Jan Roos heeft een grote bek. Hij provoceert, treitert en heeft schijt aan alles en iedereen. Het interesseert hem waarschijnlijk geen moer wat we van hem denken. Hij is een gifkikker, een kobold, een etterbak. Bovendien is hij niet, ik herhaal: niet politiek correct.
Een intellectueel, een diepe denker of een filosoof kun je hem bepaald niet noemen. Daarvoor is hij veel te brutaal, te vrijgevochten, te impulsief en te snel, te slim, te sluw. Die eigenschappen helpen hem politici en andere hotemetoten op het verkeerde been te zetten, ze uit evenwicht te brengen en ze uitspraken te ontlokken waar ze later wel eens spijt van hebben. Omdat ze zichzelf ermee belachelijk maken. Tough luck. It’s all in the game.
Jan heeft een politieke voorkeur en die steekt hij –in tegenstelling tot sommige van zijn zogenaamd neutrale, objectieve collega’s- niet onder stoelen of banken. Jan is niet links. Zullen we het zo maar zeggen? Of in bewoordingen die meer bij hem passen: de SP, GroenLinks, PvdA en D66 kunnen wat hem betreft de tyfus krijgen. Het CDA waarschijnlijk evenzo, want van hypocrieten moet hij ook niets hebben.
Jan is een vechter. Hij ziet Nederland de verkeerde kant opdenderen en dat gaat hem zodanig aan het hart, dat hij de strijd opzoekt. De strijd van het woord, wel te verstaan. Hij is daarbij niet bang om man en paard te noemen: iedereen kan een veeg uit de pan krijgen als hij dat nodig vindt. Voor domme mensen met domme acties, meningen of tweets heeft hij totaal geen respect. Of ze nou man, vrouw, hetero of homo, jood, moslim, christen, atheïst, wit, zwart, bruin, geel, groen of blauw zijn: hij wenst ze vrolijk allerlei ziektes toe.
Dat iemand als Jan Roos tegenstrevers heeft, mag dus geen verrassing zijn. Vijanden zelfs. Mensen die hem haten. Tot op het bot.
En toch. Als ik zie hoe nota bene een wethouder met onversneden leedvermaak reageert op tweets waarin Jan vertelt dat hij werd aangevallen door een grote groep van jonge Marokkanen: wind, storm en oogsten. Als je het venijn en de gal proeft in de woorden die hem worden toegebeten door allerlei “collega’s”. Als je in ogenschouw neemt hoe vaak hij ervan wordt beschuldigd het hele verhaal verzonnen dan wel zwaar overdreven te hebben.
Dan lijkt het wel alsof de horde erop heeft zitten wachten dat hem iets zou overkomen. Iets met geweld. Iets met bloed en gebroken botten op zijn minst. Iets dat hem zou doen verstommen. In ieder geval doen dimmen. Want de horde hoort liever hypocrieten uit hun dikke nekken kwezelen en prevelen, dan dat Jan ze wakker krijst uit hun semi-comateuze, comfortabele bestaan.
Het is te gek voor woorden dat iemand die slechts zijn grote, eigenwijze rotbek opentrekt, bij elke kans die hij schoon ziet, gewoon op straat, fysiek, door een groep klootzakken bedreigd en aangevallen wordt, omdat ze menen daar het recht toe te hebben. En dan zijn er journalisten bij het Parool die uit laffe anonieme monden menen te moeten optekenen “als-ie een man is, komt-ie vandaag terug”.
Jan Roos heeft een grote bek. Jan Roos is een klootzak. Maar hij is wel mijn klootzak.
En hij hoort ook de uwe te zijn.
Foto: Roel Wijnants Fotografie
Over de auteur
- 3e generatie, 1 paspoort en nog niet geïntegreerd/ slechte huisvrouw, goede moeder/ leraar en coach in het onderwijs, vmbo/ A'dam/ schrijft/ twittert @MajaMischke
