Meer ophef over “Pleur op!” dan over straattuig

Zomergasten zou de mens achter de Minister-President laten zien. Nou dat hebben we geweten. “Pleur op!”, sprak de verontwaardigde Rutte bij de beelden van jonge Turkse Nederlanders, die tijdens een pro-Erdogan (“onze president”), een camerateam van de NPO bijna molesteerden en riepen dat de verslaggever moest oprotten. Afshin Ellian schreef terecht dat de minister-president gecomplimenteerd moet worden voor het trekken van een grens.

Dominee
De NRC trok voor het hoofdredactioneel commentaar maar weer eens een dominee van achter z’n bureau vandaan: “De pleur-op-premier toont zich in zijn ambt onwaardig”, schreef de als politiek commentator vermomde moraaltheoloog deftig. Nu had deze krant toch al een hoog grachtengordelgehalte aangenomen bij de discussie rond de Turkse etterbakjes, waarbij de column van Arjen van Veelen de kroon spande (Keen keld, wel een cameraatje en een kutleven).

Hakketakken
Bij de algemene beschouwingen de afgelopen week grepen de fractiewoordvoerders hun kans en trokken fel van leer tegen de ‘pleur op” uitspraak van Rutte. Ik vond eerlijk gezegd dat debat nogal onwaardig. Die algemene politieke beschouwingen zijn er toch om de plannen van het kabinet tegen het licht te houden en toch niet om meer dan een uur te hakketakken over een uitspraak (“vreselijk errug”, aldus Buma) in een TV-programma van twee weken geleden?

Puberend
Meer dan een uur lang speelden de fractievoorzitters van de grote partijen met veel misbaar een spelletje verbaal verplassen. Ik kan nog begrijpen dat de gekozen woorden van Rutte vragen opriepen, maar dan had ik eerder een stevig debat verwacht over de aanpak van de integratieproblemen met “puberende jongeren” (dixit NPO Radio1), zoals die zich de laatste tijd manifesteert in Zaandam, Ede, Amsterdam, Maassluis, Velzen en Hilversum.

Nu bleef het bij gespeelde verontwaardiging over de toon van het debat. De commentaarschrijver van de NRC mag zich er dan wel over beklagen dat “het begrip toonhoogte dezelfde negatieve lading krijgt als de woorden politiek-correct”, maar daar zijn diezelfde woordvoerders minstens even schuldig aan, door de woorden “pleur op” tot gigaproporties op te blazen. Waarom zou je niet iets mogen vinden van andermans gedrag, ook al ben je premier?

Stoïcijns
De media konden er trouwens maar geen genoeg van krijgen: in het wekelijks gesprek met de minister president (Met Het Oog Op Morgen van vrijdag 22 september) deed Jeroen Vullings dat Kamerdebat in z’n eentje nog eens dunnetjes over. Rutte onderging dit gezeur en gezuig stoïcijns en goedgemutst. Zelden heb ik het dorpspomp-gehalte van die Haagse vierkante kilometer treffender geïllustreerd gehoord. Een kongsi van politici en Nieuwspoortjournalisten, kluitjesvoetbaljournalistiek in optima-forma.

Straattuig
Moet je het gedrag van “sarrend straattuig” (Annemarie van Gaal, Telegraaf 26 september) steeds met welwillendheid en begrip bejegenen, zoals in de NRC Arjen van Veelen en Philip Huff? Deze laatste had niet eens had begrepen dat het buurthuis in Poelenburg niet was wegbezuinigd, maar was gesloten, omdat die kansenjongeren de inventaris hadden gesloopt en leeggeroofd. Je zult maar in zo’n buurt in Maassluis wonen, dat is toch wel een beetje ver van de grachtengordel vandaan..

Werkplicht
Ik vind dat Annemarie van Gaal een punt heeft als ze zegt dat je met gesprekken verveling en geklier niet te lijf kunt gaan. Al die goedbedoelende buurtwerkers, al die vuistdikke rapporten en de vele miljoenen die daarmee gemoeid waren, hebben die ooit blijvende en zichtbare resultaten opgeleverd? Daarom lijkt mij haar voorstel voor een werkplicht voor lastpakken zo gek nog niet!

Advertisements