Het indringende artikel van Yorienvdh over orgaandonorschap deed Arnoud Veilbrief in zijn toetsenbord klimmen om haar van repliek te dienen. Helaas kwam in het debat niet van de grond.
Ten eerste omdat niet blijkt aan welke kant Arnoud nou eigenlijk zélf staat en ten tweede omdat hij naar een Godwin hintte. Dan ben je meteen af, dat weet iedereen.
In elk debat zijn er twee partijen: de ene partij is voor, de andere partij is tegen. Houd je je aan die afspraak, dan kan er een interessant debat ontstaan wat interessant is voor de toeschouwer en leerzaam kan zijn. In het huidige debat over het orgaandonorschap zijn er ook twee kanten: het Nee-Tenzij- en het Ja-Tenzij-kamp. Het eerstgenoemde kamp is tegen de automatische donorregistratie, het tweede kamp vindt dat jouw lichaam de overheid toebehoort wel een goed idee.
Ik ben geregistreerd donor. Ik zie mijn lichaam als een waterzak waarin een aantal organen drijft waarvan ik het zonde vind om er niets mee te doen op het moment dat ik er niets meer aan heb. Haal mij maar leeg en verbrand de rest. Oftewel, ík bepaal wat er met mijn lichaam gebeurt, niemand anders heeft daar verder enig zeggenschap over. Daarom kies ik bewust voor de liberale Nee-Tenzij optie. Daarbij zou ik ook nog een stap verder willen gaan.
Ik vind dat alleen geregistreerd donoren recht hebben op een donororgaan. Hier past nog wel een essentiële nuance: minderjarigen en wilsonbekwamen mag je nooit uitsluiten. Ben je echter meerderjarig, wilsbekwaam en bewust geen donor dan kan je geen aanspraak maken op een beschikbaar donororgaan.
ík bepaal wat er met mijn lichaam gebeurt
Registreer je jezelf als donor daags nadat je hebt gehoord dat je een nieuwe nier nodig hebt en had je jezelf al veel eerder als donor kunnen registreren? Pech, dan had je je keuze maar eerder moeten maken. Registreer je jezelf en overkomt je daarna iets wat je niet aan kon zien komen? Dan doe je mee. Vergelijk het maar met hoe verzekeraars werken: brandende huizen worden niet geaccepteerd.
Dit klinkt hardvochtig en dat is het ook. Het kan ook niet anders, want de nood is hoog: er zijn nu eenmaal veel te weinig donoren in Nederland. Dat betekent dat donororganen uiterst schaars zijn en overlijden er teveel mensen die – indien er genoeg donoren zouden zijn – geholpen zouden kunnen worden. In zo’n situatie moet je keuzes maken en dan hoort de geregistreerd donor voorrang te krijgen. Wil jij mij niet helpen? Dan hoef je van mij ook niets te verwachten. Ondanks dat het egoïstisch overkomt is het wel zo fair.
De kans dat dit principe wordt ingevoerd is natuurlijk nihil. We moeten er dus voor zorgen dat meer mensen zich als donor laten registreren, want dan is dit soort extreme maatregelen niet nodig. Maar dan nog, ondanks dat er veel te weinig donoren zijn, mag de overheid nooit voor jou beslissen dat je automatisch donor bent. Het mag niet zo zijn dat je moeite moet doen om jouw recht op zelfbeschikking veilig te stellen. De “negatieve optie” mag ook hier geen doorgang vinden.
We moeten er op blijven vertrouwen dat mensen heel goed in staat zijn hun keuze zélf te maken. Daar hebben we de overheid ook in dit geval ėcht niet voor nodig.
U zult het begrijpen, voor mij geldt: #teamYorien
Foto: NRC
Over de auteur
- Man met een missie en een mening. Conservatief, liberaal. Voor alles een ras-optimist. Publiceerde eerder op Liberale Media en DDS. Ziet een mooie toekomst voor Europa zonder EU en Euro. Is te volgen op Twitter via @PetervanDijken
Recent gepubliceerd
