Advertenties
Recent:

Erdoǧan op weg naar de “Geavanceerde Democratie”

Het recente Turkse referendum legt meer dan ooit tevoren een langdurig en pijnlijk proces bloot. Een proces dat lang voor de komst van Erdoǧan begonnen is en zich nog steeds voltrekt. Het proces van een ‘acute democratisering’ door Atatürk dat maar geen diepe wortels wil schieten. Achter de façade van democratie schuilt een feodale werkelijkheid en oprukkend islamisme dat minstens 40% van de Turkse bevolking aanspreekt.
 
Titelfoto: by Casa Rosada is licensed under CC BY-SA 2.0

Een vruchtbare grond voor Erdoǧan om systematisch en sluw af te stappen van de kwetsbare democratie en de rechtsstaat. Transitie naar – zoals hij het zelf formuleert – Geavanceerde democratie in zijn Nieuwe Turkije.

Zuivering
Bij de door de Turkse islamist Necip Fazil geïnspireerde Erdoǧan, met zijn Rabia-saluut van de Moslim Broederschap, is het zuiveren van Turkije in goede handen. Een president die niet terugdeinst het scheldwoord Israil dölü (= Joods zaad) openlijk te gebruiken (zoals bij de mijnramp in Soma 2014), de Armeense genocide tot een ‘kwestie’ reduceert, maar rept over racisme, nazisme etc. Een Turkije waarin een handjevol Joden stichters van al het kwaad zou zijn. Een gepaste leider voor een Turkije waar geen sprake is van een compensatie voor het gepleegde onrecht tegen minderheden. Zoals in 1942 met de varlik vergisi (vermogensbelasting). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden alle minderheden in Turkije verplicht een zeer hoge vermogensbelasting te betalen. Velen konden dat niet en zijn toen naar werkkampen in oost Turkije gestuurd.

Westerse samenzwering
Een Turkije waar vrije journalistiek een gevecht om haar bestaan levert, de oppositiepartij HDP is gedecimeerd en academici zonder pardon uit hun functie worden gezet. Met een zogenaamde onderwijshervorming is verdere islamisering in gang gezet. Evolutietheorie zal op de middelbare school mogelijk niet meer onderwezen worden. Eén derde van de rechterlijke macht is ontslagen. Drie leden van de Hoge Verkiezingsraad zijn ook in de gevangenis beland. Er is een economische crisis met groeiende werkeloosheid tegen de achtergrond van politieke blunders. Maar de soldaten van Erdoğan hadden vreemd genoeg maar één zorg: ‘JA’ stemmen tegen de ‘westerse samenzwering’.

Referendum
De referendumcampagne voor het nieuwe Turkije – met 90% van de berichtgeving in handen van door de AKP gedomineerde media – was zoals verwacht niet eerlijk. De oppositiepartijen en de potentiële nee-kiezers, moesten het doen met een hersenspoelcampagne die hen als verraders en terroristen bestempelde. In wezen functioneert Erdoğan al in een presidentieel systeem. Er is geen sprake van ceremoniële representatieve neutraliteit. Zijn aanhang die hier om meer democratie schreeuwt heeft hiermee vreemd genoeg geen moeite.

Volgens sommige peilingen gaven veel AKP-kiezers aan dat ze niet wisten wat het grondwetswijzigingspakket eigenlijk inhield. Op TV geïnterviewde burgers inclusief een deel van de Turkse Nederlanders, zeiden vol trots dat het niet uitmaakt, omdat ze Erdoǧan, hun held, vertrouwen. Een soort Turks nepotisme, blinde loyaliteit in afwezigheid van een denkproces over de implicaties van je besluit.

Leiderscultus
Het heilig verklaren van leiders is zeer typerend voor de Turkse politieke eenmanscultuur. Er is een leiderscultus; de leider kan niet worden bekritiseerd. De Turkse academicus M. Paker beschreef ooit het fundament van dit fenomeen als emotionaliteit op individueel niveau en democratische onvolwassenheid op sociaal niveau. Deze psychologie komt neer op: ‘Wij Turken’ maken geen fouten. We hebben het recht anderen van racisme/fascisme /nazipraktijken te beschuldigen. Wij zij zuiver of zij zijn erger, dus ze kunnen ons niet bekritiseren

Turkse vlaggen op de Erasmusbrug en recenter, de hysterie voor het Turkse consulaat, spreken boekdelen. Een gemiddelde ‘JA’ stemmer die op het grensvlak van tegenstellingen opereert, waant zich de bewaker van de Turkse identiteit en trots. Turkse ‘vakantieburgers-democratie’ in een slapend en Diyanet faciliterend Nederland. Het resultaat van het referendum, ondanks alle fraude en manipulatie is een krap ‘JA’. Zeer ongemakkelijk voor Erdoğan om deze uitslag zonder meer als een legitiem resultaat te verkopen.

Een interessant punt dat prof. Ihsan Yilmaz naar voren haalt is dat, ondanks de grote druk vanuit Erdoǧan, partijgenoten als oud-president Abdullah Gül en oud-premier Davutoglu niet hebben meegedaan met de ‘JA’ campagne. Een deel van de AKP heeft wellicht ook tegen gestemd. Een schoonmaakbeurt binnen zijn partij zal dan ook niet lang op zich laten wachten. Turkije blinkt immers uit met een zuiveringssysteem waardoor de rechtelijke macht niet overbelast wordt.

Boosheid
Maar wat doet dit alles met mij? Wat voor velen een nieuwsitem is, is voor mij een groeiend pijnlijk ongemak en boosheid al sinds 15 jaar. Het proces van stap voor stap ontmantelen van wat er aan democratie over was, samen met Gülenisten die zich nu als slachtoffer presenteren. Pijnlijkheid van te laat en te weinig adequaat reageren van de westerse wereld. In 2011 liet zelfs Amnesty international de slachtoffers van het Balyoz showproces (na een mislukte militaire coup) stikken. Ondanks een overvloed aan bewijsmateriaal van onrechtmatigheden, verzameld en beschikbaar gesteld door familieleden van de slachtoffers.

Het grote ongemak en benauwdheid als ik mijn nichtje huilend aan de telefoon hoor zeggen: “Turkije is kapot. De helft van Turkije weet niet eens wat we uit handen geven. Dom, dom, dom”. In het nieuws zie ik grote groep demonstranten in Kadikoy, langs mijn opa’s huis passeren. Gevoel van ver weg en middenin tegelijk. En dan denk ik, hoe lang zal het nog stand houden.

Hysterie
Hier in Nederland: het deel van de Turkse gemeenschap dat zich als verlengstuk van de Turkse staat beschouwt is mijn gemeenschap niet. Ik heb geen sympathie voor DENK-stemmers, de partij die geen kans onbenut laat om te jengelen over dekolonisatie hier, terwijl hun ‘JA’ een verlangen naar het Osmaanse rijk, een dictatuur ondersteunt. Solidariteit voel ik met de vechters voor een democratisch seculier Turkije. Solidair ben ik met Nederlandse Turken, die constructief aan de weg timmeren, niet met de hysterie van Turkse Nederlanders.

Kiesrecht
Het is tijd dat Nederland wakker wordt en zijn seculiere burgers omarmt i.p.v. allerlei eilandjes van Turkse organisaties te paaien. Een gemakzuchtige vormloosheid mag niet verward worden met vrijheid. Het is tijd voor een wetsvoorstel voor kiesrecht alleen in het land waar men leeft. Tijd voor scheiding tussen actief en passief burgerschap in het geval van twee nationaliteiten.

© OpinieZ.com 2017

Advertenties
%d bloggers liken dit: