Het ware gezicht van de Rode Lijn
Demonstratie biedt podium aan Hamas-sympathisanten
- Het ware gezicht van de Rode Lijn - 5 november 2026
- Verkiezingen Israël gaan over ‘voor of tegen Netanyahu’ - 27 oktober 2026
- ‘Wetenschappelijk’ mediaonderzoek naar pro-Israëlbias faalt spectaculair - 16 oktober 2026
Rode Lijn demonstratie (5 oktober 2025 te Amsterdam). Foto: WeLikeSharing CC BY 4.0.
De werving voor de Rode Lijn-demonstratie op komende zondag is in volle gang, en linkse politici en NGO’s scharen zich erachter. Maar over de daden van Hamas zwijgen zij en aan Hamas gelieerde organisaties en sprekers krijgen zelfs een podium. Doen feiten er niet meer toe? Doen de Israëlische en Palestijnse slachtoffers van Hamas er eigenlijk nog toe? En waar houdt Israëlkritiek op en begint antisemitisch meutegedrag?
Op zondag 8 november 2026 is er weer een Rode Lijn-demonstratie. Op de website van de organisatie is de slogan te lezen: geen geld voor genocide. Iedereen die zondag meeloopt, loopt dus mee voor een leugen. Er is namelijk geen genocide in Gaza, zoals militaire experts1 al duidelijk hebben gemaakt. Zie ook het uitstekend onderbouwde betoog van de deskundigen Norman J.W. Goda en Jeffrey Herf in The Washington Post2. Belangrijker nog, het ICJ3 constateerde geen genocide.
De Rode Lijn-lopers zullen tegenwerpen dat er wel degelijk een genocide is. Hoe zij dat weten? Heel eenvoudig: iedereen in hun omgeving zegt het, dus het zal wel waar zijn. Zoals Agnès Callamard, het hoofd van Amnesty International, in december 2024 al tevreden constateerde: er ontstaat een consensus dat Israël genocide pleegt in Gaza. En als er consensus is, wie vraagt dan nog naar feiten7?
Maar de ‘rapporten’ waar activistische politici, NGO’s, media en zelfs wetenschappers mee zwaaien, volgen steeds hetzelfde recept: de definitie4 van genocide oprekken, tegenbewijs5 negeren en bewijzen fabriceren6. Ze vertrouwen op de goedgelovigheid van het publiek en boeken daar helaas succes mee. Zie de massale opkomst bij vorige Rode Lijn-demonstraties.
Hamas niet noemen
Een kenmerk van deze ‘genociderapporten’ is het bagatelliseren van de rol van Hamas. Zo liet het VN-rapport weg dat Hamas vecht vanuit een honderden kilometers lang tunnelnetwerk. Ook de uitspraken van Hamasleiders zelf over hun weigering om burgers daarin te laten schuilen – de strategie van het menselijk schild – zien we niet terug in deze rapporten.
Wie de website van de Rode Lijn bezoekt, ziet hetzelfde patroon. Hamas lijkt niet te bestaan. En als Hamas niet bestaat, dan vecht Israël tegen onschuldige burgers en pleegt het ‘dus’ genocide. Het grote zwijgen over Hamas is des te vreemder omdat aan zoveel sprekers en organisatoren van de Rode Lijn een duidelijk Hamasluchtje zit.
Rode Lijn stinkt naar Hamas
De onderzoekers Carel Brendel8 en Kees Broer9 hebben de contacten van de Rode Lijn-organisaties geïnventariseerd, en ook elders zijn banden met Hamas en andere bedenkelijke acties en uitspraken gedocumenteerd. Onder de initiatiefnemers bevinden zich dubieuze clubs zoals de Palestijnse Gemeenschap Nederland (PGNL), BDS Nederland en Plant een olijfboom.
Om te bewijzen dat het hier echt niet om Jodenhaters gaat, mogen zoals gewoonlijk de miniclubjes Een Ander Joods Geluid en Erev Rav meedoen. Daarnaast is er een cohort anti-Israël-NGO’s dat nog bouwt op de vroegere goede reputatie, zoals Amnesty International, Oxfam Novib, PAX en Save the Children. Andere initiatiefnemers zijn anti-Israëlactivisten zoals Artsen voor Gaza, Dutch Scholars for Palestine, The Rights Forum, de Rotterdam Palestina Coalitie en de flotillafanatici van Global Sumud.
Namens PGNL spreekt zondag Medhat Alamawi, wiens organisatie Utrecht4Palestine in juli 2025 een raadsvergadering in Utrecht verstoorde en burgemeester Sharon Dijksma de doorgang versperde. Namens BDS spreekt Omar Barghouti, die openlijk stelt dat BDS streeft naar het einde van Israël als Joodse staat. Moderator is anti-Israëlactivist Hasna El Maroudi, en daarnaast vertegenwoordigen Benjamin Moser en Lilianne Ploumen het Joodse respectivelijk linkse anti-Israëlgeluid.
Bizar activisme
Het eigenaardige van dit soort demonstraties is dat de activisten zo inconsequent zijn. De Palestijnen in Gaza worden meedogenloos onderdrukt door Hamas, dus wat doen al die aan Hamas gelieerde organisaties en sprekers bij de Rode Lijn-demonstratie? Waarom biedt de Rode Lijn een platform aan de onderdrukkers van de mensen voor wie de demonstratie zegt op te komen?
In feite lijken de organisatoren helemaal niet om de onderdrukte Palestijnen te geven. En dat komt vaker voor. De afgelopen jaren hebben talloze beroemdheden zich aangesloten bij de anti-Israëlbeweging en hun gebrek aan inhoudelijke argumenten is recht evenredig aan hun fanatisme. Het onderwerp van hun toewijding lijkt niet de Palestijnse zaak te zijn, maar het activisme op zich.
Screenshot
Zo schakelde Greta Thunberg kort na 7 oktober 2023 over van klimaatactivisme naar anti-Israëlactivisme, met de leus: “No climate justice on occupied lands!” Tegenwoordig lijkt het klimaat haar nauwelijks meer te interesseren. En de scholierenprotesten van oktober 2026 in Frankrijk ontaardden al snel in gewelddadige rellen onder de Palestijnse vlag.
Zo langzamerhand staat Gaza model voor al het onrecht in de wereld, en dat is bizar gezien de relatief geringe omvang van dit conflict. De veel bloediger oorlogen, hongersnoden en etnische zuiveringen in Soedan, Afghanistan, Nagorno-Karabach, Ethiopië, Jemen en Oekraïne lijken in het niet te vallen10 bij Gaza. En dat komt niet door een speciale voorkeur voor Palestijnen, want onderdrukking van Palestijnen in Syrië of Libanon trekt nauwelijks aandacht.
Blijkbaar draait dit om Israël.
Kanarie in de kolenmijn
In 2016 zond de EO een serie uit over antisemitisme in Europa: De kanarie in de kolenmijn11. Het beeld van de kanarie in de kolenmijn – die als eerste sterft als er gevaarlijke gassen vrijkomen – is vaker op Joden toegepast. De theorie is dat een toename van antisemitisme wijst op gevaar voor de hele samenleving. Die theorie heeft zeker waarde, maar in feite gaat het nog dieper: vaak als een zieke denkwijze de overhand kreeg, uitte die zich het sterkst tegen Joden.
Bij godsdienstoorlogen tussen christendom en islam werden eerst de Joden afgeslacht. Toen de uitwassen van het kapitalisme weerstand opriepen, werden Joden de kapitalisten bij uitstek. Was er angst voor een communistische revolutie? Dan waren de Joden de communisten. Zodra ergens een zondebok nodig was, kregen de Joden het bijbehorende etiket opgeplakt. En sinds 1948 kreeg Israël steeds meer deze rol toebedeeld.
Wat is tegenwoordig de dominante zieke denkwijze? Vooral doorgeslagen postmodernisme en identiteitspolitiek. Het postmodernisme is een afscheid van feiten. ‘Ieder heeft zijn eigen waarheid.’ Het is in wezen antiwesters en brengt voortdurend de zwarte bladzijden in onze geschiedenis onder de aandacht, zonder te waarderen wat onze westerse cultuur voor goeds heeft gebracht.
Volgens deze denktrant is de oerzonde van het Westen het kolonialisme, en gezien de oude zondebokfunctie van de Joden is het misschien niet verbazingwekkend dat Israël tot symbool van het kolonialisme is gemaakt. De Joodse Israëli’s – die grotendeels afstammen van vluchtelingen uit de islamitische wereld – zijn tot witte daders bestempeld, en de Palestijnen tot inheemse slachtoffers.
Antizionisme
Tegenstanders van Israël zijn hypergevoelig voor beschuldigingen van antisemitisme, omdat de misdaden van de nazi’s nog steeds hun schaduw werpen over het heden. De Holocaust was zo’n verpletterende manifestatie van het kwaad, dat ook ruim tachtig jaar later maar weinig mensen die durfden te bagatelliseren. Al lijkt dat taboe nu doorbroken te worden met betrekking tot Gaza.
Maar lange tijd was de Holocaust de maatstaf waaraan goed en kwaad werd afgemeten, en het was onomstreden dat de Europese Joden hierdoor het zwaarst geraakt waren. Paradoxaal genoeg heeft die herinnering westerse Joden waarschijnlijk tijdelijk bescherming geboden tegen openlijk antisemitisme.
Alleen is daarmee het oude mechanisme niet veranderd. De afkeer van de Holocaust zorgde er vooral voor dat Jodenhaat een paar decennia moest onderduiken en zich anders moest presenteren. Zoals Gerard Reve ruim vijftig jaar geleden al schreef: “Het antisemitisme is weer erg in de mode. Dat heet nu heel zedig ‘antizionisme’.” Het is schokkend dat dit citaat al uit 1971 stamt. Wie denkt dat het antizionisme pas na 7 oktober 2023 populair is geworden, heeft veel gemist.
Linkse Israëlhaat
Zo iemand heeft onder andere de Sovjetpropaganda tegen Israël gemist. Voor de bundel Kroniek van het Zionisme12 dook ik in de krantenarchieven om te achterhalen wat de vijf grootste landelijke kranten vijftig jaar geleden schreven over zionisme. Uit die archieven bleek hoe de Sovjet-Unie campagne voerde tegen Israël door het zionisme verdacht14 te maken.
Alle huidige beschuldigingen – kolonialisme, racisme, apartheid – stonden destijds al centraal in de Sovjetpropaganda en helaas vonden ze weerklank bij de nuttige idioten in het Westen. Toen het Sovjet-Arabische blok in 1975 een VN-resolutie wist door te drukken waarin zionisme tot racisme werd bestempeld, veroordeelde bijna de hele Tweede Kamer deze schandalige beschuldiging. De enige uitzondering? De radicaallinkse CPN en PSP, die later opgingen in GroenLinks.
Het is geen wonder dat PRO – de fusiepartij van PvdA en GroenLinks – zo vatbaar is voor die oude Sovjetretoriek. GroenLinks heeft daar de macht overgenomen, en voor wie oplette was al heel lang duidelijk waar deze partij voor staat. In 2019 nam een GroenLinks-congres een motie aan13 die BDS witwaste, terwijl ook toen al duidelijk was wat voor beweging BDS is en wat haar doel is: de vernietiging van Israël als Joodse staat.
Het morele failliet van de Rode Lijn
De alliantie tussen radicaal links en islamisten, waarvan we in oktober 2026 in Frankrijk de gewelddadige uitspattingen zagen, beroept zich steevast op empathie. Maar die empathie is selectief en in wezen suïcidaal. Islamisten spelen handig in op deze westerse zwakte; Hamas instrueert al jaren aanhangers welke retoriek15 gebruikt moet worden om het Westen te paaien en tegen Israël op te zetten. Deze retoriek zal ongetwijfeld ook klinken vanaf het podium van de Rode Lijn-demonstratie.
Verwacht geen goed onderbouwde Israëlkritiek, maar verwacht het opblazen van Israëlische fouten tot groteske proporties, aangevuld met wilde, ongefundeerde beschuldigingen. Verwacht niet dat iemand nog een woord zal wijden aan de dreiging van Hamas, Iran, Hezbollah of de Houthi’s, die allemaal openlijk verklaren uit te zijn op de vernietiging van Israël. De kans is groter dat de vernietiging van Israël zal worden aanbevolen, onder het mom van gerechtigheid.
Op de website van de Rode Lijn staat een grote foto van een Rode Lijn-demonstratie. Frontaal in beeld is een enorm spandoek met ‘stop genocide’, en in de menigte houdt iemand een bord omhoog met: ‘Stop Genocide Holocaust in Gaza’. Als Rode Lijn-lopers zich zouden informeren, zouden ze weten dat dit niet alleen leugens zijn, maar dat dit zelfs onder antisemitisme valt volgens de IHRA-definitie die in 2018 door Nederland geaccepteerd werd.
Wie meeloopt met de Rode Lijn, loopt mee in de pas van Hamas.
U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org
Ontvang de beste analyses die de mainstream media niet brengen.
Gratis alle nieuwe OpinieZ-artikelen en analyses in uw mailbox.
Gratis. Afmelden kan altijd met één klik onderaan elke mail.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Een voortreffelijke samenvatting en scherpe analyse. De vraag blijft: als Joden, thans in de gestalte van de staat Israël, de favoriete zondebok zijn, waarom dan? Waarom heeft men dat wereldbeeld, die stemming, dat groepsgevoel zo nodig, die zeggen: de wereld is verdeeld in onderdrukkers en onderdrukten, de voornaamste onderdrukkers zijn de Joden? Wat is het dat men verkrampt tracht af te weren met het omhelzen van die geschiedenisfilosofie? Deze vraag wil verwijzen naar de kloof die er loopt tussen enerzijds die antisemitismebestrijders die de invloed van het Oude Testament op het Westen in hun analyse betrekken – zoals Melanie Phillips, Josh Hammer, Ben Shapiro, eertijds K.H. Miskotte (en ik, zei het stampende muisje) – en anderzijds hun bondgenoten van het moment die dat niet doen. Het is een breuklijn in “rechts”, aan beide zijden van de Amerikaanse Oceaan. Het is ook de verbindingslijn binnen “links” tussen antisemieten en hun bestrijders: ze vinden elkaar vaak in hun schamperen over deze dimensie, die mede het christendom omvat (dat immers vooral het Oude Testament in het Westen introduceerde, gedeeltelijk daaraan recht doend, gedeeltelijk het vervormend door spiritualisering en achterstelling bij het Nieuwe Testament ). Er loopt een lijn – toegegeven: een stippellijn, maar toch – van het antichristelijk, antibijbels, anti-Israël sentiment binnen D66 terug naar het grappende “Nog steeds vind ik iedere christenhond een misdadiger” van Theodor Holman in een vroegere fase van zijn scheppend bestaan. Waar seculier en progressief-christelijk links zich met dat stuk van hun verleden niet verstaan, zal de kloof binnen “rechts” zich verbreden. Volg vooral goed de ideologische troebelen binnen de MAGA/America First-beweging(en).