Veilig in de studio bij Eva oordelen over Netanyahu
Wat critici aan de praattafel over het hoofd zien
- Veilig in de studio bij Eva oordelen over Netanyahu - 31 oktober 2026
- Dezelfde dertig duiders aan de praattafels - 8 oktober 2026
- Het pijnlijke zwijgen van de fatsoenlijke meerderheid - 24 september 2026
Foto: CC0.
Aan de talkshowtafels blijft het anti-Israël sentiment domineren, vooral nu Netanyahu de verkiezingen lijkt te hebben gewonnen. Er bestaat geen enkel begrip voor dat land in oorlogstijd en de noodzaak om dan over een sterke en vastberaden leider te moeten beschikken. Hopelijk kan er uiteindelijk een nieuwe generatie jonge Israëliërs opgroeien zonder te hoeven vrezen voor ontvoeringen en terreur.
Ik zag deze week een stukje van de uitzending1 van Eva van 27 oktober. Geen van de voorspelbare gasten kijkt objectief naar Israël. Alsof de veiligheid van dat land niet in het geding is. Het is de grote anti-Israëlshow en Netanyahu is de schurk. Er is geen diepgang en totaal geen empathie met het land en zijn volk.
Gemak
Ik mis, bij een omroep die wordt gefinancierd met belastinggeld, dat er iemand ruimte krijgt die durft te zeggen dat het ook begrijpelijk is dat Netanyahu premier van Israël kan blijven. En dat veel mensen, zeker nu de stemmen geteld zijn, daar ook verlangend naar uitkijken. Wat mij bij het kijken naar zo’n tafel vooral verbaast, is het gemak waarmee ze vanuit Nederland de Israëlische situatie menen te moeten beoordelen. Veilig aan een talkshowtafel, glaasje water binnen handbereik, en dan precies weten waarom Netanyahu niet deugt. Je moet maar durven. Iets meer empathie met het volk en de leider en wat meer bescheidenheid zou hen sieren.
Screenshot
Twee uitersten van leiderschap
Ik begrijp het ongemak over sterke leiders wel. Kijkend naar wat wij de afgelopen decennia voorgeschoteld hebben gekregen, zou Netanyahu angstaanjagend voor je kunnen zijn. Zet Rob Jetten naast een gorilla als Netanyahu en je kunt je lach moeilijk onderdrukken. Het is direct duidelijk dat leiderschap verre uitersten kent. De een ziet eruit alsof hij van de kapper naar zijn communicatieadviseur is gefietst, de ander ziet eruit alsof hij net een go heeft gegeven om tien terroristen te elimineren.
Een premier in oorlogstijd
Je kunt van een premier van een land in oorlog niet hetzelfde verlangen als van een burgemeester van Amersfoort in vredestijd. Netanyahu is strategisch sterk, vastberaden en bereid om risico’s te nemen. Verder is hij onverstoorbaar onder druk en behendig en sluw in de politieke slangenkuil.
In mijn lofzang op Netanyahu wil ik wel opmerken dat hij uiteraard niet zonder fouten is. Onder zijn leiding vond de grootste veiligheidsramp in de recente geschiedenis van Israël plaats. Maar ik vind dat je een leider niet uitsluitend moet beoordelen op zijn falen. In het geval van Netanyahu kun je niet om zijn successen heen. Ik zie een vastberadenheid die ik bij veel Europese leiders gewoon niet zie. En zij hebben nog niet de helft van de problemen die Israël heeft.
De ideale huisgenoot
De afgelopen jaren heeft hij, als leider van de enige democratie in het Midden-Oosten, het land in oorlog geleid als een sterke, zelfverzekerde leider die weet waarvoor hij staat en nergens voor opzij gaat. Hij is misschien niet de ideale feestganger op je verjaardag, maar als je buren met raketten voor de deur staan, lijkt hij me de ideale en buitengewoon nuttige huisgenoot.
Veiligheid is geen optie, maar een noodzaak
Netanyahu begrijpt als geen ander dat veiligheid voor Israël existentieel is. Het is geen optie. We zijn de herdenking van 7 oktober nog niet vergeten. Daarnaast is hij bereid om verregaande militaire risico’s te nemen. Een land in oorlog moet niet langer reactief zijn, maar moet actief aanvallen om de oorlog te winnen. Netanyahu kan en durft dat risico aan te gaan. Nu de vijanden Hezbollah en Hamas, en in mindere mate Iran, sterk verzwakt zijn, moet je kunnen doorpakken. Een andere premier zie ik dat niet doen.
Israël is een land dat voortdurend in staat van oorlog verkeert. Er gaat geen dag voorbij zonder dreiging van een van de buren die de vernietiging van Israël gewoon in hun handvesten hebben staan. De geschiedenis zal Netanyahu uiteindelijk niet beoordelen op zijn aaibaarheid of kapsel, maar op de vraag of zijn leiderschap het land door een enorme crisis heeft geleid.
Een generatie zonder angst
De grote vraag is niet of Israël de volgende aanslagen van terroristen kan afslaan. De vraag is of er een nieuwe generatie jonge Israëliërs kan opgroeien zonder te hoeven vrezen voor ontvoeringen en terreur. Een wapenstilstand is een fijn begin, maar Hezbollah en Hamas moeten nog veel meer kracht verliezen om niet steeds een oorlog te kunnen beginnen. De komende regeringsleiders zullen veiligheid en strategie moeten inzetten om dat te bereiken. En Netanyahu heeft bewezen dat hij dergelijke uitdagingen graag aangaat.
Israël heeft, anders dan andere landen, niet de luxe om zijn leiders op sympathie en looks te beoordelen. Wij leven al ruim tachtig jaar in betrekkelijke vrede; Israël heeft die luxe niet en ook nooit gekend. Het is vandaag donderdag en ik merk opluchting dat Bibi, zoals ik hem liefkozend noem, op winnen staat nu de stemmen zijn geteld. Ik zie de toekomst van Israël weer een beetje rooskleuriger tegemoet, met Bibi aan het roer, dat wel!
Ontvang de beste analyses die de mainstream media niet brengen.
Gratis alle nieuwe OpinieZ-artikelen en analyses in uw mailbox.
Gratis. Afmelden kan altijd met één klik onderaan elke mail.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
In het video fragment wordt alleen maar geneuzeld over ‘schuldgevoel’ en ‘mede veroorzaakt’. Net alsof de situatie alleen een kwestie is van praten over gevoelens. Deze mensen hebben het contact met de werkelijkheid verloren.
De werkelijkheid van Israël is dat het in het verleden bijna dagelijks werd beschoten vanuit Gaza en Libanon met raketten en dat het land wordt omringd door miljoenen aartsvijanden. De vijandschap van deze moslims kan door niets veranderd worden, niet door mooie gevoelens en niet door mooie praatjes, want is gebaseerd op een goddelijk voorschrift.
De kritiek aan Nederlandse prattafels is zeer selectief.
De praatafels op Nederlandse televisie kun je niet serieus nemen. Het is een pot nat met de linkse propaganda in een eenzijdige discussie waar iedereen het verplichte narratief navolgt. Als Eva’s ouders in Tsjechoslowakije waren gebleven kon zij in de communistische omgeving letterlijk dezelfde carrière opbouwen als hier. Maar het geldt voor de papegaaiende rest net zo. Zij willen democratie beschermen maar alleen door eigen dictaat. Democratie heeft vele gedaantes.
Hadden wij maar een Netanyahu!