geleden, toen ik me ging verdiepen in onze familiegeschiedenis, begreep ik dat de Jodenster in Nederland op 3 mei 1942 werd ingevoerd. Ineens kreeg de huwelijksfoto van mijn ouders, een foto die nogal iconisch is geworden omdat die in tal van artikelen is geplaatst, bijzondere betekenis. Een foto van een familie en enkele vrienden bijeen op een bruiloftsmaaltijd in een woonkamer, de meesten met Jodenster op hun kleding. Mijn ouders trouwden op 5 mei 1942: de verplichting tot het dragen van de Jodenster. Pas toen ‘viel het kwartje’: die datum, 5 mei!
Ik kende die foto alleen van het dressoir bij mijn grootouders. Bij ons thuis hingen of stonden er geen lijstjes met foto’s van voor de oorlog, ook die trouwfoto niet. Een groot deel van de bruiloftsgasten op het huwelijk van mijn ouders, die met zo’n bijna invoelbare blik, alsof ze wisten dat het naderende onheil zich had aangekondigd, naar de camera keken, keerde niet terug. Allen vermoord in de concentratiekampen. Ook dat maakt die trouwfoto wellicht zo iconisch.
En daarom is de vijfde mei voor mij meer beladen geworden en moest die datum, immers hun trouwdag, dat ook voor mijn ouders zijn geweest.
Vier mei
Vier mei had een andere betekenis. Uit mijn jeugd herinner ik me vooral de tv-beelden van de ingetogen dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte. Die stond in het teken van gevallen verzetsstrijders en militairen. De Nationale Dodenherdenking op De Dam is pas vanaf de jaren zestig in betekenis gegroeid. Pas vanaf die tijd werden ook de Joodse slachtoffers en de in voormalig Nederlands-Indië omgekomen Nederlanders herdacht.
De kring van slachtoffers werd in de jaren daarna steeds verder uitgebreid. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat de betekenis van de moord op die meer dan 100.000 joodse Nederlanders, die, onder het oog van hun buren en andere omwonenden, door Nederlandse politieagenten wreed uit hun huizen werden gehaald en met wagons van Nederlandse trambedrijven en spoorwegen naar de vernietigingskampen werden afgevoerd, moest worden weggedrukt. Dat gevoel is de laatste tijd, zeker sinds de pogrom van Hamas op 7 oktober 2023, alleen maar versterkt.
Moslims
“Op televisie, op de radio en in de kranten lees ik in de aanloop naar 4 en 5 mei alleen nog maar berichten over moslims”, schrijft Arthur van Amerongen in HP/DeTijd van 3 mei: “De Dodenherdenking wordt steeds meer ontdaan van het Joodse aspect. Wellicht is de shoa kwetsend voor jonge mohammedaanse scholieren en niet inclusief genoeg.”
Mijn preek van de week:
Hoe de vijfde colonne der mohammedanen samen met woke en de Palliewappies 4 en 5 mei kaaptehttps://t.co/2kR3FkPumh
— Arthur van Amerongen (@DonArturito) May 3, 2024
Holocaustmuseum
Ik was op 10 maart aanwezig in de Portugese Synagoge in Amsterdam voor de plechtigheden rond de opening van het Nationaal Holocaust Museum. De waardigheid van die bijzondere gebeurtenis werd op schaamteloze wijze verstoord door het luidruchtige protest van de pro-Palestijnse demonstratie rond dat monumentale gebedshuis. Zogenaamd gericht tegen de aanwezigheid van president Herzog van Israël.
Maar mij is vooral bijgebleven hoe de voornamelijk Joodse genodigden, na afloop van de plechtigheid, bij hun korte wandeling naar het Joods Historisch Museum (in éen van die oude synagogen traden mijn ouders op 5 mei 1942 in het huwelijk), als het ware spitsroeden moesten lopen langs een krijsende en gillende meute van voornamelijk jonge moslima’s (hoofddoek en Arafatsjaaltjes). De Israëlische president was toen al lang met de andere hoogwaardigheidsbekleders naar het Holocaustmuseum vertrokken. Daar werd Rudie Cortissos, die met achterkleindochter de openingsceremonie (het aanbrengen van de mezoeza) verrichtte, onthaald op een weerzinwekkende scheldkanonnade.
Toen werd mij meer dan eens duidelijk: het antisemitisme is in alle hevigheid teruggekeerd, tot in een voor die gedenkwaardige dag tot een belegerde vesting veranderde oude joodse buurt (waar mijn moeder opgroeide) aan toe.
Maar natuurlijk: "OM seponeert aangifte tegen betogers bij opening Holocaustmuseum": https://t.co/wP6wCTbgqI via @telegraaf
— Wierd Duk ܦܝܪܬ ܕܘܟ (@wierdduk) May 2, 2024
“Het moet kunnen schuren”, verklaarde burgemeester Halsema nadien. En het schuurt steeds heviger en virulenter. “4 en 5 mei zijn helemaal gekaapt door woke Nederland en hun mohammedaanse vrienden, in het bijzonder de Palliewappies van Groep Timmermans,” schrijft Arthur van Amerongen.
Monument in Heerde
In april 1945 keerde mijn vader terug uit het gebied rond Amersfoort waar hij als verzetsman actief was naar Heerde, waar mijn moeder was ondergedoken. Daar werd hij ingelijfd bij de Binnenlandse Strijdkrachten (stoottroep/bewakingstroep) Commando Heerde.
In Heerde voltrok zich op 13 april 1945 een drama. De verzetsgroepen op de Oost-Veluwe hadden vanuit Londen opdracht gekregen om de bruggen over het Apeldoorns Kanaal te bewaken tegen vernieling door terugtrekkende Duitsers. Toen ongeveer veertig Duitse parachutisten bij hun terugtocht bij de Klementbrug in Heerde de met hun blauwe overalls en oranje armbanden zeer herkenbare verzetsstrijders aantroffen, ontstond een vuurgevecht. In dat vuurgevecht en door de Duitse represailles vonden zeven verzetslieden en vijf buurtbewoners de dood. De brug en de nabijgelegen woning werden opgeblazen.
Twee jaar na het drama werd op die plek een monument opgericht, ontworpen door de architect Kammeyer en uitgevoerd door mijn vader: hij was immers steenhouwer. Nog jaarlijks vindt bij dat monument een herdenkingsplechtigheid plaats.
Gedenken
Ik zal, zoals voorgaande jaren, die twee minuten stilte thuis in de privésfeer gedenken. De vlag (ik heb die wel!), hangt dan thuis halfstok, in het bijzonder voor de verzetsvrienden van mijn vader, die de oorlog niet overleefden.
Ik heb het verder wel gehad met de ‘officiële’ herdenking. Voor mijn omgekomen familieleden geldt niet dat ene moment van stilte. Zoals ik vorig jaar schreef: “Omdat zij niet vergeten mogen worden noem ik hun namen op hun geboortedata en de dagen dat zij vermoord werden en staan hun namen op het namenmonument in Amsterdam, en zal ik dat blijven doen, zolang ik leef, indachtig de laatste regels van het befaamde gedicht “Vrede” van Leo Vroman (1954): ‘Kom vanavond met verhalen, hoe de oorlog is verdwenen. En herhaal ze honderd malen. Alle malen zal ik wenen’.”
Vond je dit artikel goed? Steun Freek van Beetz via pinchas.backme.org.
Over de auteur
- Freek van Beetz, studeerde Planologie en Politicologie, was van 2001-2010 adviseur van de MP van de Ned.Antillen. Auteur van Vergeefse Moeite ( roman,2023),Uitzicht op Zee (roman, 2015) en van Het laatste Kabinet (2010) en Het einde van de Antillen (2013).www.freekvanbeetz.nl
Recent gepubliceerd
Politiek Nederland10 april 2026Bestuurlijk onvermogen in ons land is eindeloos
Antisemitisme4 september 2025Waarom ik na zestig (!) jaar mijn NRC-abonnement heb opgezegd
Antisemitisme4 mei 2025De valse inclusiviteit van 4 mei 2025
Migratie18 februari 2025Hoe en waarom van de voorrangsregeling voor asielzoekers
We zijn gekaapt en hebben ons, ruimdenkend als we denken te zijn, aan inclusivicide overgegeven. Wie zei ook weer: ‘you dutch are so broadminded that your brains fall out…’ Zo (quasi) ruimdenkend dat je hersenen er uit zijn gevallen.
Als ik me probeer voor te stellen hoe joden zich in dit tijdsgewricht moeten voelen val ik stil. Daar heb ik geen hypocriete officiële dodenherdenking voor nodig.
Op de basis van de eigenlijke dodenherdenking wordt zoveel toegevoegd door hedendaagse eigenbelangengroepen dat de oorspronkelijke gedachte steeds meer verwaterd door het toenemen van tegemoetkomingen.
‘Ik heb het verder wel gehad met de ‘officiële” herdenking’, schrijft heer Van Beetz. Helaas is dit ook al heel lang mijn ervaring en vrees vele met mij. Later deze avond wordt er een krans gelegd door de nakomelingen van de Koninklijke familie, de landverraders voorop. Voorts is het in en -intriest dat deze herdenking onder vergaande veiligheidsvoorschriften moet plaatsvinden. Daarnaast doet het mij voorkomen dat er van alles en nog wat wordt herdacht, dat niets met deze herdenking te maken heeft, de hypocrisie ten top. Speciaal voor u heer Van Beetz, sterkte gewenst zo dadelijk.
Al sedert jaren voel ik me ongemakkelijk bij officiële 4 mei herdenkingen. En dit jaar meer dan ooit. Ik zou er niet aan moeten denken nu stil te staan bij Gaza met de beelden van de enthousiast feestvierende Gazanen op 7 oktober nog in mijn gedachten.
Gelukkig zijn er in mijn stad veel kleiner3 herdenkingen die I. Dat opzet ‘onbesmet’ zijn. Zo was ik net bij de kransleggingen bij oorlogsgraven van de Commonwealth: sober, stil, ingetogen en precies goed.
En vanavond sta ik voor mezelf stil bij het leed van WO2.
Als je niet begrijpt dat de waardigheid van dodenherdenking of herdenking in het algemeen aangetast wordt door demonstraties, “dat het mag schuren”, dan is een gemeenschappelijke waarde verloren. Als mensen menen dat ze in de sfeer van dodenherdenking moeten zoeken naar punten waar het pijn doet, kan je toch niet meer spreken van een beschaving. Wat stel je als herdenker voor, als je verstoring van je waardigheid gedoogt. En dan valt de burgemeester in de categorie herdenker. We moeten in ieder geval nieuwe, striktere, regels stellen op het gebied van demonstratievrijheid nu mensen het criterium pijn toevoegen gaan gebruiken. Dan is er immers geen basaal wederzijds respect. “Jij geen respect, dan wil ik jou niet in mijn buurt hebben, dan ga je maar ergens op een weiland staan”.
Het woord respect is helaas ten onder gegaan aan taalinflatie. Pijn is ook zo’n modewoord voor van alles en nog wat. Totaal gedevalueerd. Schuren mag natuurlijk, als je tenminste van plan bent te gaan schilderen, of je gaat je eigen stoepje schuren, in alle andere gevallen is het totaal overbodig. Nog een van de vele misbruikte woorden.
Als iets ‘pijn’ moet doen bij anderen om een punt te maken, zijn blijkbaar de valide argumenten op.
Een ‘nationale’ dodenherdenking (zo heet het nog steeds) heeft iets te maken met een natie, een volk, een demos, met democratie, zelfbeschikkingsrecht en een staat die dat zelfbeschikkingsrecht beschermt.
Een burgemeester die haar hele leven lang het globalisme heeft bevorderd, zal geen consideratie tonen met een ‘nationale’ dodenherdenking. Natie, natie-staat is immers iets dat we moeten vergeten. We moeten onszelf vergeten, opheffen en ruim baan geven voor de ‘samenleving van de toekomst’ – wat dat ook moge zijn.
De nationale dodenherdenking gaat nu dus eigenlijk over onszelf – over de mensen die wij vandaag niet durven te zijn – onszelf – en de mensen die destijds zijn gestorven voor de vrijheid en zelfbeschikkingsrecht die we tegenwoordig niet meer durven na te leven.
Het kan door het slechte weer zijn gekomen, maar ws hebben velen het risico op ongeregeldheden op de Dam gewoon maar even niet genomen. Of vanwege de tijdrovende verregaande veiligheidsmaatregelen. Gezien de zeer lage opkomst.
Gesneuveld voor onze vrijheid? Nou, weinig vrijheid op de Dam. Steeds minder vrijheid over het algemeen. Helemaal géén vrijheid meer voor Joden.
Daarom heeft u een punt. De natiestaat Nederland is voor een aanzienlijk deel hersendood gemaakt.
De doden herdenking in Nederland is ronduit verkracht! Niet door mij of mensen die daadwerkelijk de mening zijn toegedaan, maar door deugers, die om het hardst gaan lopenn schreeuwen en om medelijden gaan roepen inclusief de NPO! Ik herdenk niet slachtoffers uit de oorlogen uit Vietnam of heden ten dage Oekraine. Nee ik herdenk militairen, werk ik mee Mariniers en Mensen waar ik mee omga die overal ter wereld juist een stabiele situatie creerden voor veiligheid en vrede. Dat heeft ons ook als Nederlanders slachtoffers gekost, maar dat vergeten die deugers gewoon! Nee lekker gaan staan met grote mond, kost ook moeite dat te tikken. Maar het IS mijn vrijheid dat ik beleefd blijf. Dus voor menig Nederlander natuurlijk niet even de moeite om de vlag uit te hangen, nee lekker klagen en de NPO blijven kijken met aandacht voor de DEUGERS!
Ik ervaar onderhand de hele periode tussen 27 april (Koningsdag) en 11 mei (Songfestival) als de Weken van Verval.
Auteur vat heel goed samen dat Dodenherdenking tegenwoordig zo’n beetje alles en iedereen herdenkt – en daarmee niets meer voorstelt. En dat dit proces al heel lang gaande is.
Overal waar woke en zogenaamde inclusie oprukt haken mensen af. Of het nu de kunsten, sport of evenementen betreft. Niemand kijkt nog NPO, vrouwelijke sporters haken af als transgenders mee mogen doen en op de Dam staan na aftrek van genodigden nog maar 3000 bezoekers, waar 20.000 het normale aantal is.
Als het even kan mijd ik volgend jaar deze twee weken. Daar wil niks mee te maken hebben of aan herinnerd worden.
Misschien goed dat er volgend jaar, na 80 jaar, helemaal niemand meer staat als er weer 20.000 toegangsbewijzen gratis worden vergeven met QR code?
Dan staat dat clubje vooraan alleen en laat het volk merken dat ze niets meer geven om dat circus, totdat ze weg zijn.
Om het jaar daarop weer ‘normaal’ met 25.000 staan te dringen.
Enerzijds is het is behoorlijk goed gelukt, dat verstoren.
De 10.000 beschikbare toegangsbewijzen (nog niet met een QR code, maar dat komt volgend jaar wel) waren binnen no time ‘vergeven’. Wellicht dat die 5.600 die niet zijn gekomen dat al niet van plan waren? Of deels nog even snel geld dachten te verdienen? (€ 40 op Marktplaats). De herdenking wilden verstoren zonder in conflict te komen met de politie?
Hoorden wij daar iemand zeggen “dat wij vrij zijn om te gaan en te staan waar wij willen”?
Anderzijds zou het kunnen zijn dat het geen verstoring is, maar een teken dat men helemaal klaar is om dat clubje mensen vooraan te laten denken dat ze belangrijk zijn met hun ernstige gezichten, doodgravers kleding en prachtige uniformen.
Met “niet normaal maken wat niet normaal is”
Omdat Nederlandse burgers klaar zijn met herdenken en “NOOIT MEER” als er tegelijkertijd op afstand actief oorlog wordt gevoerd?
Omdat Nederlanders doorhebben dat de lijkzakken van NAVO militairen al uit oorlogsgebied worden afgevoerd en zich afvragen wanneer hun kinderen in die zakken afgevoerd worden?
Omdat “NOOIT MEER” holle retoriek is geworden, formeel gezwets?
Omdat het volgend jaar 80 jaar geleden is?
Jan Dijkgraaf heeft er een mooie column over, waarin hij niet uitsluit dat activistische agitatoren massaal toegangsbewijzen hebben besteld zonder intentie om te gaan, maar om de opkomst te frustreren.
Zou best eens kunnen.
Inderdaad gekaapt door de Nederlandse woke club en hun Mohammedaanse vrienden.
Mijn Vader en Opa, hebben voor niets bijna 3 jaar van hun leven verloren als werkslaaf in Duitsland.
Ik ben een boreling van 1938 ik schaam mij kapot voor DIT Nederland.