#Elections2016. The Day After: een presidentiële Trump

Het zit er op. De kaarten zijn gedeeld, de bal heeft gerold, de knopen geteld. Aan het eind van een krankzinnige nacht, het slotakkoord van een krankzinnige campagne, werd Donald Trump nummer 45, de nieuwe leider van de vrije wereld. Duizenden professionele en minder professionele politieke commentatoren zaten er naast. Ik ook.

Florida
Het volk sprak, en wat het zei was duidelijk. Hoewel Hillary Clinton de meeste stemmen wist te vergaren, won Trump de belangrijkste staten. Een voor een vielen de dominostenen zijn kant op. Waar het aan het begin van de dag nog een zekerheid leek dat Clinton Florida en daarmee de verkiezingen zou gaan winnen, daar bleek in de loop van de nacht Trump als winnaar uit de bus te komen. Waar de New York Times aan het begin van de avond Clinton een kans van 79% op een algehele overwinning gaf, daar sloeg de meter de andere kant op na Florida. 70% Trump. 80% Trump. 91% Trump. Ohio, Michigan, Pennsylvania, Wisconsin, Utah.

Emotie
Euforie sloeg om in verbijstering en andersom. Overmand door emotie gaf Clinton haar verlies telefonisch aan Trump toe, niet in staat om al een concessie in het openbaar te doen. Haar medewerkers en de miljoenen kiezers die zich achter haar schaarden verdienden beter, maar de impact van de nederlaag bleek te groot. Naar goed politiek gebruik nodigde president Obama Trump uit op het Witte Huis om zijn overwinning te bespreken, terwijl de felicitaties uit alle windstreken binnenstroomden.

Identiteit
Journalisten, commentatoren en naderhand historici zullen zich nog jaren buigen over de vraag wat de kiezer beroerde en, minstens zo belangrijk, wie de kiezer was. Hun pogingen tot antwoorden te komen zullen bijdragen aan het nationale debat over de Amerikaanse identiteit en de toekomst van het land. Een debat dat al zo oud is als het land zelf, maar zelden zo heftig gevoerd en gevoeld werd. Verdeeld tussen wanhoop en hoop kolkt het land van onbegrip, interraciale spanningen, angst en onvrede. De wereld kijkt toe terwijl de Verenigde Staten zichzelf, niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst, hervinden.

Eenheid
Te midden van dit alles staat Trump, een onwaarschijnlijke figuur op een onwaarschijnlijke plek. Zijn overwinningsspeech raakte de juiste snaren. Hij sprak van eenheid en geborgenheid, van een land waar mensen nader tot elkaar moeten komen op zoek naar een betere toekomst. Zijn kenmerkende mix van bravoure en machismo bleef even achterwege. De speech was een president waardig, een verademing na de retoriek van verdeeldheid en blinde woede van zijn campagne.

Meerderheden
Trump verkeert in de unieke positie dat hij als president vergezeld wordt door Republikeinse meerderheden in zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat. Het Hooggerechtshof, sinds de dood van Antonin Scalia nog altijd niet compleet, wordt vrijwel zeker aangevuld met een kandidaat uit de koker van Trump.

De immense kwesties van onze tijd rusten daarmee eens te meer op zijn schouders. Trump en alleen Trump, zal vanaf dit moment de groteske verantwoordelijkheid dragen voor de koers van het land. Het presidentschap is een eenzaam ambt, zelden was het eenzamer.

De toekomst moet uitwijzen of Trump tegen deze taak opgewassen is. De geschiedenis zal uiteindelijk, mild of hard, oordelen. Zoals het hoort.

Advertenties