- Deugende Fopfeministes bij Buitenhof - 9 mei 2017
- Vrouwenrechten verkwanseld voor oliedollars en salafisme - 26 april 2017
- Vrouwen hebben recht op een legale, veilige abortus - 8 april 2017
Vanochtend was Brahim Bourzik te gast bij het radioprogramma Mediaforum. Bourzik is naast secretaris-penningmeester van het Landelijk Beraad Marokkanen ook hoofdredacteur van de Moslimkrant en levert vanuit die positie regelmatig een “bijdrage” aan het publieke debat, als het gaat over “islamofobie”, integratie van moslims of de vluchtelingencrisis.
Ik heb hem daarbij helaas nog nooit kunnen betrappen op een zinnige uitspraak. Zo had de overval op het juweliersechtpaar in Deurne door Marokkaanse jongens niets te maken met dat ze Marokkaans waren, maar alles met discriminatie en het feit dat ze waarschijnlijk geen stageplek hadden gekregen.
We moesten het zien als een wanhoopsdaad. En er moest een landelijk coördinator komen die een dagbesteding, stageplekken, werk en inkomen voor Marokkaanse jongeren zou gaan regelen. Zelfs Jeroen Pauw werd helemaal flauw van de schier eindeloze stroom nonsens, die uit de mond van Bourzik bleef komen.
We moesten het zien als een wanhoopsdaad
In Oog in Oog kun je Bourzik dolenthousiast aan Sven Kockelmann horen vertellen, dat Mohammed met de zeer intelligente, joodse Safia was getrouwd en dat niemand kan bewijzen dat zij dat zelf niet wilde. Kockelmann probeert Bourzik nog bij zinnen te brengen en oppert dat Safia oorlogsbuit was en dus zelf geen enkele keuze had. “Mohammed hield heel veel van haar!” zegt Bourzik en daarmee is voor hem de kous af.
Kockelmann vraagt Bourzik om een reactie op het onderzoek van Ruud Koopmans, waaruit blijkt dat 75% van de Nederlands-Marokkaanse moslims menen, dat er maar één interpretatie van de Koran mogelijk is en dat de regels uit de Koran belangrijker zijn dan de Nederlandse wet. Wat zegt Bourik daarop in de veertiende minuut? “Ik, als moslim, vind dat de Grondwet boven de Koran ligt in Nederland op dit moment.”
Op dit moment.
een bezetting is een vorm van protest die bij de Nederlandse, democratische traditie hoort
Vanochtend op de radio ging het o.a. over de bezetting van de moskee in Dordrecht. Bourzik vond de reactie van de politiek op die bezetting nogal lauw en stelde dat de bezetting van een synagoge aanleiding zou zijn geweest voor een spoedvergadering van de hele Tweede Kamer.
In de eerste plaats ben ik het gejank over het meten met twee maten ontzettend zat. En dat er dan Joden en synagoges met de haren worden bijgesleept om een punt te maken dat kant noch wal raakt. Ten tweede zal er hier nooit een synagoge bezet worden, omdat simpelweg niemand vindt dat joden een (te) grote plek in de Nederlandse publieke ruimte eisen voor hun godsdienstige beleving. En bovendien weet Bourzik blijkbaar niet dat een bezetting een vorm van protest is die bij de Nederlandse, democratische traditie hoort. Denk Greenpeace. Denk krakers. Denk Bloemenhovekliniek.
Ik wil geen vrede die wordt afgedwongen door een bevolkingsgroep met lange tenen
Hoe wij nu met elkaar omgaan, gaat dit ons de vrede brengen die wij samen willen, vraagt Bourzik halverwege de uitzending op melodramatische toon, lekker schmierend in zijn slachtofferrol. Vlak daarvoor heeft hij het fatsoen van de Paroolredactie aan de kaak gesteld, omdat die onlangs een islamkritische column van Theodor Holman plaatste.
De vrede waar Bourzik het over heeft, is mijn vrede niet. Ik wil namelijk helemaal geen vrede die wordt afgedwongen door een bevolkingsgroep met lange tenen, gelovend in een sprookjesboek. Ik wil geen vrede met mensen die vrouwen, LGBT’s, Joden, joden, christenen en andere “ongelovigen” niet als gelijkwaardig aan henzelf zien. Ik wil geen vrede met mensen die mij en de mijnen allerlei vrijheden en verworvenheden willen ontzeggen, omdat ze zich “gekwetst” voelen. Ik wil ook geen vrede die het mij onmogelijk maakt om een religie te bekritiseren, omdat ik anders bedreigd of uitgescholden word. Of weggezet als racist, fascist, islamofoob of xenofoob. Dan maar geen vrede. Dan maar strijd. Met woorden, met rede. Verlichting. Ik snak ernaar.