Advertenties
Recent:

Niet links liberaal of rechts conservatief, maar transitionist!

Ongrijpbaar en niet inkaderbaar voor de vrijheid

Het wereldwijde politieke spectrum is op zoek naar een nieuwe balans. Waar tientallen jaren het Anglo-Amerikaanse liberalisme de globale agenda heeft bepaald, lijkt er nu een golf van conservatisme door de wereld te waaien. Echter, het is veel te simpel om te denken dat we dan weer volledig terugveren naar een protectionistische natiestaat, blanke inwoners en op zondag naar de kerk.

Vloeibaar
Op een mesoniveau vervaagt het links-rechts verschil en sommige partijen die traditioneel op een bepaalde manier nationalistisch waren, stappen thematisch over hun schaduw heen en kijken breder. Eigenlijk wordt – net als in de hele genderdiscussie – alles vloeibaar. Grenzen vervagen en verschillen worden minder duidelijk. Niet alleen in de politiek, maar in de hele maatschappij. Het postmodernisme heeft keihard toegeslagen.

Persoonlijk
Op microniveau merk ik deze hybride vormen ook heel duidelijk. Ik ben conservatief en geloof in de oude westerse waarden. Ik bezoek wekelijks de kerk en ik denk normatief voor mezelf. Daarnaast geloof ik niet dat ik het recht heb om andere mensen mijn normen op te leggen. En dat wil en doe ik dus ook niet. Zelf shop ik niet op zondag (online dan weer wel), maar ik ben geen tegenstander van koopzondagen. Ook denk ik niet dat ik zelf mijn leven ooit voltooid zal vinden, maar mochten mensen dat wel van zichzelf vinden: be my guest.

Ik geloof in open grenzen op economisch terrein voor de handel, maar ik geloof niet in open grenzen voor personen. Ook geloof ik daarnaast in industriebeleid. Door mijn levenservaring ben ik pragmatisch geworden in veel dingen, maar toch ben ik ook op onderdelen activistisch (vrijheid van meningsuiting) en zelfs idealistisch (ik hoop dat iedereen een goed leven heeft). Welke dwarsdoorsnede je ook maakt van het politieke spectrum, ik zit in alle vakjes. Altijd.

Verwarring
In mijn zoektocht naar wat hier nou aan de hand is, heb ik me allereerst afgevraagd of ik in verwarring ben. Ik moet concluderen dat dit niet zo is. Doorgaans zoek ik de nuance in mijn columns, uiteraard zijn ze scherp, maar ze zijn onderbouwd. Door regressief links (of wat dat in de nieuwe setup nog voor doorgaat) wordt conservatief automatisch vertaald met rechts, mijn kritiek op het staande beleid wordt door sommigen zelfs vertaald als “fascistisch” en zo blijft iedereen labels plakken om de complexe werkelijkheid te versimpelen. Terwijl in bijna alle gevallen het stuk niet inhoudelijk besproken wordt. Het is een opiniemakersspel, met de inhoud als verliezer.

Wat dan?
Nadenkend over hoe dit dan voor mezelf werkt kwam ik erop uit dat ik multitaskend denk. Op een bepaald thema denk ik sociaal, op een ander thema ben ik veel harder en op thema drie wil ik gewoon dat er een oplossing komt, maar maakt me de invulling niet uit. Ook merk ik bij mezelf dat ik heen en weer zwiep tussen ideale oplossingen. Zo geloof ik in een sterke EU, omdat we cultureel met elkaar verbonden zijn en dit handig is voor onze handel, maar ik geloof zeker niet in de huidige organisatie van de EU.

Dus er moet een zware hervorming plaatsvinden en gezien de trage voortgang op dat thema ben ik doorgeschoten naar de volgende oplossing: dan maar een Nexit. Maar idealiter wil ik gewoon een goedlopende EU. Als je dit terugvertaalt naar een politieke partij, dan golf ik dus heen en weer tussen D66-PVV en CDA op één dossier. Een jongen zonder ruggegraat kun je constateren. Of iemand die de realiteit laat meewegen.

Inspiratie
Nog dieper nadenkend over dit thema, moest ik denken aan design trendwatcher Lidewij Edelkoort, die het vaak heeft over een trend met een tegentrend. Ik geloof heel erg in de koppeling van verschillende vakgebieden, van het creatieve domein met de harde wereld.

In Edelkoorts trendrapportage voor 2018 lezen we dat we ons in een tijdsgewricht bewegen waar we “voorbij de waarheid” zijn. Er ontstaat flexibiliteit en ambiguïteit in identiteit en betekenis. Ze vervolgt: “om tot nieuwe vormen te komen is kennis van het oude nodig”, hetgeen goed door vertaald kan worden in het politieke spectrum. Ook wordt hierdoor de conservatieve golf verklaard. Maar – en daar volgt de pragmatiek – “in vormen, thematiek en symboliek blijft de geschiedenis een belangrijke inspiratiebron, maar in een post-truth periode hoeft die natuurlijk niet per se letterlijk te worden genomen”. Dus oude waarden in een vernieuwd jasje.

Flexmens
Mensen die in transitie zijn in het politieke spectrum zijn ook mensen die weinig scheiding meer hebben tussen werk en privé, al multitaskend wisselen we van rol en functie. De keukentafel wordt een werkruimte en we mailen met onze baas als we op de verjaardag zitten bij onze ouders. We maken gebruik van globale merken zoals Apple, maar we vinden het reuzeleuk om een lokale kaasboerderij te bezoeken. Alles bestaat naast elkaar en we zijn ongrijpbaar in het systeem. We zijn flexmensen. De systeemdenkers zijn in verwarring.

Transitionisten
Met gelijksoortigen waarmee ik over dit thema heb gesproken, merk je een grote behoefte aan actie en doelgerichtheid. Hoewel de ideologie bij de meesten ontbreekt, zijn ze zeer maatschappijbetrokken. Een randvoorwaarde voor transitionisme is vrijheid. Er moet vrij kunnen worden gedacht om thematisch – los van enig kader – van geval tot geval te kijken wat het beste is. Doordat waarheden niet meer bestaan, moet iedere keer opnieuw de positiebepaling worden gedaan en door de schuivende werkelijkheid kan de uitkomst ook wisselen van week tot week en zelfs van dag tot dag. Dit maakt ons transitionisten ongrijpbaar en niet inkaderbaar.

Betere term?
Heel eerlijk gezegd denk ik niet dat “ik ben een transitionist” echt lekker gaat lopen als term. Ik houd me aanbevolen voor een betere term, want er is immers niet zoiets als de waarheid. Toch dekt het wel vrij goed de lading. “trans” geeft aan dat je er “bewogen wordt tussen”, waarmee een richting wordt bepaald naar een doel. Daarnaast kunnen transitionisten die vanuit verschillende delen van het politieke spectrum komen elkaar ergens vinden. Hoewel er dus een andere startpositie was, komen ze samen. Dit kan thematisch zijn, maar ook op grootschaliger niveau.

Mijn gevoel is dat deze positionering toeneemt in massa maar nog niet geduid is. De wereld verandert, politieke systemen veranderen, en we moeten ook op zoek gaan naar nieuwe termen bij deze dynamiek.

En daarom ben ik niet links liberaal, niet rechts conservatief, maar transitionist. Net als Trump.

© OpinieZ.com 2017. U kunt dit artikel delen via de knoppen onder de advertenties 👇🏽.

Advertenties
%d bloggers liken dit: