Advertenties
Recent:

Riemen vast: Trump erkent Jeruzalem als ongedeelde hoofdstad van Israël

Het echte probleem staat voor de deur: Iran

Foto: Jeruzalem. Pixabay CC0


Direct na zijn aantreden ontmoette Donald Trump zijn vriend Benjamin Netanyahu in Washington. Een langer bestaand pact kreeg zo officieel vorm. Op zijn eerste buitenlandreis deed Trump het Midden-Oosten aan. Hij bad aan de muur van de Tempel en bezocht Yad Vashem. De toespraken die hij hield kwamen uit zijn tenen, al haalden die nauwelijks de pers.

Kushner

Tijdens dat bezoek aan Jeruzalem werden hem door zijn vriend Netanyahu in diens residentie enkele feiten onthuld. Feiten die schoonzoon Jared Kushner meenam naar Ramallah waardoor daar – voor het eerst – harde noten werden gekraakt. Het is dan pas mei 2017.

Symbolisch

Terwijl de wereld nog moet wennen aan Donald Trump, de president die levert, is hij al bij de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël. Een puur symbolische uitspraak zonder andere consequenties dan het opheffen van beperkingen bij geboorteaangiften. VS-burgers die in Jeruzalem zijn geboren kunnen die stad nu als geboorteplaats opgeven. Dat gaf in het verleden problemen. Iedere soevereine staat bepaalt zelf welke plaats zij aanwijst als haar hoofdstad. In dit geval is dat volkomen logisch Jeruzalem.

De Tweestatenoplossing zoals de wereld die decennialang na de door Israël gewonnen Zesdaagse Oorlog voor ogen had, is daarmee definitief van de baan. De vele haatmoorden op Israëlische burgers, de intifada’s en raketbeschietingen hebben dat streven objectief vernietigd.

Laconiek

Voor het Joodse volk is Jeruzalem een in de genen meegegeven identiteit en daarom reageren ze nogal laconiek op deze lippendienst, die alles buiten Israël in vuur en vlam zet. De jarenlange propagandaguerrilla uit Arabische hoek wordt in één klap vernietigd. U ziet de komende tijd de reacties van het volk dat door een kwajongen op de naaktheid van de keizer wordt gewezen. Alle woede over een uiteenspattende parallelle realiteit spreidt zich uit over de wereld. Ook onze pseudo-Palestijnen in Europa zullen zich roeren om een uitspraak over de werkelijkheid die te lang werd ontkend.

Oppositieleider

Onlangs bezocht de Israëlische oppositieleider Yair Lapid ons parlement. Hij behoort omgerekend tot de PvdA bij ons, maar ook hij was vrij duidelijk over de status van Jeruzalem: ‘jullie gaan Den Haag toch ook niet splitsen?’ vroeg hij. Hij bedoelt daarmee de ongerijmdheid van het teruggeven van een deel van Jeruzalem aan een voormalig bezetter: Jordanië.

Onafhankelijkheidsoorlog

Na de onafhankelijkheidsverklaring in 1948 vielen alle Arabische buurlanden Israël aan. Jordanië bezette Judea en Samaria en het oostelijk deel van Jeruzalem. Het pleegde pogroms op de aanwezige Joden en vernietigde zoveel mogelijk synagogen. Gelijktijdig werden Joden uit alle omringende moslimlanden, bijna 1 miljoen, verdreven met achterlating van hun bezittingen. Irak zegde later, in navolging van Duitsland, toe de gedeporteerde Joden te zullen compenseren. Dat moet nog steeds gebeuren.

De verdrijving van de Joden uit moslimlanden, drie jaar na de Holocaust, wordt alleen in Israël herdacht. De wereld wordt er liever niet aan herinnerd. Ze keek afwachtend toe hoe het nauwelijks bewapende Israël zichzelf verdedigde tegen een overmacht aan Arabieren. Niemand gaf er een stuiver voor, maar ze vergaten één essentieel punt: Joden vochten voor hun bestaan. Die hebben maar één land op deze wereld. De krachten die dat oproept hebben de wereld verrast.

Keerpunt

Twintig jaar later herhaalde die geschiedenis zich. Bewapend met restanten uit de Tweede Wereldoorlog verdedigde Israël zich opnieuw tegen haar Arabische buren. De Zesdaagse Oorlog (1967) vormde het definitieve keerpunt in de Israëlische geschiedenis. Na deze oorlog met de buurlanden waren de bestandslijnen vastgesteld. Alleen het Egyptische Gaza werd vele jaren later alsnog in een ‘land for peace’-deal weggegeven, maar niet aan Egypte dat het niet wilde hebben, maar aan de Palestijnen.

Bestandslijnen

Otto von Bismarck trok de rare rechte lijnen door Afrika en het Midden Oosten, maar onze Europese grenzen en die van de meeste landen werden bepaald via bestandslijnen. Soms geholpen door de natuur, bergruggen en rivieren, soms door gesloten bestanden en vredesverdragen of beiden. Zo ontstond onze demografische geografie. Ook voor Israël geldt dat dus.

Jordanië

Jordanië capituleerde in 1988 en daarmee gaf het Judea en Samaria op. Jeruzalem ligt in Judea. Vanwege de door Israël erkende interreligieuze waarde van Jeruzalem werd er een deal gesloten over de toegang tot de Al Aqsa moskee in Jeruzalem. Dat was een geste ook al ligt het verankerd in VN-resoluties. Tijdens de Jordaanse bezetting was de stad verboden voor Joden. Jordanië verloor de oorlog. De bezette gebieden werden terugveroverd en in feite herstelde Israël het officiële mandaat zoals aan haar toegekend via de Volkerenbond in 1923. Uiteraard met Jeruzalem.

De Joden hebben als oud slavenvolk nooit de behoefte gevoeld tot verovering, vernietiging van cultureel erfgoed of volkerenmoord. Pogroms plegen ze niet. Yair Lapid vertelde in hetzelfde bezoek aan de Kamer hoe hij tijdens de Gaza-oorlog in het kabinet meer tijd kwijt was aan het bespreken van tactieken om slachtoffers onder de Gazanen te voorkomen dan aan de militaire operatie zelf.

Ketelmuziek

De ketelmuziek die opklinkt uit Arabische en neo-Ottomaanse hoek over een symbolische erkenning van Jeruzalem, dat al lang en breed de hoofdstad is en – in de grondwet verankerd – blijft, is uitgestelde woede over de verloren oorlog van 1967. Het jarenlange in stand houden van door olie gedreven sprookjes heeft tot hoop geleid bij Arabieren om een verloren gebied via propaganda en guerrilla terug te krijgen. Afhankelijk als de wereld was van olie, liet men de Arabieren begaan en hield men impliciet de terreur in stand. Daar maakt Donald Trump nu een einde aan. Als u daar een probleem mee heeft, heeft u inderdaad een probleem.

Iran

Nu kan Israël opnieuw aan de bak. Niet omdat Donald Trump een symbolische uitspraak doet, maar omdat de Ayatollahs van Iran, bewapend door Noord Korea, de balans in het Midden-Oosten volledig aan het verstoren zijn. De corridor naar de Middellandse Zee, die Iran ambieert, kan niet worden toegestaan.

Oorlog

Ja, er komt oorlog. Maar niet vanwege een technocratische pragmaticus als Donald Trump en zijn beleid. Ook niet vanwege het benoemen van de feiten over de status van Jeruzalem. Evenmin door rellende Palestijnen daar en hier. Een oorlog tegen Iran en haar proxi’s zal gevoerd worden door het soennitisch -Joodse verbond met steun van de VS tegen de shiïtische expansiedrift van de Ayatollahs.

Riemen vast, daar gaan we. Weer worden Joden gedwongen tot wat ze het meest haten: oorlog.

De OpinieZ-artikelen van Ernst Lissauer vindt u ➡️ hier

Twitter: @ErnstLissauer

© OpinieZ.com 2017. U kunt dit artikel delen via de knoppen onder de advertenties ⬇️.

Advertenties
About Ernst Lissauer (32 Articles)
Parlementair Verslaggever Zoomin.TV Nederland
%d bloggers liken dit: