Dezelfde dertig duiders aan de praattafels
Waar blijft de stem van de gewone man en vrouw?
- Dezelfde dertig duiders aan de praattafels - 8 oktober 2026
- Het pijnlijke zwijgen van de fatsoenlijke meerderheid - 24 september 2026
- Intrekken natuurvergunningen: de rechtsstaat als grabbelton - 26 augustus 2026
Beeld: Gemini (AI)
Je zet de televisie aan en daar zit hij weer. Aan een van de praattafels. Gisteren bij Eva. Vandaag bij Vandaag Inside of RTL Tonight. Ander jasje aan, steeds vaker met een bril die meer zegt over het ego dan over zijn competentiegebied. Onderwerp van vanavond: oorlog, migratie, Trump, klimaat, Israël, woningnood of een XR-demonstratie. Het maakt niet uit. Hij weet er iets van. Sterker nog, hij vindt er iets van.
Nederland telt bijna achttien miljoen inwoners, maar voor de duiding van alle problemen en crises in de wereld hebben we er blijkbaar maar een stuk of dertig nodig. Een overzichtelijke groep journalisten, columnisten, televisiemakers, advocaten, betweters en beroepspraters die van tafel naar tafel trekt. Een reizend circus zonder circustent.
Angela de Jong, Eus, Rutger Castricum, Jort Kelder, Sander Schimmelpenninck, Marcel van Roosmalen, Wierd Duk, Tina Nijkamp, Lale Gül, Maarten van Rossem, Raymond Mens, Job Knoester, Merel Ek, Wouter de Winther, Joost Vullings, Arend Jan Boekestijn en Rob de Wijk. Ik vergeet er vast nog tien. Geeft niet. Die schuiven morgen wel aan.
Er zitten prima mensen tussen. Journalisten die hun dossier kennen, wetenschappers die jarenlang onderzoek deden en advocaten die weten hoe een rechtszaak verloopt. Het probleem ontstaat wanneer deskundigheid losraakt van het onderwerp. De Amerikakenner wordt menskenner, de advocaat cultuurfilosoof, de televisierecensent politiek geweten en de schrijver legt uit wat we als Nederlander mogen denken.
Van risico naar ideale tafelgast
Neem Rutger Castricum. Er was een tijd dat politici voor hem wegdoken. Zodra de roze plopkap van zijn broodheer in de verte verscheen, sloeg de schrik toe. Voorlichters gingen rechterop staan. Kamerleden herinnerden zich plotseling een dringende afspraak. Castricum was hondsbrutaal en loei-ongemakkelijk. Soms over de grens.
Hij stelde vragen waar parlementaire journalisten omheen liepen en bleef schofferend voor iemand staan wanneer die weg wilde lopen. Vrij Nederland zette hem in 2010 op de omslag met de vraag: “Wie is er nog bang voor Rutger Castricum?” Dat was geen vreemde vraag. Rutger kwam niet gezellig meedoen. Rutger kwam de boel verstoren. Daar kon je van alles van vinden, maar er gebeurde tenminste iets. Het ingestudeerde antwoord werkte niet altijd, of Rutger nam er geen genoegen mee. Castricum was geen dertien in een dozijn. Hij was een risico.
Kijk nu naar hem aan een talkshowtafel. Honderdtachtig graden gedraaid, een ware bekering tot misdienaar van het heersende narratief. En waar komt ineens die bulderende, aanstekelijke lach vandaan? Copy-paste René van der Gijp: als hij begint te lachen, lacht de halve tafel mee voordat iemand weet waarom. Maar waar is het gevaar gebleven? Aan tafel knikt en lacht Rutger en beweegt hij opmerkelijk gemakkelijk met het gesprek mee. Van schrik van het Binnenhof naar ideale tafelgast. Een prachtige, goedbetaalde carrière. Voor Rutger. Voor de onafhankelijke journalistiek niet.
Wie eenmaal tot de talkshowcarrousel is toegelaten, leert snel wat daar wordt beloond en voelt feilloos aan wat gewenst is. Niet degene die ieder gesprek openbreekt, wordt iedere week teruggevraagd. Wel degene die precies genoeg spanning veroorzaakt om televisie te maken, maar nooit zoveel dat de sfeer werkelijk omslaat. Een beetje schuren mag. Aan de tafelpoten zagen niet.
Televisie over televisie
Angela de Jong begon als televisierecensent. Een helder vak. Maar ergens onderweg werd haar televisiekennis een vergunning om de wereldproblematiek te duiden. 7 oktober, het liefdesverdriet van Gordon: er leek geen grens meer. Een talkshow mislukt? Angela. Een BN’er ligt onder vuur? Angela bellen. Van televisie naar media, van media naar moraal. Voor je het weet ben je de spreekbuis van het heersende fatsoen.
De televisie maakt iemand bekend. Die persoon beoordeelt vervolgens de televisie en wordt uitgenodigd om dat oordeel toe te lichten. Andere programma’s bespreken daarna wat zij daarover op televisie heeft gezegd. Een veilig ecosysteem. Niemand hoeft nog naar buiten. Hetzelfde gebeurt met schrijvers en columnisten. Ze kunnen spreken en op het juiste moment een vernietigende zin produceren. Dat is talent, geen expertise. Een mening in een mooie volzin en met een uitgestreken smoelwerk blijft gewoon een mening.
Failliet van het format
Nergens werd het probleem zo zichtbaar als bij RTL Tonight. RTL wilde iets nieuws. Beau van Erven Dorens, Humberto Tan en aanvankelijk Renze Klamer wisselden elkaar af. Geen gewone talkshowtafel, maar een moderne desk. Mooie studio, veel hapklare glamour. Het narratief leek vast te staan en werd uitgesproken door veilige, eenkennige duiders. RTL presenteerde trots een vast team met onder anderen Ahmed Aboutaleb, Saskia Belleman, Thomas Erdbrink, Albert Verlinde, Gijs Rademaker en Astrid Holleeder. Alles was ingevuld, succes leek verzekerd. Dat een geluid ook tegengeluid nodig heeft, was vergeten. De presentator presenteerde, de duider duidde en de kijker dacht: laat maar.
Na een start met bijna 900.000 kijkers zakte het programma binnen enkele dagen terug naar iets meer dan 300.000. Renze Klamer vertrok na twee maanden. Hij zei later dat hij met een knoop in zijn maag naar zijn werk reed en dat het programma te formatgedreven was. Meen je dat nou, joh? RTL concludeerde uiteindelijk zelf dat de vorm onvoldoende was aangeslagen. RTL Tonight was niet het failliet van Beau of Humberto. Het was het failliet van het idee dat je levende televisie kunt maken door bekende “duiders” aan een hippe desk vast te zetten. Er was vorm, maar geen verrassing, enige deskundigheid, maar vooral veel mening. Niets leek te gebeuren wat niet al in de krant had gestaan of tijdens de redactievergadering was bedacht. Dit was geen gesprek. Dit was een format.
Beroepsgast
Er is een nieuw beroep ontstaan: de beroepsgast. Die heeft vooral verstand van televisie. Hij weet hoe lang een antwoord mag duren en begrijpt dat nuance zelden wordt teruggeknipt tot een lekker fragment. Een echte deskundige zegt: “Daar is onvoldoende onderzoek naar gedaan.” Een beroepsgast zegt: “Dit is precies wat er mis is met Nederland.” Raad eens wie volgende week wordt gebeld. De beroepsgast is beschikbaar, herkenbaar en veilig. Men weet al wat hij zal zeggen.
Dat lot trof mogelijk Jack van Gelder van de andere kant. Hij was uitgesproken en niet altijd handig, maar zei wat de rest liever omzeilde. Begin 2026 bleek dat hij niet terugkeerde bij de Oranje-programma’s. Een heldere reden kwam er niet. Jack vermoedde zelf dat hij niet de juiste politieke kleur had. Of dat waar was, weten we niet. Het beeld bleef hangen: een beetje reuring is welkom. Word je werkelijk lastig, dan wordt de stoel opnieuw ingedeeld.
Ongehoord Nederland zou het anders doen. De omroep kreeg de kans stemmen te laten horen die elders onvoldoende aan bod kwamen. Dat was nodig. Vervolgens bouwde ook zij een eigen kleine carrousel. Raisa Blommestijn werd niet alleen presentator, maar steeds meer de toon en identiteit van het programma. Daaromheen keren dezelfde vertrouwde stemmen terug. Eindelijk had rechts een eigen tafel, maar ook daar zette men steeds dezelfde mensen aan. Zo werd Ongehoord Nederland niet de doorbraak uit de bubbel, maar vooral de rechtse spiegel van zijn linkse opponenten: dezelfde voorspelbaarheid, andere opvattingen. Wie werkelijk een alternatief wil zijn, moet niet alleen andere antwoorden geven. Hij moet betere vragen stellen.
Wie zit er niet aan de praattafels?
Het werkelijke probleem is niet dat bekende mensen te veel praten. Het probleem is wie daardoor niet aan het woord komt. Waar is de verpleegkundige die na een avonddienst vertelt wat personeelstekort werkelijk betekent voor de patiënt én voor de zorgverlener die haar benen uit haar gat loopt? Niet vanuit een rapport, maar vanuit kamer 14, waar een oudere al veertig minuten wacht omdat drie collega’s ziek zijn.
Waar is de leraar die ziet wat smartphones, taalachterstand en gebroken gezinnen met een klas doen? De agent die ’s nachts door een wijk loopt waar de talkshowgast alleen met een cameraploeg komt? De ondernemer die maandelijks lonen, belastingen en energierekeningen betaalt? Waar is de moeder van twee tienerdochters die vlak bij een asielzoekerscentrum woont en zich zorgen maakt over een te grote groep alleenstaande jonge Syriërs in haar buurt? Een centrum dat haar van bovenaf door de strot is geduwd. Misschien zijn niet al haar angsten statistisch te bewijzen. Misschien zijn sommige zorgen overdreven. Waarschijnlijk niet.
Waarom mag zij haar verhaal niet zelf vertellen? Dat doen de duiders wel. De een noemt haar angstig. De ander racistisch. Een derde zegt dat ze slachtoffer is van desinformatie. Een vierde heeft een peiling meegenomen. Mevrouw zelf zit thuis.
We spreken voortdurend over mensen die zelden zelf mogen spreken: bewoners van volkswijken, boeren, zorgmedewerkers, jongeren en Joden. Waarom zit niet de rabbijn aan tafel die dagelijks met Jodenhaat wordt geconfronteerd? Waarom vertelt een duider mij dat het met die klachten wel meevalt? Er wordt vooral over hen gesproken, zelden met hen. En als iemand eindelijk wordt uitgenodigd, mag die in negentig seconden zijn persoonlijke verhaal vertellen. Daarna neemt de vaste duider het over om uit te leggen wat we zojuist hebben gehoord. Dank u wel, mevrouw. Moedig. U kunt huiswaarts. Wij praten verder.
Gezag door herhaling
Talkshows zijn voor veel mensen het nieuws. Wie er vaak genoeg zit, krijgt gezag door herhaling. Niet omdat hij steeds gelijk blijkt te hebben, maar omdat we hem steeds terugzien. Bekendheid wordt geloofwaardigheid, geloofwaardigheid wordt autoriteit en autoriteit wordt invloed.
Misschien hoeven de dertig duiders niet weg. Laat ze vooral komen wanneer hun kennis iets toevoegt. Maar laat de Amerikakenner Amerika duiden. Laat de advocaat het recht uitleggen. Laat de televisierecensent televisie recenseren. En wanneer we willen weten hoe het in een ziekenhuis, klaslokaal, volkswijk, azc, politiebureau of klein bedrijf gaat, nodig dan iemand uit die gisteren nog met zijn poten in de klei stond. Niet alleen iemand die er iets van vindt, maar iemand die het kent.
Misschien kan een talkshowredactie, voordat ze voor de dertigste keer dezelfde naam uit de rolodex haalt, één revolutionaire vraag stellen: wie weet hier werkelijk iets van? En als het antwoord luidt: geen van onze vaste gasten? Dan pas begint de echte journalistiek.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Dezelfde mensen dezelfde thema’s dat hoort allemaal bij systematische hersenspoeling. Ik kijk al lang niet meer want ik waande mij steeds meer in mijn communistische geboorteland. Broeders en zusters uit bevriende landen als enige houvast in de boze kapitalistische wereld die alleen op oorlog uit is en overheersing. Altijd dezelfde onderwerpen alles afkatten wat niet communistisch was en daar tegenover de bejubelde successen van het communisme. Daar kon je over nadenken enkele uren in de rij voor vlees of bananen als, ze er al waren. Dat zie ik steeds voor mijn ogen als ik de media hier volg. Het is al practisch hetzelfde. De tendens, het denken is ronduit communistisch dus steeds meer autocratisch en vrijheid berovend. Daar wisten wij dat het slecht is maar hier overziet men het niet omdat zij het niet meegemaakt hebben. De hersenspoeling werkt nog steeds door.
Inderdaad, tenenkrommend zijn die programma’s bij NPO en nu ook bij RTL want het verschil is eigenlijk verdwenen. Bij de kranten zie je het ook met maar 2 uitgevers. Alleen De Telegraaf wijkt wat af, de rest is inwisselbaar met dezelfde “Juiste Meningen” als je op NPO hoort. Onze consequentie was TV abo opzeggen, dat scheelt in ieder geval ca. 15 euro per maand, helaas loopt de belastingteller wel door. Beeldvorming is tegenwoordig alles, feiten doen er niet meer zo toe maar het moet altijd gepolariseerd zijn. De mevrouw in dit stuk die tegen een AZC is, is dus racist., de vaccinweigeraar is altijd wappie en de gevaccineerde handelt wetenschappelijk verantwoord. enzovoorts.
De verzuiling is weer terug, helaas is zelfs het samenwerken in de toppen van de zuilen nog niet terug.
De hersenspoeling hier in het westen is subtieler omdat ze wordt gebracht onder het mom van pluraliteit en omdat een aantal westelijke landen ook echt kolonieën heeft gehad in o.a. Afrika.
Het is voor veel mensen kennelijk moeilijk te begrijpen dat ook de Afrikaanse steden propvol met auto’s, scooters en computers zijn, ondanks de uitbuiting (die volgens Gunter Frank en de periferie theorie nog steeds doorgaat) en dat de Afrikaan gemiddeld bijna net zoveel mobieltjes bezit als de gemiddelde Europeaan (ongeveer 100 tegenover 130).
Dat 29 Afrikaanse landen hun eigen nationale luchtvaartmaatschappij hebben, ondanks dat ze nog steeds economisch uitgebuit worden door Europa.
Dat Afrika ruim 1000 universiteiten telt waar jaarlijks 3 miljoen knappe koppen afstuderen, ondanks de economische uitbuiting door Europa.
Afrika groeit economisch twee keer zo snel als Europa (ruim 35 % over de afgelopen 10 jaar tegenover de EU 17 %).
Goed gezien NI28, niks aan toe te voegen. Het treurige van dit alles is dat al deze babbelaars hiervoor een torenhoog salaris krijgen betaald uit de staatsruif. Jaarlijks bijna een miljard belastinggeld.
Kijk al jaren geen tv maar zie vaak fragmenten van deze leeghoofden op X waarbij Christiane van de Wal wel erg veel in beeld komt.
Daar snap ik dus ook nix van. Heb haar nog nooit iets echt zinnigs horen zeggen.
“Nederland telt bijna achttien miljoen inwoners, maar voor de duiding van alle problemen en crises in de wereld hebben we er blijkbaar maar een stuk of dertig nodig. Een overzichtelijke groep journalisten, columnisten, televisiemakers, advocaten, betweters en beroepspraters die van tafel naar tafel trekt. Een reizend circus zonder circustent.”
FG Hoe waar en ik noem het de carroussel van het onbenul zeker wanneer men buiten het eigen vakgebied treedt en dat gebeurt te vaak. Ik ben lang geleden al gestopt met naar deze shows te kijken of het te lezen in die al even verziekte MSM.
Deskundigheid telt niet meer wat rest is de grote mond van mensen met een vervormd eigenbeeld. En o ja men verdient er behoorlijk aan en U lezer mag raden wie dat uiteindelijk betaalt.
Carrousel dus.
En over die crises in de wereld maar ook die in ons land schreef ik onlangs het volgende dat ‘men’ blijkbaar niet wil inzien.
Deel 1 v 2
Crises of niets aan de hand
Of het nu gaat over klimaat, stikstof, asiel of oorlogen: we leven in een tijd van crises geen verzonnen crises maar echte crises. Veelal wordt iedere crisis afzonderlijk benoemd en bestreden, met maatregelen die regelmatig weinig of zelfs geen aantoonbaar positief effect hebben. Misschien is juist dat onvermogen om crises effectief aan te pakken inmiddels óók een crisis.
Volgens mij heeft dat onvermogen twee belangrijke oorzaken. Enerzijds ontbreekt vaak de brede kennis die nodig is om een crisis in haar volledige samenhang te begrijpen. Anderzijds zijn we onvoldoende in staat om de rode draad tussen verschillende crises te zien. Conclusies worden te snel en verkeerd getrokken en men struikelt over maatregelen die te beschouwen zijn als pleisters op een vuile wond.
Die gemeenschappelijke factor of rode draad is de mens en de steeds grotere impact van menselijke activiteiten op onze planeet. De vraag naar energie, grondstoffen, ruimte en natuur heeft op veel gebieden inmiddels een niveau bereikt dat de natuurlijke draagkracht van de aarde onder druk zet. De gevolgen daarvan worden zichtbaar in onder meer de uitputting van grondstoffen en de aantasting van milieu en natuur.
Vervolg in 2 v 2
Deel 2 v 2
Daarom zouden we crises niet uitsluitend afzonderlijk moeten proberen te bestrijden. Er is behoefte aan een integrale benadering, waarbij ook de omvang en impact van menselijke activiteiten als onderliggende factor worden meegenomen.
Maar dat vraagt wel om iets wat we tot nu toe veelal vermijden: de olifant in de kamer te zien en te benoemen.
Want als de menselijke impact op de planeet inderdaad een belangrijke gemeenschappelijke factor achter meerdere crises is, dan kunnen we niet volstaan met technische oplossingen en symptoombestrijding. Dan zullen ook keuzes nodig zijn over consumptie, energiegebruik, grondstoffengebruik, ruimtebeslag en economische groei. Kortom keuzes maken die ons en ons bestaan zeer zullen gaan treffen.
Maar je kunt natuurlijk alles negeren want ook dan is er een toekomst alleen lijkt de vraag gerechtvaardigd of die toekomst ons of onze nazaten wel zal bevallen.
‘..Daarna neemt de vaste duider het over om uit te leggen wat we zojuist hebben gehoord. Dank u wel, mevrouw. Moedig. U kunt huiswaarts. Wij praten verder…’
Precies zo gaat het helaas echter ook in de politiek op enorme thema’s. Arnout Jaspers gaf een mooi voorbeeld in de laatste Nijman en Charante podcast (abonneer u mensen, honderd keer beter dan welke ‘tafel’ ook, altijd de moeite waard): soms, niet al te vaak, worden wetenschappers met een ander geluid uitgenodigd in een of andere commissie. Ze worden aangehoord, bedankt en daar is dan de deur. Repressieve tolerantie noemde hij dat. Je mag iets anders als het overheids-narratief komen uitleggen. Vinkje ‘wederhoor’ kunnen ze plaatsen. En daarna gewoon doooorrr op het pad dat tot de ondergang zal leiden.
De kernzin van dit artikel is deze:
“We spreken voortdurend over mensen die zelden zelf mogen spreken: “
Want die mensen die zelden zelf mogen spreken, worden geweerd omdat ze misschien iets zeggen dat niet past in het refentiekader van de vaste gasten.
Want die mensen die zelden zelf mogen spreken, krijgen als ze iets zeggen, te horen:
– dat kan niet vanwege de mensenrechten
– dat kan niet vanwege de EU
– dat kan niet vanwege de anti-discriminatiewet
– dat kan niet vanwege de grondwet
Eigenlijk kan het dus niet vanwege allerlei wetten en organisaties die ons zelfbeschikkingsrecht hebben ingeperkt en de democratie tot een schijnvertoning hebben gemaakt.
Helemaal met uw opinie eens. Ik zou de lat iets meer willen leggen naar de oorzaak. Dat is m.i. de NPO/NOS die voor een zeer groot deel bepaalt wat de inhoud van een programma is en wie daaraan meedoet en waartoe dat uiteindelijk toe leidt . IN mijn tijd waren de omroepen zelfstandiger en was hun zendtijd afhankelijk van het aantal leden. Toen moest men knokken voor de zaak waarvoor men stond. Nu krijgt men geld en heeft de deugelite(?) van D66 de macht gegrepen. Met alle ellende van dien.
Wat we eigenlijk allang weten maar niet zo prachtig kunnen verwoorden als Martin de Jong.
Wij kijken al lang niet meer naar deze programma’s. Zonde van de tijd. Sowieso niet meer naar NOS of NPO. NPO met een paar uitzonderingen. Maar zo gauw het woord duurzaam, klimaat of dergelijke termen opduiken, heb ik de neiging meteen over te schakelen.
Ik ben geïnteresseerd in echte neutrale informatie, zonder het klimaatsausje of betweter sausje.
Maar die te vinden op de NL televisie??? Dus, vaak pakken we dan toch een boek of kijken een goede film.
Het erge is eigenlijk dat de meeste mensen om ons heen het allemaal slikken als zoete koek en als er nog opmerkingen komen: die idioot Trump en Putin, dan weet ik precies welke programma’s zij kijken en welke kranten zij lezen. En de meesten vinden het blijkbaar normaal, dat we tegenwoordig over oorlog spreken, als of het een leuk uitje is.
Zelf denken en proberen zich breder te informeren, hou maar. Is toch allemaal desinformatie!!
Inmiddels houd ik meestal mijn mond en dan gaat het over koetjes en kalfjes.
De talkshows van tegenwoordig hebben hun roots in verre verleden. Het format is niet veranderd alleen maar geradicaliseerd. Vroeger begon de show met het aanreiken van een probleem in de oppositionele toon. Wauw, hier wordt nu echt wat besproken zou je denken maar tijdens het programma kwamen vor en tegenstanders steeds dichter bij elkaar en het probleem verdween vanzelf want waar hebben wij het eigenlijk over. Voor en tegenstander vonden elkaar en werden zowat vrienden. Omdat niemand echt open sprak. Een poldermodel die elk probleem vakkundig laat verdwijnen. Waar hebben wij het over wij hebben het toch zo goed. Deze format is eigenlijk nog steeds de basis van talk shows. Alleen worden de tegenstanders niet meer uitgenodigd. Wie wil voor een tribunaal verschijnen om belachelijk te worden gemaakt door de aanwezige inquisitie waar zelfs het publiek bij betrokken is als kijker naar de schandpaal?
Heel goed gezegd. Dit is nu precies een van de redenen dat ik de TV de deur heb “gewezen” . Dezelfde hoofden, de betweterigheid, de onkunde en dezelfde antwoorden, voegen niets toe, maken niets duidelijk, dus totaal onzinnig om naar te luisteren. Een vreemd fenomeen steeds dezelfde pratende hoofden te moeten zien, die overal een mening over hebben, maar in feite niets weten. Beroepsgasten, een treffend woord.
Toen ik een jaar of 10 was mocht ik al wat langer opblijven en aan tafel zitten bij grote mensen bij het gezin waar ik verzorgd werd en meeluisteren met de wereldse onderwerpen die ter tafel de revue passeerden en zo in een voor mij als kind geborgen omgeving kennis maken met de grote wereld om mij heen.
Sommige zaken waren natuurlijk nog te zwaar voor mijn kinderoren. Zo ook nu, waar Rubio, in dienst van het verschrikkelijke oranje gevaar Trump, net zegt dat de patstelling in de Oekraïne gevaarlijk is: https://www.youtube.com/watch?v=nmJKKMFg2tw Natuurlijk is dat niet zo, want Mark Rutte zegt al jaren dat de Russen geen inch krijgen, en daarvoor heeft hij in de tijd dat hij de opperbevelhebber was van BV Nederland mede zijn billen afgeveegd met ons referendum dienaangaande. Dus ook geen
onderwerp geschikt voor onze kleine oortjes in de tafelgesprekken op de TV. Ook niet EU richtlijn 2017/254 onder 10, waar duidelijk staat dat wat Hanas aanhangers deden op de Dam op 7 oktober niet kan, terwijl ons bestuur zegt dat het wel kan. Ook komt niet ter sprake waar en in welke context de Hindu Anojan Sivarasa is veroordeeld. Wel fijn dat ze ons als kleine kinderen behandelen en dat geborgen gevoel zo blijft bestaan.
Dank voor uw schets van de praattafels.
In mijn optiek laat ON in principe wél ruimte voor uiteenlopende meningen, ik heb dat zelf geconstateerd. Deze week was dat bijvoorbeeld het geval bij een uitzending waar Israël één van de onderwerpen was. Of er bij ON eenvormigheid bestaat omdat sommige opiniemakers of wetenschappers niet worden uitgenodigd dan wel omdat die personen alleen bij bepaalde NPO programma’s gezien willen worden, is mij verder niet bekend.
Ik kijk al ongeveer 25 jaar niet meer, de ergernis werd te groot, en ik heb helemaal niets gemist behalve de ergernis.
We moeten niet vergeten dat alles wat in de beeldmedia verschijnt valt onder het kopje Entertainement. De media zien het als hun taak om mensen te onderhouden, te verpozen. Het is jammer dat de schijn wordt gewekt dat dit entertainement belangrijk is ten aanzien van politieke of maatschappelijke conflicten. Dat zou niet zo moeten zijn. Echter vanwege het nationale platform hebben de media wél veel invloed op de kijkers. Maar de NPO toont geen enkele verantwoordelijkheid in dit opzicht. Afschaffen dus!
Het is een verdienmodel voor vele gasten. Een leuke bijverdienste voor wat gebrabbel dat nergens toe leidt. Zo’n Angela de Jong met die hautaine blik. En je ziet zelfs Joling en Gordon af en toe aanschuiven. Dat zegt al genoeg over het niveau. Ik haak af en toe aan om toch een mening te kunnen vormen maar ben ook snel weer weg.
De echte maatschappelijke problemen blijven veilig buiten beschouwing op de NPO. Dat is reden voor opkomst van sociale media met podcasts. Maar ook daar blijft veel onbesproken. Zoals de dood in de pot voor een samenleving waarin onderwijscurricula van bovenaf worden opgelegd met DEI en islamknuffelarij in alle maatschappijvakken, gestoeld op niet bestaande werkelijkheden, gebaseerd op verzonnen normen en waarden. En wie heeft het over de teloorgang van besturen van tal van organisaties. In het onderwijs bestaan de grootste tekorten in schooldirecteuren en teamleiders. Kijk de vacaturebanken er maar op na. Wie heeft het over spanningen op scholen in wijken waar 90-100% van de bevolking uit allochtonen bestaan, waarop leerlingen diezelfde spanningen het klaslokaal binnen brengen? Zoals Marokkaanse vaders die hun kinderen van school halen om ze naar een blanke school te brengen omdat de omgangsvormen verrot zijn. Niemand heeft het erover.
Mooie samenvatting van de inteelt club.
Daarom kijk ik er maar liever niet naar.
Zo voorspelbaar immers.
Dat blijkt ook uit het aantal trouwe kijkertjes.
Langzaam wegzakkend in hun deug moeras.
Uw reacties zijn verwijderd. Stop met het meerdere keren verzenden van hetzelfde bericht. Uw berichten belanden daardoor automatisch in de spam map. Moderatie kan enige tijd duren. Lees onze spelregels.
Dank je wel!!! Dit is exact waarom ik geen televisie abonnement meer heb.
De constante herhaling van dezelfde b*llshit van dezelfde mensen die eigenlijk geen idee hebben.
Hier volgt een hele belangrijke constatering:
“ze doen maar wat”
Onthoud die zin.. dat geldt voor alle ministers, alle woordvoerders, alle CEO’s.. alle bestuurders die geen enkele inhoudelijke kennis bezitten.. want: “dat hoeft niet van Nijenrode”.. opgeleid in het niet weten van essentiele kennis..
Toen Freek nog leuk was heeft hij eens gezegd: “ik hoop dat deze beschaving nooit wordt opgegraven”.. ik denk dat de azijnzeiker hierin per ongeluk gelijk had…
ieder (wel) denkend mens doet er goed aan om geen tv meer te kijken..maar dat verplaatst zich nu naar alle andere platforms… youtube.. tiktok… insta.. alles is bagger.. wat is wijsheid.!