Advertenties
Recent:

De zwarte magie van intersectioneel feminisme en safe spaces

Ik geloof dat het anti-intellectuele toppunt is bereikt. In Kaapstad werd in een universitaire Safe Space het ‘dekoloniseren van de wetenschap’ besproken en hield een dame van kleur een bewogen pleidooi voor ‘afrocentrische’ wetenschap.

Als het aan haar ligt, moet het in haar ogen westerse (lees: witte) wiel worden afgeschaft en opnieuw uitgevonden worden vanuit een Afrikaans perspectief. Haar argument: de Westerse wetenschap kan niet verklaren waarom je met zwarte magie iemand door de bliksem kunt laten treffen.
Schaakmat, eurocentrische wetenschap!

Zorgwekkend
Iemand die kennelijk nog wel over enig intellect beschikt, waagde het commentaar te leveren en werd direct bestraft voor het niet eerbiedigen van de ‘heiligheid’ van de ruimte, gedwongen zijn nederige excuses aan te bieden en gemaand de regels te leren. In een dergelijke ruimte moet iedereen namelijk een meninkje kunnen verkondigen zonder enige tegenspraak of oordeel. Zelfs al is die mening volkomen achterlijk.

Behalve lachwekkend is deze ontwikkeling in universiteiten bovenal zorgwekkend. Dergelijke nonsens blijft niet enkel beperkt tot die ruimte. En het is ook niet een incidentje in Zuid-Afrika. De Maagdenhuisslopers hadden het ook al over ‘dekoloniseren van de universiteit’ en VU-studente Emma-Lee Amponsah betichtte de faculteit Oudheidkunde ervan eurocentrisch en racistisch te zijn. Gelukkig waren docenten zo vriendelijk om alle malle theorietjes van de gehersenspoelde dame in een open debat tot de grond toe af te branden, maar het is verontrustend dat het überhaupt nodig was.

Empirisme
De pseudowetenschappelijke theorie van het afrocentrisme komt – evenals heel veel zaken in de wereld – niet uit Afrika, maar uit het Westen en specifieker uit de Verenigde Staten. De theorie, die misschien nog wel enigszins het nobele doel had om empowering te zijn voor de ‘Afrikanen in diaspora’, is in feite weinig anders dan een nieuwe rassenleer, maar dan omgekeerd. De grote vijand is namelijk de witte onderdrukkende post-koloniaal, met name de man.

Mocht het laatste bekend klinken, dan kan dat kloppen, want feminisme betoogt praktisch hetzelfde. Daar strijdt men echter niet zozeer tegen eurocentrisme, maar androcentrisme. Ook in de wetenschap, wat heeft geleid tot publicaties als Science: a masculine disorder?. Een ziekte zelfs en uiteraard vanwege ‘patriarchy’. Een empirische benadering schijnt typisch mannelijk te zijn, waardoor vrouwelijke ervaring wordt uitgesloten. Wiskunde is bijvoorbeeld niet intuïtief genoeg. Zo wordt alles bekeken door een seksistische lens. Als iets maar een zweem heeft van testosteron is het uitsluiting. En toxisch.

Intersectioneel feminisme
“En helemaal als het wit is!”, voegen de intersectionele feministen daaraan toe, want zij kijken door een racistische lens. En daarnaast een heel scala van andere lenzen. Zo is het bijvoorbeeld enorm belangrijk dat je seksuele geaardheid ook meeneemt. En handicaps, zoals overgewicht. En religie. Je kan het zo gek niet verzinnen. Alles om de wereld inclusief en divers te maken. Wit fout, zwart zielig, die basis staat vast. Feiten zijn uiteraard niet belangrijk, want die komen van Mars. Venusiaanse ervaring, daar draait het om. En is iets niet aantoonbaar, dan zal het vast onbewust of institutioneel zijn. Dat het leidt tot volstrekt tegenstrijdige zaken, deert niet. En uit je kritiek, dan ben je onderdeel van het probleem.

Intersectioneel feminisme: iets-zus-vinden is belangrijker dan de vraag of het daadwerkelijk-zo-is. Dat verklaart, triest genoeg, exact hetgeen in het filmpje te zien is. Methodiek verworden tot bemoeizieke, verongelijkte en zelfs gewelddadige, activistische ideologie, met als doel de wereld in een anti-intellectuele utopie, een open inrichting, te veranderen. Een humorloze. Waar je niet mag lachen om gekkies, die trots vertellen dat je met zwarte magie iemand dood kan laten bliksemen.

Nonsens
Is intersectioneel feminisme nonsens? Ja. Tenminste, als je de intersectioneel feministische methode mag geloven. Sociologe Dieuwertje Dyi Huijg heeft zelfbenoemde, witte, activistische, intersectionele feministen eens in het intersectioneel feministische framework geplaatst om intrinsieke tegenstrijdigheden te verklaren. Ze schijnen nogal met zichzelf in de knoop te liggen, nadat ze het eigen witte privilege hebben erkend. Iets dat zich uit in inconsequent en inconsistent handelen. Selectiviteit.

Agency
Om dit te verklaren introduceerde Dieuwertje ‘inactie‘. En kennelijk heeft ze iets met taarten gooien, want het niet-gooien-van-een-taart naar een politicus, omdat je die liever bij de koffie nuttigt, is een moment van agency, waar je niets mee deed, aldus Dieuwertje. Een gemiste kans. Geen objecten gooien naar mensen is in mijn optiek juist volstrekt normaal gedrag, maar dat terzijde.

Haar taartanalogie heeft een wonderlijke consequentie. Als je namelijk agency kunt hebben, maar er -om wat voor reden dan ook- niets mee doet, geldt dat natuurlijk niet alleen voor witte, geprivilegieerde feministes, maar ook voor zogenaamd onderdrukte mensen. Het zou dus zomaar zo kunnen zijn dat kansen niet benutten, leidt tot gevoelens van geen agency hebben. Wat zich uiteindelijk kan vertalen naar “ik kreeg geen kansen” en “ik werd gediscrimineerd”. Hetgeen vervolgens, middels niet te kwantificeren ‘kwalitatief’ onderzoek weer wordt verzameld als extra anekdotisch bewijs, waarmee intersectionele feministen de slachtoffertheorie weer onderschreven zien. Ja, zo krijgen we de cirkel altijd wel rond!

Kan er aan deze institutionele zwarte magie alsjeblieft een einde worden gemaakt?

Advertenties
About Arend-Jan Smit (27 Articles)
Emigrant, huisvader en microblogger. Met soms wat macro.
%d bloggers liken dit: