In de afgelopen weken waren er bijna dagelijks beelden van de kampementen in Calais. Mensen uit vaak arme landen, die op reis zijn naar een land waar ze denken een beter leven te kunnen hebben. Op televisie wordt gesproken over gelukszoekers, in sommige andere media is de taal een stuk minder vriendelijk. In de commentaren op social media lees ik zelfs allerhande verwensingen voor het tuig, dat zelfs de basis zou zijn voor een nieuwe oorlog (vrij naar gelukszoekers-specialist Catherine Keyl).
Fanatieke commentatoren -hoog en laag opgeleid door elkaar- roepen over hekken die we nodig hebben om “ze” buiten te houden. Hekken om te zorgen dat Europa een onneembare vesting wordt voor mensen die hun geluk komen zoeken. Bij mij roepen de beelden iets heel anders op. Volgens mij is het vooral hoop van mensen die hun spaargeld (en dat van hun familie) hebben geïnvesteerd om naar een land te gaan waar werk en toekomst is.
Ik heb eindeloos respect voor deze mensen. Mensen die niet thuis gaan zitten labbekakken, maar op zoek gaan naar de beste mogelijkheid om een toekomst op te bouwen. Zoals Nederlanders naar Canada en Australië gingen om agrarische bedrijven op te zetten, zoals Italianen en Ieren massaal naar de Verenigde Staten gingen om werk te vinden en zoals ik, net als vele andere Friezen, naar Amsterdam ben getrokken omdat daar werk was.
En nu ik er zo over denk: Pake is vanuit Friesland het Amsterdam-Rijnkanaal gaan helpen uitgraven/baggeren, mijn broer is carrière gaan maken in de Verenigde Staten en mijn zus deed een postdoctoraal aan Cambridge. Ik kom uit een familie van gelukszoekers.
Dat de wereld tegenwoordig steeds gemakkelijker te bereizen is en dat economieën wereldwijd meer en meer met elkaar verbonden zijn, leidt er toe dat het gemakkelijker wordt om in andere landen je geluk te zoeken. Ik ben daar voor en het leidt volgens mij alleen maar tot vooruitgang en de mensen die er het hardste voor werken zouden een eerlijke kans moeten krijgen.
Heel anders dan het nu gebeurt: asielzoekers worden afgezonderd van de samenleving. Er wordt helemaal niet gekeken of er een wil is tot werken of meedoen in de samenleving. Wat mij betreft zouden we elk jaar een aantal, zeg 50.000, gelukszoekers de kans moeten geven.
Gelukszoekers die niet bij de pakken neer gaan zitten, maar hierheen komen, omdat er rijkdom en welvaart is. Bovendien hebben we een groot tekort aan mensen die zich dat realiseren en voor wie werk een voorrecht is en geen verplichting.
Die 50.000 gelukszoekers krijgen een jaar lang een baan en de mensen die hard genoeg werken of hun best doen mogen dan blijven. Dit land is groot geworden met gelukszoekers die zijn vertrokken, maar er morgen best weer wat bij. Nederland: het land waar je geluk kan verdienen door hard te werken. Ons Nederland.
Over de auteur
- Vraagt zich vooral dingen af en verwondert zich over technologie, innovatie en samenleving. Werkt bij een overheid.
Recent gepubliceerd
