Advertenties
Recent:

Het doorgedraaide feminisme van Stellingdames

Tenenkrommende non-issues en geleuter over het patriarchaat

Zo nu en dan komt in gesprekken aan bod dat ik een feminist ben, of dat ik een Research Master doe in Social and Behavioral Sciences. Steeds vaker bekruipt me dan de drang om in die gesprekken nuances aan te brengen zoals “maar je zal me nooit ongesteld de marathon van Londen zien rennen zonder tampon hoor, of verkleed als vagina een Women’s March zien lopen”.

Titelfoto: Screenshot door redactie OpinieZ van Homepage Stellingdames

Dit omdat ik bang ben om meteen gezien te worden als een doorgeslagen tepelbevrijder, in plaats van als dat wat een feminist in beginsel echt is. Hoe meer het debat rondom seksisme in de Westerse wereld wordt gedomineerd door bovenbeschreven feminazi’s, hoe harder mijn schreeuw om relativeringsvermogen binnen dit thema.
Toen, in de zomer van 2015, beloofden Anne en Justine “de beeldvorming rondom feminisme te verbeteren” via hun nieuwe online platform Stellingdames.

Enthousiast als ik was, hoopte ik op een open debat waarin échte (wereldse) problemen op het gebied van seksisme onder de aandacht gebracht zouden worden zoals vrouwelijke genitale verminking, steniging van weggelopen of verkrachte vrouwen en het negeren of verstoten van seksueel misbruikte mannen. Wat ik kreeg was grotendeels het tegenovergestelde: non-issues, een nog veel grotere afstand tussen mannen en vrouwen. En vooral: geen debat. Na twee jaar vol teleurstellingen op het gebied van feministische opiniemakerij lijkt het mij tijd voor een greep uit de meest tenenkrommende artikelen van dit ooit zo veel belovende platform.

De laatste drie regels van dit artikel nodigen uit tot een interessante discussie over vrouwenquota. De rest van het stuk, dus zeg maar alles, gaat echter over onbewuste vooroordelen over gender die zich ook uiten in het onderscheid tussen de verpakking van mannen- en vrouwendouchegel. De schrijfster wil van dit onderscheid af. Wat zij zich niet lijkt te realiseren is dat zij met het kopen van haar sensitive douchegel, en haar vriend met zijn anarchy versie dit ‘vooroordeel’ bevestigen, en deze markt dus zelf in stand houden. Vraag en aanbod, weet je wel. Daarnaast ken ik genoeg vrouwen die altijd de mannelijke douchegels kopen “omdat die zo lekker ruiken”. Typisch gevalletje ‘non-issue’ dus.

Kortweg betoogt dit artikel: er was en is te weinig aandacht voor vrouwelijke slachtoffers en overlevenden van de Holocaust. Daarnaast zouden er nog steeds hardnekkige misverstanden bestaan over, bijvoorbeeld, seksueel misbruik van Joodse vrouwen – terwijl er naar mijn weten heel wat verslagen en onderzoeken over dit onderwerp te vinden zijn – en veel minder over mannelijke slachtoffers van zulk geweld. Toevallig heb ik een half jaar van mijn leven gewijd aan het schrijven van een masterscriptie over dit onderwerp.

Volledig terecht reageren boze twitteraars dat op 4 mei iedereen herdacht wordt. Dat er géén onderscheid gemaakt wordt tussen geslacht, ras of religie, en dat dit artikel onderscheid juist in de hand werkt. Helaas bleven deze reacties nagenoeg onbeantwoord. Een van de Stellingdames wilde zich nog wel enigszins mengen in de discussie door reacties meermaals te beantwoorden met: “Anne Frank wordt in het artikel genoemd als voorbeeld van een niet-exemplarisch geval”. Hier wordt dus doodleuk betoogd dat iets wat een voorbeeld is, nog geen voorbeeld hoeft te zijn…

In dit artikel wordt een vrouw die kritisch is op andere vrouwen door de stellingdames tot de orde geroepen. Om precies te zijn: Hanna van Koldam, de maakster van de rant over aandachtshoeren op Instagram, wordt verzocht solidair te zijn met andere vrouwen. Gewoon, omdat ze ook vrouw zijn. Hoewel ik het eens ben met het punt dat Hanna afgeeft op dat wat ze zelf ook doet: online aandacht zoeken, slaat de kern van het artikel de plank volledig mis. Hanna moet van de schrijfster goed in haar oren knopen dat alleen vrouwenhaters kritiek leveren op andere vrouwen. Het maakt helemaal niet uit wat we doen of zeggen, wij vrouwen moeten elkaar te allen tijde steunen! Naja, behalve dan wanneer er iets wordt gezegd dat de Stellingdames niet zint. Dan schrijven ze er een negatief artikel over en doen ze precies dat waar ze Hanna de les over lezen: andere vrouwen bekritiseren.

In dit artikel wordt betoogd dat feminisme een niet langer te definiëren stroming is. Waar feministen vroeger nog konden strijden voor ‘logische’ gelijkheids doelen zoals vrouwenkiesrecht en toelating tot universiteiten, hebben we vandaag de dag (in de westerse wereld) geen idee meer waar we het zoeken moeten. Door net te doen alsof feminisme daadwerkelijk geen definitie meer heeft, kunnen er allemaal absurde dingen geroepen en gedaan worden in naam van deze stroming. Dat maakt het zo lekker interessant, lijkt de schrijfster van dit artikel te beweren. Zo wordt de clip van Robin Thicke (Blurred Lines) als voorbeeld van afschuwelijkheid gebruikt, omdat daarin vrouwen in Evakostuum voorkomen waar Thicke in driedelig pak bezitterig omheen zou dansen.twitter-icon 👇🏽

Zodra Beyoncé echter precies hetzelfde doet met een man als accessoire of, lekker onafhankelijk, zonder man en al te veel kleding, is het prachtig en sterk. Het lijkt hier om een gevoel van (seksuele) onderdrukking te gaan die alleen gewaardeerd kan worden als de machtspositie bekleed wordt door een vrouw. Een gedachtegoed dat niet past onder het originele kopje feminisme, maar dat vast uitgelegd zal worden aan de hand van geleuter over het patriarchaat. Laten we het inderdaad oneens zijn.

Geloof het of niet, maar ik heb het beste voor met de Stellingdames en de ideologie waarvoor zij zeggen te strijden. Hun platform biedt een mogelijkheid tot discussie, is (in potentie) maatschappelijk relevant, en heeft bereik. Dit hebben de Stellingdames aan zichzelf te danken, chapeau.

Desalniettemin is mijn kritiek op de inhoud in het klein wat er, naar mijn mening, op veel grotere schaal moet gebeuren: relativeren. De feministen van de derde golf slaan door in alles gelijk willen trekken, terwijl het erkennen van verschillen soms juist geen schande is en zelfs praktisch kan zijn.

De feministen van de derde golf slaan door in de ‘who run the world, girls’ – mentaliteit, terwijl deze juist resulteert in verdere verwijdering van elkaar. De feministen van de derde golf slaan door in het zoeken naar non-issues, terwijl er nog zoveel echte problemen met vrouwenonderdrukking bestaan. Kortom: de feministen van de derde golf zijn doorgedraaid.

Advertenties
%d bloggers liken dit: