#Elections2016: Super Trumpday

Trump ligt nog steeds op koers om de Republikeinse kandidaat in de daadwerkelijke verkiezingen te worden, een veel te late frontale aanval van lichtgewicht en mislukt senator Rubio ten spijt.

De titelkoers van Trump levert nogal wat opmerkelijke momenten op. Matt Taibbi van Rolling Stone schreef er eerder dit geweldige stuk over. De conclusie was helder genoeg: het Trump-fenomeen is echt. Dat kan na Super Trumpday niemand nog ontkennen. De vraag blijft alleen wel hoe dat in vredesnaam kan.

Super Tuesday is, volgens conventionele wijsheid, de belangrijkste dag uit de voorverkiezingen voor het Amerikaanse presidentschap. Dit jaar mochten de inwoners van Alabama, Arkansas, Colorado, Georgia, Massachusetts, Minnesota, Oklahoma, Tennessee, Texas, Vermont, Virginia, Alaska, North Dakota, en Wyoming hun stem uitbrengen op een Republikeinse kandidaat. In een aantal van deze staten was het stemmen beperkt tot leden van de Republikeinse partij, maar verdere uitleg over caucuses zal ik u besparen.

een grap over de grootte van Trump’s handen

Zoals verwacht ging Donald Trump met de meeste staten en stemmen aan de haal. Van de tien staten waarvan de uitslag al bekend is, won hij er zeven. Ted Cruz volgde op de voet met drie – inclusief zijn thuisstaat Texas. Marco Rubio won één staat.

Trump is dus echt. Maar misschien moet die constatering eerst even verantwoord worden. Gelukkig is deze Election Cycle zo rijk aan krankzinnige voorbeelden dat dat geen moeilijke opgave is. Ik presenteer u daarom deze – niet fictieve! – headline van de respectabele nieuwsorganisatie ABC: “Trump doubles down on hand size”. 

Voor de mensen die in een gelukzalig onwetende toestand verkeren: Marco Rubio maakte onlangs in een stump speech een grap over de grootte van Trump’s handen en impliceerde daarmee dat Trump een kleine piemel heeft.

Donald zou Donald niet zijn als hij dat over zijn kant zou laten gaan. Daarom verklaarde hij live op televisie, tijdens het elfde Republikeinse debat in Detroit op 3 maart, dat hij enorme handen heeft en dat de rest ook in orde is. Dit is, helaas, echt gebeurd. Blijkbaar wilde Trump daarna zeker weten dat de kiezer echt niet aan de grootte van zijn goedheiligman zou blijven twijfelen en heeft hij in Michigan andermaal zijn handen tentoongesteld.

Normaliter zou een kandidaat dan op z’n minst weggehoond worden. Zo niet onze Donald. Taibbi verklaart dat aan de hand van grofweg twee argumenten. Enerzijds heeft Trump het ritueel van het verkiezen van een president tot in de vingertoppen geperfectioneerd. Hoewel het presidentschap een uiterst serieuze aangelegenheid is, zijn de verkiezingen dat al jaren niet meer. Die gaan om media-aandacht en het raken van mensen, op wat voor manier dan ook. Trump begrijpt dat als geen ander, die weet hoe je iets moet verkopen. In dit geval is hij zelf het product.

de perfecte outsider op het juiste moment

Anderzijds was de Republikeinse partij al jaren een enorme teringzooi. Na Dubya en zijn Evangelicals dienden zich in 2008 en 2012 geen serieuze alternatieven aan. John McCain leek een geriatrische bejaarde naast Barack Obama, Mitt Romney kreeg ervan langs in een cartoon van Mr. Burns uit The Simpsons, omdat hij alle andere miljonairs een slechte naam bezorgde.

Taibbi wijst er terecht op dat de kiezer die zich al jaren genegeerd voelt nu een spreekbuis heeft die de juiste dingen roept en nog wint ook. Dat Trump geen zogenaamd echte conservatief is doet dan meer niet ter zake, wat de boze Republikeinse partijbazen ook mogen roepen.

Trump spreekt mensen aan en scoort daarom. Hij is de perfecte outsider op het juiste moment en tenzij hij neergeschoten wordt of een koe verkracht of zoiets wordt hij gewoon de Republikeinse kandidaat. Hoera.