Advertenties
Recent:

Politieke correctheid als aftandse retoriek

De Brief aan Europa van Stefan Hertmans

Schrijver Stefan Hertmans

“Er zijn heel wat burgers die jou, wanneer je rillend uit zee opduikt, het liefst weer kopje-onder zouden duwen of in het rubberen bootje terug meppen.” Aldus de Vlaamse schrijver/dichter Stefan Hertmans in zijn Open Letter to Europe in opdracht van de Duitse Allianz Kulturstiftung en het Sloveense poëziefestival Days of Poetry and Wine.

De Brief aan Europa wordt een terugkerend jaarlijks initiatief: een prominent internationaal auteur richt zich tot Europa en geeft zijn mening over een actueel, drukkend probleem. De brief verschijnt in diverse internationale bladen.

Twee soorten mensen
Hertmans heeft het over wat hij de “ware verscheurdheid in Europa” noemt. Hij heeft het over twee soorten mensen: “Zij die met hun hart en met de culturele waardigheid van hun geschiedenis, willen proberen te helpen wanneer je aanspoelt.”  En “zij die alleen maar “bar-bar-bar” kunnen brabbelen” (hij verwijst daarmee naar de “barbaroi” van de Oude Grieken). “Zij die de bekende taal niet spreken en dus geen volwaardig mens zijn.” Het staat er letterlijk. Wij – Zij.

Zijn woordkeuze is voorbeeldig qua policor denken. Het “aanspoelen”, – “met gammele sloepen en lekke, overvolle bootjes smeken ze om onderdak, om een toevlucht” terwijl “enkele Europese landen hen achter prikkeldraad stoppen of hen laten verdrinken in de golven van de zee”…

Hertmans ziet de massale migratie-instroom eendimensionaal. Zijn retoriek klinkt daarbij als valse romantiek, schattig! Er is helaas ook een realiteit. Hij negeert.

Oude tantes
De natiestaten van weleer, schrijft Hertmans zijn “vermoeid als oude tantes, zuchtend en kibbelend, alleen maar bezorgd om behoud van het oude meubilair.” De brave burgers nemen initiatief maar worden wel eens beschimpt als zijnde naïeve Gutmenschen: een boertig affront volgens Hertmans, dat “as en dood in de mond heeft en herinnert aan gruwelijke tijden.”

De geschiedenis heeft onvermijdelijk haar eigen geheugen. Misschien willen wij die gruwelijke tijden nooit meer mee maken? Zal ik u de huidige en toekomstige gruwelijke tijden schetsen? Want wij, “misnoegde pruttelende massamensen”, wij weten!

Nieuw wereldbeeld
Wij weten sinds eeuwen. Dat bij wijze van spreken de maan met een koperdraadje vasthangt aan de hemel. Of aan de hel. En brandt! En als het donker wordt, extra gaat schijnen. Dat Allah mijn kinderen creationistisch geschapen heeft. Naar zijn evenbeeld. Dat wordt het nieuwe wereldbeeld.

Dat we dus niet evolueren, helemaal niet! Dat deze aardkloot niét elliptisch ronddraait, maar stil staat. Elke eventuele omwenteling, revolutie, een recuperatie, elke beweging een stotterende komedie. We weten, neen, we zién dat de aarde plat is, dat de wereldbol puur optisch bedrog is. Ik zie het elke dag: illusie!

We weten dat de Verlichting slechts een metafoor is.

Wij witten
We weten dat alle culturen gelijkwaardig zijn, het wordt ons elke dag verteld. We weten dat wij, witten, ons zelf superieur achtten, maar dat we in essentie kolonisators waren, imperialisten, uitbuiters en racisten. Dat we moeten boeten voor het verleden van onze voorouders. Dat daarom een beeldenstorm gewettigd is. Dat we ons moeten aanpassen aan de domste van de klas, dat we moeten nivelleren en globaliseren, zoals we ook christelijke feesten moeten annuleren. We weten dat andersdenkenden fout zijn en tot zwijgen moeten worden gebracht: dat zij, criticasters, gedemoniseerd moeten worden, bedreigd of desnoods aangevallen.

Onze schuld
We weten dat islamterrorisme onze eigen schuld is, want dat islam de religie van de vrede is en de Europesegematigde islam geen tegenspraak. Dat islam ook de vrouw respectvol behandelt. Dat de hoofddoek waar ze mee rondwandelt een teken van emancipatie is, een teken van vreedzaam samenleven. Dat de burkini verdedigen tegelijk de autonomie van vrouwen verdedigen is. Dat genitale verminking bij jonge meisjes een cultureel bijverschijnsel is. En dat uiteindelijk de multiculturele samenleving alleen maar een verrijking is. Dat is hoe de “barricade”-journalisten van het recente Manifest voor een Verantwoorde Journalistiek dat zouden schrijven.

Dat is hoe de weldenkende politieke correctheid het wil zien. Dat is hoe zij wil dat wij het zien. Dit zijn de mythes die ze ons voorschotelt. Dit is de achterlijkheid, de obscure monocultuur die ze ons wil opleggen via indoctrinatie, leugenachtige voorlichting, verzwijging en nog meer. Manipulatie.

De “bange wereld”
“Mensen zullen moeten nadenken over het soort wereld waarin ze willen leven”, schrijft Hertmans als conclusie. “In een bange wereld achter hekken en prikkeldraad, of in een sterke toekomstgerichte wereld met open pleinen waar muziek klinkt en waar gedanst wordt.” 

Wij hebben er niet over na te denken, het gebeurt buiten onze wil om. Die ‘maakbare samenleving’ is er een van betonblokken en gewapende soldaten in de straten. Van meisjes in rokjes die voortdurend beschimpt en lastig gevallen worden. Of erger. Waarin onderdrukking, onderdanigheid, onderworpenheid centraal staat. Dat is niet mijn wereld, dat is een ideologie in een samenleving die ik afwijs.

Zelfrespect
Ik ben het helemaal eens wanneer hij schrijft  dat “we onze hoop moeten vestigen op het wederopleven van het cultureel geheugen en het zelfrespect van dit continent. Ik vrees echter dat hij niet, zoals ik, het zelfrespect bedoelt voor onze normen en waarden…

“Het lijkt erop dat politici niet hedendaags of praktisch kunnen denken”, vervolgt Hertmans: ze verzetten zich tegen de realiteit. “De toekomst is aan het politiek realisme” – jawel, een overduidelijke realiteit waar we onze ogen niet voor sluiten. Wij niet.

Het politiek realisme: wat hij niet beseft is dat in deze turbulente tijden de aftandse gezwollen retoriek van oude schrijvers, al langer afgedaan heeft.

Ann Moella – Twitter: @aaahmehoela

© OpinieZ.com 2017. U kunt dit artikel delen via de knoppen onder de advertenties.

Advertenties
%d bloggers liken dit: