- Amerikaanse staten en Nederland lopen voorop bij verruiming abortuswetgeving - 21 augustus 2026
- De volgende massa-invasie in Ceuta wordt al voorbereid - 9 augustus 2026
- Rellen en geweld: het ‘cultuurdingetje’ na elke Marokko-wedstrijd - 26 juli 2026
Foto: 
Het is Kerst. We wensen elkaar mooie dagen en vrede op aarde. Maar die vrede daalt niet zomaar neer. Paradoxaal genoeg moet je voor vrede vechten. Maar ‘vechten’ is uit den boze. Beter voed je je kinderen op als ‘watjes’ en ‘sneeuwvlokjes’ die geen enkel stootje meer kunnen verdragen. ‘Micro-agressies’ zijn al bijna dodelijk, dus hebben zij safe spaces nodig: bescherming en veiligheid. Het ‘vroeger’, toen ‘macro-agressies’ – een klap of een schop – nog heel normaal waren, is weggecensureerd. Een weerloze samenleving is het resultaat.
[responsivevoice_button voice=”Dutch Male” buttontext=”Beluister dit artikel”]
‘Vechten’ is uit den boze
Alweer ruim twintig jaar geleden volgden mijn zoon en ik met veel plezier alle afleveringen van de Power Rangers. Zo spannend, dat eeuwige gevecht tussen goed en kwaad, in deze jeugdserie bijna in een balletvorm gegoten met opeens transformerende sierlijke figuurtjes die het tegen elkaar opnamen. En op het einde altijd de spectaculaire mega-robots die de strijd beslisten. Goed won altijd.
Maar opeens vonden de volwassenen dit alles geweld en agressie. De zendgemachtigde besloot met de uitzendingen te stoppen. Kwam het omdat kinderen op het schoolplein deze gevechten nabootsten? En ‘vechten’ was natuurlijk uit den boze.
Toevallig belandden we later een keer bij een slapstick van Laurel en Hardy, waarin stevig met taarten werd gegooid en servies op een hoofd aan scherven spatte. Zoon plus vriendje waren diep geshockeerd: “Wat die meneer doet mág toch helemaal niet?” Ze konden dit gooi- en smijtwerk absoluut niet waarderen, laat staan erom lachen zoals wij vroeger deden.
https://twitter.com/urinalshitter/status/1341956770772574209?s=21
Héél vroeger
Maar ja, dat was héél vroeger. Toen mocht je nog indiaantje spelen of je met een speelgoedzwaard Ivanhoe wanen. In de jeugdjaren van mijn zoon was dat al helemaal ‘uit’. Niet dat hij niet over stoere klappertjespistolen in holsters beschikte en een verzameling plastic zwaarden en schilden had, aangeschaft door zijn enthousiaste vader. Maar bij zijn vriendjes en vriendinnetjes mocht dat niet van thuis, dus die haalden hun hart op als ze bij hem kwamen spelen – hijzelf vond dit speelgoed niet bijster interessant.
Hij was dol op games, en de mooiste gingen natuurlijk over het gevecht tussen goed en kwaad, en de uitdaging om dat door snelheid en strategisch inzicht te winnen. In een favoriete, maar nogal heftige videogame vloeide veel bloed – het was ook niet voor zijn leeftijd bedoeld – dus hebben we in de instellingen bloedrood in groen veranderd, zodat het iets rustiger oogde. Het maakte hem niet uit.
Lasergun
Op een avond kon hij niet slapen, bang voor een droom van de vorige nacht. Daarin werd zijn vader door een stel schurken belaagd. Hij kon daartegen niets doen en vond het vreselijk. “Wel,” zei ik, “ga dan nu even bedenken hoe je die boeven helemaal in elkaar slaat als ze er straks weer zijn.” Dat was niet aan dovemansoren gericht. Na enig aarzelen leefde hij zich uit in wraakzuchtige fantasieën, waarbij hij ze met zijn lasergun zou laten ontploffen en ze zo zijn droom uit zou jagen. En nog meer van dat fraais. Daarna viel hij tevreden in slaap, een onschuldige cupido met blonde krullen en blozende wangen. Een kleine glimlach rond zijn lippen.
Not done
Zeker nu, maar in die tijd ook al, zou een dergelijk advies opvoedkundig totaal onverantwoord worden geacht. Hoe kun je je kind nu aansporen tot gewelddadige fantasieën? Geweld en agressie zijn not done en moeten toch worden uitgeroeid? Had hem gezegd dat dromen bedrog zijn en dat hij zich er niets van moest aantrekken. Of had hem verteld dat die boeven vast een reden hadden voor die aanval op zijn vader. Had die zich soms misdragen, was het zijn eigen schuld? Of misschien waren de aanvallers wel vervuld van agressie omdat ze achtergesteld waren en een slechte jeugd hadden gehad. Toon begrip… En in deze tijd zou zijn vader vast een boze witte man zijn geweest die het verdiende om klappen te krijgen.
Weerloos
Hoe redden de politiek-correcte moeders zich uit zo’n situatie? Want voornoemde reacties zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk als je kind onrecht ervaart tegenover zijn vader, daardoor angstig wordt en niet weet hoe te reageren. Al is het maar in zijn dromen. Verbieden zij hun kinderen om terug te slaan, al worden ze belaagd door jongetjes die daar geheel andere opvattingen over hebben? Je zou het bijna gaan denken als je de talloze video’s ziet waarin weerloze bleke jochies vernederingen en geweld ondergaan, volledig verlamd door deze schokkende en ongekend agressieve realiteit.
Pietje Bell
Met veel plezier heb ik alle boeken van Pietje Bell aan mijn zoon voorgelezen. Pietje Bell was niet kinderachtig en ging voortvarend de nodige knokpartijen aan, waarover de auteur, Chris van Abkoude, ontspannen schrijft. Eerlijk vechten, één tegen één, met een begrijpelijke reden. Pietjes dichtgeslagen blauwe oog siert menig omslag. Zijn deze boeken inmiddels al verboden, met als resultaat dat een heel tijdperk, waarin anders tegen de wereld werd aangekeken dan tegenwoordig, uitgewist wordt?
Safe Spaces
Er is een generatie van ‘watjes’ en ‘sneeuwvlokken’ ontstaan, zonder ‘geweld’ en ‘agressie’ opgegroeid, want speelgoed, kinderboeken en films zijn daarvan zorgvuldig ontdaan. En dan is het weg, toch? Allergisch als ze zijn voor weerstand en eventuele (mentale) kwetsuren eisen ze Safe Spaces waarin ze zich veilig voelen. Want die vreselijke micro-agressies, woorden of afkeurende blikken, daar gaan ze dood van. Dat mag in hun wereld niet bestaan, want iedereen moet lief zijn, vooral lief voor hén zijn, net zoals zijzelf lief zijn en geen enkel kwaad in zichzelf bespeuren. Hebben ze wel eens een ‘macro-agressie’ meegemaakt of kwam dat niet voor in hun beschermde en verwende wereld?
De watjes en sneeuwvlokken: zouden ze echt een trauma oplopen van een boze blik? Welnee. Ze weten maar al te goed dat gekwetst zijn en huilen uitstekend werken om hun zin te krijgen. Net zoals kleuters dat op een bepaalde leeftijd gaan uitproberen als er iets moet of gebeurt dat hen niet zint. Ze hopen op een smeltend moeder- of vaderhart dat tegen hun tranen niet bestand is.
Zwarte Piet
En zo huilen de antiracisten steeds dikke tranen over het leed dat hun wordt aangedaan door het bestaan van een fictieve Zwarte Piet. Totdat ze zich op een onbewaakt moment laten ontvallen dat het hen natuurlijk helemaal niet om Zwarte Piet gaat, maar om macht. “We zien Zwarte Piet bestrijden niet als doel, maar als middel. Het mobiliseert mensen. (…) dat we op posities terecht komen zodat niet alleen oude witte mannen en vrouwen bepalen waar die tachtig miljoen van de cultuursector terecht komen. (…) die 2% moet 50% worden.” Het gaat om macht en om geld. Herstelbetalingen vanwege de nog steeds gevoelde kwelling van slavernij en kolonialisme van vierhonderd jaar geleden, inmiddels met gevoel voor taal ‘Nazorgpakket Nazaten’ gedoopt door activist Mitchell Esajas.
https://twitter.com/vizieroplinks/status/1337361489242578949?s=21
Infantiele chantage
Al die tranen en al dat vermeende leed werken nog steeds heel goed in een wereld, die vooral door goedkope emoties wordt geregeerd en de ratio en het gezonde verstand al lang geleden heeft afgedankt. De gekwetsten en overige slachtoffers bedienen zich daarbij volop van ‘goede doelen’, zoals tegen racisme en discriminatie zijn. Plak die sticker erop en iedereen zwijgt eerbiedig en ondersteunt dat streven van harte, nietwaar? Ook al gaat het eigenlijk helemaal nergens over, behalve over je zin krijgen, macht en geld verwerven.
Huilen en stampvoeten zijn vormen van agressie, zoals iedere ouder weet. Door dit drammerige gedrag moet je je nooit laten misleiden. Toch wordt het serieus genomen, omdat volwassenen die zich als kleuters gedragen niet als zodanig worden herkend. En hun eindeloos oproepen van schuldgevoel over daden van voorouders in een ver verleden ons weerloos maakt.
Huilverhaal
In wat voor een wereld belanden we dan? In een samenleving met een verwende nieuwe generatie die niet heeft geleerd om met tegenslag om te gaan en dat later hun opvoeders zal verwijten. Een universum waarin gezonde, noodzakelijke zelfverdediging en opkomen voor jezelf als agressie worden gezien. En waarin échte agressie, verborgen in een infantiel huilverhaal, op medeleven kan rekenen. Het resultaat is een verwarde, verdeelde en verzwakte samenleving die in neptranen verdrinkt, terwijl het echte water steeds hoger aan onze lippen komt te staan.
We hebben een groot hart, dat onmiddellijk bloedt bij elke vorm van onrecht, waar ook ter wereld. Maar voor wie klopt dat hart nu echt? Ook voor de ‘witte’ mens, die ‘geprivilegieerd’ zichzelf en zijn voorgeslacht, zijn cultuur en zijn geschiedenis moet gaan haten? En eigenlijk niet meer mag bestaan, behalve als een knielende slaaf? Waar is de liefde voor elkaar, ongeacht huidskleur en achtergrond, gebleven?
Weerbare samenleving
Geen grenzen trekken en nooit eens terugslaan geeft vrij spel aan onzin, haat en agressie, terwijl die juist een kopje kleiner moeten worden gemaakt. Voor vrede en voor rechtvaardigheid moet je vechten. Het wordt tijd om onze weerloze samenleving te veranderen in een weerbare samenleving.
Een inspirerende Kerstmis en een weerbaar Nieuwjaar toegewenst!