Over wantrouwen en verraad
Hoe collega’s mij tot ‘Jood’ maken
- Over wantrouwen en verraad - 22 juli 2026
- Wat voor Joden in Nederland veranderde na 7 oktober 2023 - 22 mei 2026
- Sadistische wreedheden van Hamas door reguliere media weggepoetst - 15 mei 2026
Beeld: Gemini (AI)
Na een drukke dag reed een collega, waar ik elke dag mee samenwerk, met mij mee terug. “Jij bent toch …. Joods, waren … eh je beide ouders Joods?” “Nee”, antwoordde ik ietwat onwillig, ondertussen hield ik mijn blik gericht op de hobbelige weg voor ons. Het was druk. “Mijn moeder wel, mijn vader niet.”
Hij ging verder. “Je hoort vaak over Joden, dat …. tja …. gezien het intergenerationeel trauma er vanuit de oorlog bij hen sprake is van gebrek aan vertrouwen, een soort wantrouwen, herken je dat ook bij jezelf?”
Ik raakte in verwarring, voelde spanning opkomen en zweeg even voordat ik antwoordde. Ondertussen moest ik mijn aandacht bij het verkeer houden, bij de auto’s voor me. De woorden rolden echter als vanzelf uit mijn mond. Terwijl ik sprak merkte ik al dat ik mezelf aan het verdedigen en uitleggen was. “Mijn oma is verraden door iemand omdat ze weigerde een ster te dragen, ze wilde voor anderen niet als Joods herkenbaar zijn. We zijn in de familie nog steeds benieuwd naar wie haar heeft verraden. We weten het niet zeker maar hebben een vermoeden.” Achteloos voegde ik er eraan toe dat de oorlog voor onze familie ingrijpend was. Mijn collega reageerde hier niet op en begon over de slechte weg.
Onbehagen
Eenmaal thuis aangekomen vraag ik me af wat me in godsnaam had bezield dit antwoord te geven. Ik wilde hem dit helemaal niet vertellen.
Het drong toen ook tot me door dat ik zijn vraag niet had beantwoord. Integendeel, ik had iets van mezelf en mijn familiegeschiedenis blootgegeven wat ik zelden aan anderen vertel. Ik was altijd trots geweest op mijn oma, omdat ze het vertikte om een ster te dragen. Dat voelde als iets intiems en heel persoonlijks over mijn oma, die ik alleen van een vergeelde foto ken. En nu had ik dat opeens prijsgegeven omdat ik dacht mezelf te moeten verdedigen. Waarom had juist deze vraag mij zo uit mijn evenwicht gebracht? Waarom ging ik me verdedigen?
Toen realiseerde ik me dat ik sinds 7 oktober steeds vaker word aangesproken op mijn Joods zijn. En hij was bovendien een van de collega’s die enthousiast meeliep in de Rode Lijn-demonstraties en druk appte met collega’s in de appgroep die ze hiervoor hadden opgericht. Hij behoorde tot de collega’s door wie ik mij toen verraden voelde.
Blijkbaar was het toch niet geheel toevallig dat ik zijn vraag over wantrouwen beantwoordde met een verhaal over verraad. Mismoedig ging ik slapen.
De volgende dag probeerde ik passende antwoorden te bedenken die ik zou kunnen geven als mij zo’n vraag nog een keer gesteld zou worden. In gedachten voerde ik het gesprek opnieuw, dit keer met een verbetenheid die ik beter niet kan hebben op zo’n moment suprême. “Waarom vraag je dit eigenlijk aan mij? Waarom verwacht je dat ik namens ‘de Joden’ antwoord geef?” Ik was woedend.
Maar eigenlijk was dit allemaal te laat.
Kentering
Voor 7 oktober wisten twee collega's op mijn werk dat ik Joods ben. Enkele weken later wist opeens de hele instelling het. Mijn manager had dat, zonder mijn medeweten, in een overleg verteld. Dat hoorde ik een half jaar later.
En sindsdien is mijn Joods zijn steeds vaker een opmaat geworden voor een ongemakkelijk, vaak ontluisterend, gesprek. En daarbij komen dan ook bijna altijd karaktereigenschappen die specifiek bij Joden zouden horen: 'wij' zijn zo wantrouwend, 'wij' zouden beter moeten weten vanwege onze geschiedenis, onbegrijpelijk dat 'wij' oorlog voeren, 'wij' laten nooit het achterste van onze tong zien, doen moeilijk, zijn vreemd. Dat ik er écht niet Joods uitzie hoor ik het vaakst ongevraagd. Sinds 7 oktober lijkt alles gezegd te kunnen worden. En dit zijn nog maar de dingen die ik heb gehoord.
Het zit in kleine opmerkingen die ogenschijnlijk nergens over lijken te gaan, maar die toch steeds weer duidelijk maken dat ik in de ogen van de ander anders ben geworden dan zij. Joods ben je altijd, maar in de ogen van de ander word je 'Jood' gemaakt. Ik ben voor mijn collega's steeds vaker de Joodse collega geworden. Niet zomaar een collega, maar een Jood.
Bijzonder
Zo was er onlangs de opmerking van een collega, specifiek tegen mij, dat Joden vooral niet moesten denken dat zij 'zo bijzonder' waren vanwege wat er in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd. Volgens haar hadden sommige vluchtelingen in Duitsland het tijdens de oorlog veel erger gehad. Zij hadden immers honger geleden. Ze had daar namelijk eens een documentaire over gezien. En ja, die Joden…. Ze hadden altijd ook zo veel problemen met intimiteit.
Ik bespaar u het vervolg van dit gesprek.
Onlangs stapte mijn manager de kamer in om mij uitvoerig te vertellen over zijn bezoek aan Bergen-Belsen in zijn vakantie. "Ik heb er altijd naar toe willen gaan en nu hebben we het gedaan! We waren namelijk toch in de buurt. Het was …. aangrijpend." Een belevenis was dit voor hem geweest. Pas toen hij weg was, nadat ik me onbehagelijk weer op mijn werk probeerde te richten, vroeg ik me af waarom juist ik dat van hem moest horen.
Nog steeds heb ik er zo ongelofelijk de pest over in dat ik mijn collega over mijn oma heb verteld. Mijn collega vroeg mij naar wantrouwen bij Joden en of ik dat bij mezelf herkende.
En ik antwoordde met een verhaal over mijn oma die meer dan tachtig jaar geleden verraden is. Omdat ze weigerde een ster te dragen.
|
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Wordt het zo langzamerhand niet eens tijd om ons als Nederlanders dood te schamen over de werkelijk beschamende behandeling van Joodse mensen? In de 2e Wereldoorlog hebben heel veel “dappere” Nederlanders hun best gedaan om hun Joodse buren of vrienden te verraden aan de Duitse bezetter met de dood als gevolg. Veel Nederlanders zijn dit “dappere” gedrag van hun walgelijke voorouders inmiddels al weer vergeten en pakken moeiteloos de draad van verrader weer op.
Een pijnlijke waarheid. Mooi en herkenbaar beschreven.
Nederland herbergt nog steeds heel veel NSBers zoals je vast bemerkt hebt. In mijn jeugd was de oorlog een onderwerp, dat thuis gemeden werd. Mijn vader overleed veel te vroeg en pas daarna hoorde ik dat hij een echte verzetstrijder was geweest en vielen vele dingen op de plaats. Je hoeft je niet te verdedigen, om wie je bent. Wees trots op je oma. Stille getuigen zijn er nog wel, maar je hoort ze niet zoveel. De grote massa is zo verschrikkelijk dom, maar vooral lafhartig en volgt nog steeds die gemakkelijke brede weg. Laat ze gaan. Jij had een heldin als oma, die niemand je kan afnemen. De massa een heeft opgeblazen ballon die met 1 prik niets meer waard blijkt te zijn, dan bedorven lucht.
2 van mijn ooms en mijn grootvader waren te werk gesteld in Duitsland toen men mannen te kort kwam omdat iedereen naar het oostfront moest. De 2 ooms moesten op een lokomotief werken en werden vaak beschoten door vliegtuigen. Een paar close calls toen de hele trein de lucht in vloog maar ze hebben het gered. Ik weet 100% zeker dat ze in een veel betere positie waren dan de miljoenen joden die gewoon als beesten afgemaakt zijn. Als ik dat verhaal van die mevrouw had gehoord op mijn werk was ik gelijk naar HR gestapt. Grof schandaal.
“vanuit de oorlog“…
Amnesty International maakte het nog het bontst direct in de eerste regel in hun onlangs verschenen “rapport”: op 7 oktober viel het Israëlische leger Gaza binnen…..
Blijkbaar moet en zal de Jood zich schuldig voelen.
Ondanks meer dan 2000 jaar vervolging, uitsluiting, pogroms, discriminatie en stigmatisering met als onbeschrijfelijk dieptepunt De Holocaust.
De Rode Lijn meelopers kunnen niet anders gekwalificeerd worden als nuttige idioten, totaal gespeend van ieder historisch besef en realiteitszin.
De staat Israel bestaat weer en zal blijven bestaan(!) ondanks immense internationale druk en constante oorlogsdreiging uit met name Linkse en Islamitische hoek.
Psalm 83.
Ik heb nog nooit gehoord van een ‘intergenerationeel wantrouwen’ onder joden. De woordkeus en het soort denktrant doen vermoeden dat de spreker uit de tekst een links persoon was. Bij linkse mensen is vriendschap en solidariteit en generatiekloof een regelmatig terugkerend thema, waarmee ze willen aantonen op welke gebieden het socialisme een constructieve oplossing kan bieden (proest).
De ideologische kunstmatigheid van dit soort praatjes komt voort uit geestelijke armoede, die maakt dat linkse mensen de hele dag toneelstukjes opvoeren om toch maar vooral politiek correct te blijven. Oftewel DDR mentaliteit.
Linkse mensen zouden beter moeten weten vanwege de geschiedenis, vanwege de onderdrukking zowel militair als politiek die ze vaak hebben uitgeoefend, de genocide die ze in de Sovjet-Unie, China en Cambodja hebben uitgevoerd.
dezelfde onzin die ze over de slavernij vertellen, en daar leeft niemand meer van. Kan me het nog wel enigzins inzien dat men er hele donkere herinnereingen aan heeft natuurlijk maar om nou wantrouwen te hebben gaat te ver. Domme hersenspoelingen van links. propaganda, net als goebels.
Ik ben “Zelfstandige” , wel een Kleine weliswaar. Doch de grootste jalousie, ook in eigen familie “Zelfstandige” alsof ik een woekeraar ben. Heb keihard moeten werken, bleef meerdere jaren nauwelijks boven water. Ging de familie hun toestellen elders kopen en triomfeerden dat ze het elders goedkoper hadden gevonden. Zelf vonden ze dat ze in de zorgsector onderbetaald waren, alhoewel ik aan hun inkomen niet eens kon tippen, nachten keihard TV’s hersteld, maar dat (wilden) ze net zien. Nooit gedacht dat ik dit trauma zou meemaken. Doch ge wordt gestigmatiseerd, racisme tot het belachelijk toe is strafbaar, doch “Zelfstandige ” valt hier niet onder.
Ook voor mij herkenbaar.
Beste Pierre,
Met alle respect, maar uw reactie slaat als een tang op een varken. Voor mevrouw van Gelderen is deze kwestie, letterlijk een halszaak en u schrijft over de kleingeestigheid van uw familie! Concluderend, u begrijpt niets van dit topic.
Ik wil haar feit absoluut niet minimaliseren, sorry dat het zo overkomt, doch ik kan begrijpen dat sommige situaties tot fustraties leidt
Beste Marcia, hoe wrang is uw verhaal. Uw manager steekt u een mes in uw rug en dan komt hij nog eens vertellen dat hij Bergen Belsen heeft bezocht en beschouwde dat als een aangrijpende belevenis. Indien ik u advies mag geven, niet meer op zulk soort vragen ingaan; als antwoord kunt u de tegenvraag stellen, ik vraag toch ook niet wat jouw achtergrond dan wel overtuiging is. Afgezien van de Joden die de bezetting, door mensen met medemenselijkheid hebben overleeft, valt niet aan de conclusie te ontkomen, dat dit landje door en door antisemitisch is. Weest u zich daarvan bewust en denk dat deze rot in de samenleving gestimuleerd wordt door ambtenaren en politieke gezagdragers. Sterkte gewenst!
Je reactie is wel degelijk een scherp en veelzeggend antwoord op zijn vraag. Het komt duidelijk voort uit je ongemakkelijke gevoel bij die collega, die je eigenlijk stilletjes beschouwt als een verrader. En dat gaf je de impuls het intieme en persoonlijke verhaal over je oma te vertellen, omdat dat natuurlijk alle elementen van het antwoord in zich heeft. Het vertelt waar wantrouwen vandaan komt, hoe sterk dat nu nog leeft, de gruwelijke gevolgen van verraad, het moedige verzet van je oma et cetera. En reken maar dat je collega dat heeft opgepikt en ook op zichzelf heeft betrokken, als hij tenminste niet al te oppervlakkig is. Je geeft overigens zelf al goed aan waarom je juist dit verhaal aan hem hebt verteld, maar het maakt je kennelijk toch mismoedig. Je had naar mijn mening echter geen beter antwoord kunnen geven, werkelijk. Erg mooi en indringend stukje!
Volgens mij ben je gewoon mens. Negeer waar je geen zin in hebt.
Het lijkt dat je met een stel domme schapen werkt. Ik verbaas me soms hoe dom mensen geworden zijn en hoe veel mensen er ‘mee lopen’ met anderen en zelf absoluut geen idee hebben. Dit artikel bewijst dat wel weer.
Tegenwoordig hebben zij de islam binnen gehaald om de Joden te vervolgen, en zij wassen hun handen in onschuld het “volk vertegenwoordende”/criminele tuig
Heb jaren met twee Joodse rechters gewerkt in de Rechtbank Amsterdam, mr. Leeser-Gassan en mr. Sturhoofd,. Over hen was me wel een keer verteld dat ze Joods waren maar heb eigenlijk nooit kunnen ontdekken wat hen nou zo anders maakte dan veel overige rechters daar.
Vooral aan mr. Leeser-Gassan denk ik regelmatig met heel positieve gevoelens terug.
Een keiharde werker waarmee ik als griffier uitstekend kon samenwerken.
Eenfin, dat is alweer een lange tijd geleden en ik moet nu vooral na 7 october steeds weer negtieve berichten over Joden zien waarbij ik me afvraag waaraan mensen menen te kunnen vaststellen of iemand Joods is of niet en of dat nou echt zo belangrijk is. Heb me dat toen nooit afgevraagd en nu nog steeds niet.
De import van notoire Jodenhaters zal een en ander niet minder hebben gemaakt.
En ja, er waren genoeg Nederlanders die Joden hebben verraden en nu zijn er weer genoeg Nederlanders die gewoon met de stroom meezwemmen.
Alleen dode vissen gaan altijd met de stroom mee.
Als ge Joden enkel op die hier beschreven methodes kunt benaderen, dan benadert ge ze beter niet (in die context)!
Als de alla volgende massa bekriticeerd wordt klaagt de mee heulende “nederlander steen” en been over discriminatie maar de vervolgde Joden die al eeuwen vervolgt en uitgemoord werden mogen zich niet verdedigen of melding maken wat hen tegenwoordig weer aangedaan wordt door het hatende nederlandse en islam tuig!