Normaal gesproken verafschuw ik de ik-vorm bij het schrijven van artikelen. Bart Nijman van GeenStijl verwoordde het perfect als “Narcisme afgekort tot twee letters om een columnist het epicentrum van de wereld te maken – maar te vaak verzuimen die ikjes om de lezer aan de hand te nemen naar het Narnia dat voorbij het eiland van hun egomane nepotisme ligt.”
Maar goed, omdat de oprichter van deze site de schrijvers vroeg terug te blikken op 2015 en daar een persoonlijk tintje aan te geven, bij deze een keer iets met een beetje ik-vorm. 2015 was het jaar waarin de Republikeinse partij voor mij definitief door de mand viel.
Dat lag met name aan, hoe kan het ook anders, Donald Trump. Aan Trump zijn al veel te veel woorden gewijd. De pers zou de pers niet zijn als er niet evenveel woorden gewijd waren aan de vraag waarom er te veel woorden aan Trump gewijd zijn en dat het heel slecht is dat er zoveel woorden aan Trump gewijd worden. Dit artikel van David Frum legt goed uit waarom Trump zo succesvol is: hij weet precies die onvrede bij de grootste groep mensen te raken die al veel langer leeft en die door andere kandidaten niet goed erkend wordt.
Het probleem is dat hij ook echt niets anders doet dan teren op die onvrede
Dat is een behoorlijke prestatie van Trump. Het probleem is dat hij ook echt niets anders doet dan teren op die onvrede. Mensen zijn bang voor immigranten? Prima, dan bouwen we een enorme muur om ons land. Geeft niet dat de meeste immigranten niet via de Mexicaanse grens het land binnenkomen, het klinkt wel stoer en Amerikaans: een dikke muur.
Hetzelfde voor een inreisverbod voor moslims “tot we uitgevogeld hebben waarom ze ons zo haten”. Dat is trouwens een bijzonder slimme, want het is totaal onhaalbaar en in strijd met alle waarden waar de Verenigde Staten voor staan, maar dankzij de toevoeging “tot we weten wat er aan de hand is” (we? wat? aan de hand?) klinkt het tijdelijk en haalbaar. Daar zijn Amerikanen dol op.
Ondertussen lopen alle andere kandidaten op hun tenen rond Trump. De enige persoon die ook maar bij hem in de buurt komt qua peilingen, de onwaarachtige Ted Cruz – zoon van een immigrant, maar heeft zelf een hekel aan immigranten – doet zijn uiterste best om geen aanvaring met Trump te krijgen. Dat doet hij bewust: hij wacht tot Trump implodeert en wil dan zijn volgelingen oppikken. Het probleem met die strategie laat zich raden. De ondergang van Trump is inmiddels al zo vaak voorspeld, dat iedereen die zich daar nu nog aan waagt a priori niet serieus genomen wordt.
Geen enkele concurrent of andere partijprominent weet een Republikeins weerwoord te vinden dat net zo aanslaat bij de kiezer
De opmars van Trump heeft de Republikeinse partij volledig aan zichzelf te danken. Al sinds Bill Clinton in het Witte Huis zat, fermenteert de partij een gevoel van onvrede over alles onder de eigen aanhang. Trump is simpelweg de overtreffende trap van alle kandidaten die dat tot nu toe gedaan hebben. Hij trekt de gedachtegangen door tot in het extreme en weet daarmee alle andere kandidaten af te troeven.
Geen enkele concurrent of andere partijprominent weet een Republikeins weerwoord te vinden dat net zo aanslaat bij de kiezer. Behalve George W. Bush.
Dat uitgerekend hij de enige juiste reactie op Trump weet te geven is wat mij betreft het werkelijke demasqué van de Republikeinse partij in 2015. Op naar een waanzinnige #Elections2016.