Advertenties
Recent:

NGO’s zijn niet boven elke kritiek verheven

Er is geen enkele reden om ze heilig te verklaren

Ik liep al langer rond met onvrede over het aureool dat de media om NGO’s hebben gehangen. Die lijken boven elke kritiek verheven en hun standpunten en opinies staan zelden ter discussie. In actualiteitenprogramma’s en nieuwsrubrieken worden woordvoerders van internationaal opererende NGO’s als Amnesty International, Human Rights Watch en Greenpeace eerbiedig bejegend als verkondigers van de absolute waarheid.

Titelfoto: Screenshot door redactie OpinieZ van YouTube-video Amnesty International Nederland

Ook landelijk werkende organisaties als Milieudefensie krijgen kritiekloos een podium in de media.

En daar valt best wat op af te dingen. Onlangs viel mijn blik op deze boodschap van Amnesty Nederland: Islam en mensenrechten in 10 vragen. Vanwaar die plotselinge behoefte om goed te praten wat in feite krom is? Nooit van de Verklaring van Cairo gehoord? Die wordt zelfs niet eens in het artikel van Amnesty genoemd. Of wat te vinden van dit onderstaande brokje selectieve verontwaardiging?

Hoezo vreedzame, vrome moslims: ze bekogelden wel biddende joden op het Tempelplein met stenen!

Branchevervaging
Amnesty begon ooit als een organisatie die zich bekommerde om het lot van politieke gevangenen. Wie herinnert zich niet de befaamde schrijfcampagnes van destijds. Ergens in de jaren 90 besloot men tot verbreding. Ik noem het gemakshalve maar branchevervaging, want de scope is nu zo breed dat er nauwelijks een onderscheid lijkt met een organisatie als Human Rights Watch, die zich ook de misstanden overal ter wereld aantrekt en ook niet vies is van selectieve verontwaardiging.

Potsierlijk
Het komt nogal potsierlijk over als je de oproepen in de talrijke tweets van Amnesty volgt. “Minister Ascher moet…”, “De Nederlandse Regering moet…”, “De EU moet…”. Mij schiet dan altijd weer dat – waarschijnlijk apocriefe – verhaal te binnen van de Hoofdredacteur van de Steenwijker Courant, die eind jaren 60 “Voorzitter Mao voor de laatste maal” meende te moeten waarschuwen. Een teveel aan misbaar kan het doel voorbijschieten, vooral als die kritiek nogal selectief lijkt te worden gebracht.

Eigen belang
Ik begrijp dat je lawaai moet maken om gehoord te worden, je moet je bestaansrecht natuurlijk voor je donateurs bewijzen. Maar tegelijkertijd zie ik ook organisaties die alles in het werk stellen om hun eigen belang en de bestaanszekerheid van hun personeel veilig te stellen; de riante salarissen van de staf en de hypotheken van de betaalde medewerkers. En organisaties als Artsen zonder Grenzen die voor de kust van Libië het redden van mensen tot een politiek actiemodel heeft ontwikkeld.

Nu zijn er NGO’s en NGO’s. Internationaal werkende organisaties als Amnesty International, HRW en Greenpeace worden vooral met particuliere bijdragen gefinancierd. Maar er zijn ook kleinere NGO’s die in landen werken en alleen kunnen bestaan dankzij fondsen van andere – buitenlandse – overheden, of die middelen via stichtingen en fondsen van buitenlandse overheden doorgesluisd krijgen.

Politiek oogmerk
Ook Nederland financiert zo allerlei lokale NGO’s in het buitenland, soms rechtstreeks, maar ook vaak via aan Ontwikkelingssamenwerking gelieerde organisaties, kerkelijke instellingen en stichtingen. Voor zover dat gaat om sociaal en educatief werk is daar niets mis mee. Het wordt pas kwestieus als politiek geëngageerde NGO’s door buitenlandse overheden, al dan niet met een politiek oogmerk, worden gevoed. Het is sowieso de vraag waard in hoeverre democratische controle op dit soort activiteiten toereikend is. Gaza is een berucht voorbeeld.

Transparantie
Onlangs keurde het Israëlische parlement een wet goed, waarin van NGO’s die voor dan 50% afhankelijk zijn van financiering door buitenlandse overheden, transparantie wordt verlangd. Die organisaties moeten dat voortaan in hun publicaties duidelijk maken. Onmiddellijk schoten de bekende critici in het geweer. Toch valt er best wat voor te zeggen. In de eerste plaats vallen NGO’s die hun middelen vooral door (buitenlandse) particulieren krijgen buiten deze verplichting. In die zin is de gelijkstelling met wetten in Rusland en Hongarije (zie Max van Weezel in het NIW van 21 juli jl.) onterecht. Buitenlandse regeringen spelen nu eenmaal een andere rol dan particulieren, ook al gaat het om kapitaalkrachtigen als Soros.

Kritiek op overheids-NGO’s
Eugene Kontorovich zei in Tablet Magazine het volgende: “Governments are indeed different from rich individuals. Governments have foreign policies, trade rules, and United Nations votes — and they use the groups they fund in Israel to produce documents that they then invoke when taking those actions. Private people have no similar powers. As a matter of basic democratic integrity, groups that depend largely on government funds should not be able to advertise their “NGO” status without at least some small-print clarification.”

De V.S. kennen trouwens een soortgelijke regelgeving, merkt hij nog op: “The House of Representatives requires from those who testify before it a disclosure of monies received specifically from foreign governments — just like the Israeli law”.

Kontorovich wijst ook nog fijntjes op de pogingen van de regering Obama om via een Israëlische NGO de herverkiezing van Netanyahu in 2015 te dwarsbomen.

Kortom, er is geen enkele reden om NGO’s heilig te verklaren.

© OpinieZ.com 2017. U kunt dit artikel delen via de knoppen onder de advertenties 👇🏽.

Advertenties
About Freek van Beetz (73 Articles)
www.freekvanbeetz.nl
%d bloggers liken dit: