Advertenties
Recent:

Hassan ‘de regelaar’ Rouhani wint de Iraanse presidentsverkiezingen

Rouhani is geen hervormer, maar een keiharde enforcer

Met een tweede termijn die hij niet van het volk kreeg maar van de heersende elite, is Hassan Rouhani niet meer dan een nieuwe scheur in het tapijt dat bekend staat als de Islamitische Republiek Iran.

Titelfoto: Screenshot door redactie OpinieZ van still
uit Youtube-video Euronews

Regelaar
Hij leverde de redenen die Teheran nodig had om “door te gaan met meerdere ballistische rakettesten, vuurde raketten af dichtbij Amerikaanse oorlogsschepen in internationale wateren, maakte een nieuwe raketbunker bekend, nam een onverzoenlijke houding aan over de volledige rapportage over het in het verleden verrichte nucleaire onderzoek, gaf toestemming voor het gevangennemen van Amerikaanse soldaten en het lastig vallen van onze schepen in de Golf en stuurde Iraanse agenten naar Duitsland op zoek naar nucleaire technologie”, zoals de Financial Times berichtte.

Er zijn ook tekenen dat Rouhani’s initiatieven permanente schade aanbrengen aan de heerschappij van de mollahs. Gedurende zijn campagne verhoogde Rouhani de kans om door de ervaren regerende geestelijken te worden verstoten door geheimen uit de zwarte geschiedenis van het regime te onthullen en beloften te doen die hij duidelijk niet van plan is na te komen of onmogelijk kan nakomen.

Vervalst
Rouhani’s optreden heeft er al voor gezorgd dat de hogere rangen van het regime buitenspel zijn gezet en gezien de vervalste Iraanse opkomstcijfers is hij hard op weg om ook de weinige sukkels die uiteindelijk op hem stemden teleur te stellen. Zoals gezien kon worden de afgelopen 38 jaar zal de toekomst met Rouhani als Iraanse president – een stroman van de Hoogste Leider Khamenei – bewijzen dat in Iran hervorming van binnenuit niet meer dan oplichterij is.

Executies
Rouhani staat er om bekend dat hij de eerste vertegenwoordiger van het Iraanse regime was die openlijk opriep tot openbare executies om zo een effect op de bevolking te hebben en een bepaald klimaat van angst op te leggen dat afwijkende meningen onderdrukt. “Samenzweerders moeten tijdens het Vrijdaggebed worden opgehangen zodat de mensen ze kunnen zien en het meer indruk maakt”, zei hij op 14 juli 1980.

Op een “verkiezingsbijeenkomst” ging Rouhani zo ver dat hij benadrukte dat “het volk nee zal zeggen tegen degenen die de afgelopen 38 jaar alleen maar geëxecuteerd en gevangen gezet hebben”. Dit wordt beschouwd als een heldere verwijzing naar Ebrahim Raisi, zijn toenmalige conservatieve rivaal, bekend om zijn belangrijke rol in de landelijke massamoord op 38.000 politieke gevangenen in 1988.

Taboe
Terwijl Raisi een leidende rol had, was Rouhani – toen lid van het zogenaamde parlement van het regime – volledig op de hoogte van de gruwelijkheden in de kerkers van het regime en hij bleef dat ook tot de dag van vandaag. Sinds die tijd heeft de Iraanse regering het probleem afgeschilderd als een taboe en niemandsland dat onder de pet moet worden gehouden. En toch is er een grote campagne gaande in het land en daarbuiten, met moedige activisten twitter-icon die de uitdaging aannemen en antwoorden eisen over de wreedheden van het regime in het algemeen, in het bijzonder de executies in de jaren ’80.

Onderdrukking
Rouhani diende tientallen jaren ook als Iran’s secretaris van de Hoogste Nationale Veiligheidsraad en organiseerde de gruwelijke onderdrukking van de studentenopstand in 1999, een voorloper van de nationale uitbarsting in 2009. Rouhani heeft ook opgeschept over hoe hij de Europese Trojka voor de gek hield bij de nucleaire gesprekken in 2003 en Iran de gelegenheid gaf om haar nucleaire programma in stand te houden, om vervolgens in 2005 de VN-inspecteurs uit te wijzen en het streven naar kernwapens nieuw leven in te blazen met de fanatieke Mahomoud Ahmadinejad als president.

Meer recent nog houdt Rouhani toezicht op de blijvende behoefte van het regime om een bepaald niveau van binnenlandse onderdrukking te handhaven. Meer dan 3000 mensen zijn aan de galg gebracht tijdens Rouhani’s eerste termijn en – ironisch genoeg – is zijn minister van Justitie niemand anders dan Mostafa Pourmohammadi, een ander lid van de viermans-commissie die leiding gaf aan de slachtpartij van 1988.

Oorlogszuchtige taal
Terwijl Rouhani tijdens de verkiezingen verrassenderwijs de Revolutionaire Gardisten waarschuwde niet tussenbeide te komen in het zogenaamde verkiezingsproces van het regime, diende zijn eerste termijn als middel voor de Gardisten om hun invloed in de regio uit te breiden. Rouhani’s opmerkingen – net twee dagen na de verkiezingsfarce – zijn tamelijk interessant. Hij beloofde dat het regime van de mollahs zijn oorlogszuchtige ophitserij in het Midden-Oosten zou voortzetten, er aan toevoegend dat Iran al op de grond aanwezig is in Irak, Syrië en Libanon. “Iran heeft deze inspanningen ondersteund en zal ze blijven ondersteunen via zijn diplomaten en militaire adviseurs”, zei hij volgens een verklaring uitgegeven door de oppositionele National Council of Resistance of Iran (NCRI).

Gezien het feit dat Rouhani de capaciteit of de wil mist om een verandering in de opvattingen en het gedrag van Teheran te realiseren, zijn er nu maatregelen nodig om de confrontatie aan te gaan met de flagrante mensenrechtenschendingen van de mollahs, het zich uitbreidende ballistische rakettenprogramma en de steun voor terrorisme, extremisme en het ingrijpen in andere staten.

Onlangs zond het Arabisch-Islamitische Amerikaanse topoverleg zo’n onvermijdelijke boodschap aan het regime.


© OpinieZ.com 2017


Oorspronkelijk verschenen op 26 mei 2017 als Hassan ‘The Facilitator’ Rouhani Wins Iran Election op Americanthinker.com. Met toestemming van de auteur Heshmat Alavi (Twitter: @heshmatalavi) vertaald door Asher.

Advertenties
%d bloggers liken dit: