Advertenties
Recent:

Verfomfaaid, verwrongen, vervormd, verdraaid

Policor journalistiek is bewuste misleiding van de burger

De media krijgen flink wat naar het hoofd geslingerd. Van desinformatie tot manipulatie, van gefantaseerd fake news tot pure Lügenpresse.  ‘Churnalism‘ is daarbij het interessantste begrip:  letterlijk “roernalistiek”!

Copy&Paste
In plaats van zelf op onderzoek te gaan en bronnen te verifiëren, neemt de roernalist persberichten van nieuwsagentschappen of pressreleases van politici kritiekloos over, copy & paste, roert ze wat op en publiceert. Dat maakt de pers kwetsbaar voor manipulatie van buitenaf. Daardoor sluipen er onnauwkeurigheden, verdraaiing van de feiten, vervormingen, eenzijdigheid, de berichtgeving binnen. Daardoor lees je in elke krant hetzelfde.

Ziedaar het ontstaan van de eenheidsworst.

Vierde Macht
Journalisten – we hebben er een droombeeld van – zijn geen gewone werknemers. We verwachten van hen dat ze een heilige oorlog voeren tegen de leugen,  dat ze de verborgen politieke agenda blootleggen, dat ze ons vertellen wat er écht aan de hand is. Zij beschikken over een gezonde dosis wantrouwen tegen de gevestigde waarden, zij verkrijgen inside informatie, zij horen wel eens wat in ‘de wandelgangen’, off the record vernemen zij wel eens breaking news.  Zij zijn, zij waren, niets minder dan de Vierde Macht: zij konden breken en kraken.

Woodward & Bernstein, zij waren de helden in het Watergate schandaal.

Vanuit die fascinatie komt tegelijk mijn onverbiddelijkheid. Ik verwacht namelijk niets minder dan de nietsontziende bespreking van dagelijkse gebeurtenissen. Dat daaruit een hoogoplaaiende verontwaardiging volgt, vind ik logisch en vaak onvermijdelijk. Onafwendbaar.  Een “J’Accuse!”  Vlammend en zo!  Ontzag heb ik er voor.

Mentale inertie
Die heilige verontwaardiging zou vanuit haar hoogstaande moraliteit niets te maken mogen hebben met links of rechts of middenin. Wanneer ze desondanks weggeleid, gekanaliseerd, weggefilterd wordt door zelfcensuur, is de waarachtige pers dood door haar eigen mentale inertie. Zelfmoord.

De columnist in de krant – dat is niet altijd een journalist – heeft over haast alles een mening, laat er zijn licht over schijnen, zal er een stukje over schrijven. Tegelijk zal zij vaker dan vroeger zwijgen, verzwijgen. Sommige onderwerpen kunnen beter onaangeroerd blijven. Uitwassen van de islamisering bijvoorbeeld worden beter niét benoemd:  islamofobie mag geen voedingsbodem krijgen. Het gekke gevolg is dat men sommige maatschappelijke fenomenen niet langer wil waarnemen, omdat ze niet passen in het allesomvattend verhaal van de ‘maakbare’ samenleving. Vreemd voor een journalist!  Wat men dan politieke correctheid noemt, is selectief  kritisch denken.

Op het juiste moment zwijgen is een kunst.  

Gewijde stilte
Je merkt het -helaas- haast elke dag.

Een journalist brengt het verhaal van een schooljuf die blij vertelt hoe zij “het verschil heeft kunnen maken”.  Een meisje van 14 vroeg om seksuele voorlichting want ze ging uitgehuwelijkt worden. De juf noch de journalist stellen zich daar vragen bij.

Alsof wij dat soort ‘culturele praktijken‘ reeds gewend zijn. Elke burger in dit land, zelfs de grootste sufkop, weet dat kindermishandeling en seksueel misbruik van een minderjarige niet toegestaan zijn.  Het Verdrag inzake de Rechten van het Kind, de Jeugdbescherming, het Strafwetboek is daarover overduidelijk en impliciet. Kindermishandeling wordt bestraft: zoals in “repressief”.

Maar kijk, ook nà publicatie was er geen enkele journalist, columnist, hoofdredacteur, geen enkele feministe die haar verbazing laat staan verontwaardiging uitsprak. Niemand die opkwam voor de bescherming van dit kind, getekend voor het leven, onderworpen en onderdanige eigendom van haar veel oudere bruidegom. Gewijde stilte alom….

Gewenning
Ik stel dus vast. Ik stel vast dat dankzij de politieke correctheid er een comfortabele gewenning ontstaat, – comfortabel omdat ze toelaat zonder schuldgevoelens weg te kijken, omdat ze toelaat vervelende feiten snel te negeren. Een vanzelfsprekende aanvaarding door onze samenleving van de achterlijkheid van een andere ‘cultuur’ die zich als
religie wil opdringen.

 

copy & paste is het feit
verontwaardiging is de hoop
stilte is het resultaat

 

Gepercipieerd racisme
Ook van wetenschappelijk, empirisch onderzoek verwacht ik dat feiten sceptisch bekeken en in de juiste context geplaatst worden. Onderzoek dat erop gericht is een voorafgaande premisse te bevestigen, kan mij niet overtuigen.

Een Masterthese over raciale profilering door winkelbediendes
van sociologe-in-spe Dounia Bourabain komt tot de onthutsende ontdekking dat winkelbediendes aan .. raciale profilering doen. Gepercipieerd racisme. Systeembevestigend wetenschappelijk onderzoek is nooit onthullend maar leidt tot geestelijke dufheid.
Haar professor-socioloog retweet alvast de bevindingen, mét vermelding van de hashtag #dailyracism … 

En uiteraard, alsof vanzelfsprekend: de media nemen de resultaten automatisch en kritiekloos over. Copy & paste.

Waar is in godsnaam – en dat is een tegenspraak – waar is in godsnaam dat dogma-vrij onderzoek gebleven?

Ok, objectiviteit bestaat niet, ik maak me geen illusies.
Wanneer het narratief is dat we opgevoed werden door onderdrukkers, dat al onze kennis voortkomt uit de indoctrinatie van steeds weer dezelfde patriarchale normen en waarden, dan is de mantra snel dat alle witte mensen slecht zijn.

Misleiding
Kolonisators, uitbuiters, onderdrukkers, racisten.  Ook winkelbediendes vallen daar onder. Heheh.

De journalist zwijgt en kadert zijn artikel zodanig dat het past in het verhaal. Wat daar niet mee overeenstemt, wordt verzwegen.  Dat heet framen.

De wetenschapper negeert en voert onderzoek dat alleen tot doel heeft te bewijzen wat op voorhand diende bewezen te worden. Dat heet manipuleren.

Misleiding van de burger: het is maar een woord.

Dat woord is: policor.

Ann Moella – Twitter: @Aaahmehoela

© OpinieZ.com 2017. U kunt dit artikel delen via de knoppen onder de advertenties.

Advertenties
About Ann Moella (15 Articles)
Molenbeekse, gevlucht naar het Pajottenland, BE. Master communicatiewetenschap. Stand-up opinionier. Ik verfoei het politiek correcte cultuurrelativisme, de zelf-islamisering van onze maatschappij: framing fenomenen wil ik waarnemen, blootleggen als dat kan. Noem mij dan maar populist! Oprechte verontwaardiging is mijn deel. Footloose & fancyfree 💃🏼 Gekrulde zinnen
%d bloggers liken dit: