Twee vrouwen doen van zich spreken. In talkshows, in het journaal, in de kranten en op social media. Ze hebben beiden wortels buiten Europa. Ze hebben allebei een mening en komen daar rond voor uit. De ene vind ik hypocriet en de ander niet.
Zwarte Piet
De ene vrouw was eerst VJ, model en tv-presentatrice, voordat ze politiek actief werd. Racismebestrijding bleek helemaal haar ding. Zwarte Piet werd verkozen tot symbool van het institutioneel racisme, dat verankerd zou zijn in de Nederlandse samenleving en zij legde dat steeds weer uit aan wie het maar horen wilde.
En aan de rest.
Mensen die het niet met haar eens zijn, vervallen wel eens in walgelijke verwensingen en smakeloze grappen, anderen houden het gelukkig bij het redelijke. Beide groepen worden weggezet als slechte mensen, want wie niet tegen Zwarte Piet is, is per definitie een racist. Het heerlijke aan cirkelredeneringen is dat ze altijd kloppen.
Landarrest
De andere vrouw kreeg eind april, tijdens haar vakantie, voor onbepaalde tijd landarrest opgelegd door de islamistische dictator van Turkije, omdat ze hem beledigd zou hebben. Om de moed erin te houden, at ze ijsjes, liet ze zich vertroetelen door haar vader en moeder en ging ze vaker dan strikt noodzakelijk naar de kapper. Ondertussen werd er in haar huis in Amsterdam ingebroken, alles overhoop gehaald en “hoer” op de muur gekalkt.
En dat terwijl ze geen idee had wanneer en überhaupt òf ze ooit nog terug kon keren naar Nederland. Haar land. Het land waar ze woont en werkt. Het land waar ze schrijft, debatteert en twittert. In het Nederlands. Niet in het Turks. En waar ze keer op keer haar nek uitsteekt voor de vrijheid om te denken, geloven, zeggen en schrijven wat je wilt. Binnen de kaders die de wet daartoe biedt. De Nederlandse wet. Niet de Turkse.
Fanmail
Ze ontvangt al jarenlang “fanmail“. De laatste tijd zelfs nog meer en heftiger dan voorheen. Omdat ze het waagde de hashtag #fuckerdogan te gebruiken in haar Nederlandse tweets. Ze moest haar smerige kankerbek houden en maar eens flink verkracht worden als ze haar verdiende straf in een Turkse gevangenis ging uitzitten, vonden de aanhangers van de islamistische dictator. On top of the bill probeerde een boomlange kerel haar in Kusadasi door fysieke en verbale dreiging het zwijgen op te leggen.
DENK
De ene vrouw heeft zich onlangs aangesloten bij DENK, opgericht door twee ex-PvdA’ers van Turkse afkomst. Je kunt zo je vraagtekens stellen bij hun onafhankelijkheid. Er wordt beweerd dat ze een verlengstuk zijn van de islamistische Turkse dictator en uit niets blijkt dat die bewering kant noch wal raakt. Toch zegt DENK verbindingen te willen leggen om iets te doen aan de verdeeldheid, de splitsing in ons land. Ons land. Het land van àlle Nederlanders. DENK wil een samenleving van inclusiviteit. En die ene wil haar steentje daaraan bijdragen, zegt ze.
Als ze praat, klinkt het allemaal zo idealistisch, zo plechtig, zo weloverwogen, zo mooi. Zelfs als ze, gezeten naast een instemmend knikkende Tunahan Kuzu, een van de oprichters van DENK, vertelt over de racistische bagger die ze over zich heenkrijgt en de veelgelikete Facebook-uitzwaaipagina die voor haar is aangemaakt. Ze blijft damesachtig rustig in haar taalgebruik.
Schreeuwmeisje
Nee, dan die ander. Die wordt niet voor niets “Het Schreeuwmeisje” genoemd. Die vraagt om niemands toestemming of goedkeuring als ze vertelt wat ze ergens van vindt. Die zegt het zoals het haar uitkomt, zoals zij het ziet en als mensen zich door haar woorden gekwetst of beledigd voelen, is dat hùn keuze en niet haar fout. Vrijheid van meningsuiting.
Die ene zegt op te komen voor alle mensen met een kleurtje die dagelijks te lijden hebben onder het verschrikkelijke racisme dat ons afschuwelijke land schijnt te teisteren. Ze voelen zich niet gerepresenteerd, ze moeten zich dubbel bewijzen, ze voelen zich buitengesloten en hebben geen vertrouwen meer in de gevestigde politiek. Maar wel in DENK en wel in haar!
De ander komt alleen maar op voor zichzelf en haar vrijheid. Spreekt louter en alleen voor zichzelf.
Kuzu
En toen de ene (nota bene als aspirant-volksvertegenwoordiger en niet als BN’er) werd gevraagd naar al het gedoe in Turkije rondom die ander, antwoordde ze dat de Turkse wetten nou eenmaal overtreden waren. Dus tja… Vervelend voor die ander, maar…
En Kuzu zat naast haar, zag dat het goed was en knikte weer instemmend.
Bijna drie jaar geleden hitste hij -als volksvertegenwoordiger- zijn Nederturkse achterban op toen die helemaal los ging op Ebru Umar, omdat ze iets had geschreven over de dooie profeet Mohammed en het nachtelijke moskeegejengel in Turkije tijdens ramadan. Terwijl hij haar had moeten verdedigen, haar en de vrijheid van meningsuiting, nam hij afstand.
De vrijheid is in goede handen bij PvdA'ers zoals @tunahankuzu. #not @umarebru
— Maja Mischke (@MajaMischke) July 22, 2013
En nu doet Kuzu dat weer: afstand nemen van Ebru Umar en de vrijheid van meningsuiting. De democratische vrijheid om te denken, geloven, zeggen en schrijven wat je wilt. Binnen de kaders die de wet daartoe biedt. De Nederlandse wet. Niet de Turkse.
Hij en DENK doen dat om de (potentiële) achterban èn hun baas in Ankara te pleasen. En die ene doet daar zeer beleefd en uiterst ambitieus aan mee. Daarom vind ik haar wèl hypocriet en die ander juist niet.
P.S. Ben ik nou een racist?
- Deugende Fopfeministes bij Buitenhof - 9 mei 2017
- Vrouwenrechten verkwanseld voor oliedollars en salafisme - 26 april 2017
- Vrouwen hebben recht op een legale, veilige abortus - 8 april 2017
Over de auteur
- 3e generatie, 1 paspoort en nog niet geïntegreerd/ slechte huisvrouw, goede moeder/ leraar en coach in het onderwijs, vmbo/ A'dam/ schrijft/ twittert @MajaMischke
