Advertenties
Recent:

NRC misbruikt literatuur voor politieke karaktermoord

Vandaag is er in NRC Handelsblad een bizar, insinuerend artikel verschenen omtrent Pepijn van Houwelingen, lid van Burgercomité EU en één der initiatiefnemers van het Oekraïne-referendum.
Een aantal jaar geleden heeft hij onder het pseudoniem Vossius een dialogisch verhaal geschreven met als titel Oneigentijds. Het is een interessante exercitie van een auteur die niet bang is om correct denken te doorbreken. Voor het NRC vormt het verhaal echter genoeg reden om een poging tot karaktermoord op Van Houwelingen te doen via een artikel getiteld De machtsfantasie van een referendumactivist. Van Houwelingen wordt verheerlijking van geweld, vijanddenken en discriminatie in de schoenen geschoven. Waarom? Omdat de hoofdpersoon in zijn boek die opvattingen heeft.

Kosmopolitisme
Onder hoofdredacteur Vandermeersch is het NRC verworden tot een uithangbord van de kosmopolitische D66-ideologie. Een goed voorbeeld hiervan is hun nieuwe magazine “Het blad – een maandelijks cultuur en kosmopolitisch lifestylemagazine”. De wereld moet voorwaarts mars naar die plek waarin iedere burger zichzelf eerst wereldburger, dan Europeaan en dan pas Nederlander voelt.

Het referendum ging in tegen deze utopie, daarom was het NRC ook zo eenzijdig in hun berichtgeving erover. Deze eenzijdige benadering past een krant natuurlijk niet, maar Arnold Karskens heeft in zijn nieuwe boek Journalist te koop al helder laten zien dat de notie van onafhankelijke journalistiek op zich al een utopisch idee is. Dat maakte hij onlangs in Pauw ook duidelijk.

Rol van fictie
Pepijn van Houwelingen schrijft zelf in zijn reactie op het nieuwsbericht:

“Ik voer twee personages op – de één uitgesproken reactionair, de ander uitgesproken modern. Het doel was hetzelfde als dat van veel andere (ideeën)- kunst, namelijk de grenzen van het toelaatbare, het redelijke en het menselijke onderzoeken. Om uiteindelijk gelouterd, wijzer en milder naar het leven te kunnen kijken.”

Grenzen
Dat lijkt me precies de kern van wat fictie vermag te doen: grenzen onderzoeken die op een andere wijze niet te onderzoeken zijn. Auteurs die dat doen, De Sade, Burroughs, Conrad, Brett Easton Ellis, Dostojevski, maar ook de Griekse tragedieschrijvers, zoeken een duisternis op waar de meeste van ons voor terugschrikken. Op deze manier houden zij de lezer een onvervangbare spiegel voor. Daarom worden zij ook met open armen ontvangen en eeuwen later nog gelezen. Maar goed, zij organiseerden natuurlijk geen referendum dat niet meewerkte met de kosmopolitische utopie van het NRC.

Literaire vrijheid
Het spel van een auteur in een roman staat op afstand van de auteur zelf. Easton Ellis is nooit aangeklaagd omdat hij een psychopatisch romanpersonage had geschapen, in de hoop dat hij een aantal jaar in een tbs-kliniek door moest brengen. Het is belangrijk dat een auteur van fictie niet vereenzelvigd wordt met dat wat zijn personages doen, denken of zeggen. Zou dat wel gedaan worden, dan zou dat het einde van de vrijheid van de literaire kunstenaar betekenen en daarmee ook een einde van literatuur.

W.F. Hermans
Hermans werd aangeklaagd in de eerste helft van de jaren ’50 van de vorige eeuw, vanwege zijn roman Ik heb altijd gelijk, waarin het hoofdpersonage een bevolkingsgroep (katholieken) beledigt. In zijn pleitrede zei hij het volgende;

“Aangezien ik in de eerste plaats literator ben, meen ik de literatuur, die mijn levenswijze en levensmogelijkheid is, met alle middelen te moeten beschermen tegen iedere aanslag op haar ontplooiingsmogelijkheden, hoe ook de wetgeving van Nederland moge wezen en hoe ook deze wetten à la rigueur kunnen worden toegepast en uitgelegd. Dat zij door u dusdanig zullen worden toegepast dat er voor de vrijheid van meningsuiting geen voetbreed gronds meer overblijft, ik hoop niet zulks te moeten ondervinden.”

Reve schreef op de achterflap van Nader tot U, het boek dat ten grondslag lag aan het ezelproces het volgende:

“Ik zou wel willen, dat U om dit boek erg moest lachen, en niet meteen begon te tobben: het is maar literatuur, moet U bedenken.’

Karaktermoord
Dat zou ik de journalisten graag willen zeggen. Het probleem is echter dat het de journalisten van het NRC niet om literatuur gaat. Ze gebruiken het als een instrument om karaktermoord mee te plegen. Wat er in het boekje staat, maakt hen niet zoveel uit. Ze vereenzelvigen auteur en werk, puur omdat hen goed uitkomt. Het Burgercomité is een bedreiging voor het door Vandermeersch zo gewenste kosmopolitisme dat van de krant druipt als nat geworden inkt en daarom moet het Burgercomité in diskrediet worden gebracht.

Spiegel
Oneigentijds is geen machtsfantasie van een referendumactivist, maar een intellectuele en filosofische exercitie waarin de auteur middels zijn personages een reactionair perspectief radicaal doordenkt. En precies daardoor houdt hij zijn lezer een spiegel voor. Met andere woorden: hij doet precies wat literatuur al millennia doet en niets anders.

 

Advertenties
About Redactie OpinieZ (36 Articles)
Via de redactie gepubliceerde artikelen.

8 Comments on NRC misbruikt literatuur voor politieke karaktermoord

  1. Gluteus,

    Overigens, nog los van de eventuele bijbedoelingen van enkele van de initiatiefnemers van dat referendum. Er waren genoeg redenen om tegen dat verdrag met de Oekraïne te zijn.

    Dat was ook de reden dat het ja-kamp nauwelijks met betere argumenten kwam dan “nee-stemmers deugen niet” of “Poetin zit hier achter”. De discussie tussen Rob Riemen en Thierry Baudet in Buitenhof was buitengewoon beschamend voor iedereen die toevallig ook Riemen heet. Elk inhoudelijk onderwerp werd door Riemen consequent genegeerd; hij bleef maar persoonlijke aanvallen lanceren, waarbij vooral zijn beide duimen eigenlijk de enige bron van al zijn beschuldigingen waren.

  2. Gluteus Maximus // 2 mei 2016 10:30 om 10:30 //

    George Knight: Burgercomité verdient kritiek vanwege Oekraïne-referendum. Het bestuur ervan vertelde in NRC-interview dat het geen interesse had voor Oekraïne. Dat was merkwaardig en tegenstrijdig.

    Ik vind het oneindig verfrissend als mensen gewoon zeggen waar ze op uit zijn – ik probeer doel (A) te bereiken met wettig middel (B). Dat u dat de referendum initiatief nemers verwijt is kortzichtig: u gaat er namelijk vanuit dat andere activisten en/of politici nooit bijbedoelingen of verborgen agenda’s hebben. En die hebben ze uiteraard net zo goed. Ze zeggen het alleen niet.

    Binnenskamers zullen die mensen net zo goed de logica hebben – doel A bereiken met middel B.
    Maar naar de buitenwereld – voor het wat meer naive deel van de bevolking – zal het klinken we gebruiken middel B, want doel B gaat ons zo aan het hart, want handel, en arme Oekrainers en zo, en de homo’s daar.

    Geef mij dus maar de pragmaticus – die zal ik meer vertrouwen dan de mooiprater van welke partij dan ook.

  3. @george,

    De column in OpinieZ maakt terecht verschil tussen “Kritiek op democraten”, en “karaktermoord op democraten”.
    Dat zijn namelijk twee hele verschillende zaken.

    Het NRC legt niet uit wat er mis is met democratie; het belastert slechts de voorstanders van democratie. Voorstanders van meer democratie zouden “aanzetten tot geweld” of “discrimineren”. Belachelijke beschuldigingen, waarbij een roman als “bron” wordt opgevoerd. In die roman spelen meerdere fictieve personages, en één daarvan wordt door het NRC als de schrijver zelf gezien. Het NRC stelt vervolgens dat de schrijver, Pepijn van Houwelingen, “dus” verantwoordelijk is voor alle misdragingen van dat personage.
    Tja.
    Volgens die redenering kun je alle grote schrijvers van moord beschuldigen, omdat ze allemaal al wel eens een roman hebben geschreven waarin een personage voorkwam dat zich schuldig maakte aan moord.

    Natuurlijk heeft het NRC het recht om de EU-dictatuur te verdedigen, en dus ook om kritiek te hebben op alle pogingen om de EU en Nederland democratischer te maken. Dat is ook de taak van een medium als NRC, dat zich openlijk tegen de democratie verzet.
    Maar kritiek op de democratie leveren kan ook op een eerlijker manier.

  4. Frank van Straaten // 1 mei 2016 16:51 om 16:51 //

    Er is van het begin af aan helder gecommuniceerd door het burgercomitee. Ja het NRC heeft het boekje “aan het volk van Nederland nog voor 1 juni 2015 gehad.
    Tevens gewoon te koop in de boekwinkel.
    Door NRC geen aandacht aan besteed. Nu de frustratie van NRC in de vorm van KARAKTER MOORD DAT ZIJN WEERGA NIET KENT.
    Zeldzaam journalistiek slecht stuk, feiten verdoezeld, ZEER beschadigend voor het NRC.
    De gemiddelde opleiding met drie klassen mavo zal helaas wel geloof schenken aan dit volstrekt minderwaardige verhaal NRC.
    STANDPUNT VAN HET BURGERCOMITEE WAS VAN HET BEGIN AF AAN HELDER.
    Het ging inhoudelijk niet om Oekraïne. LEES HET BOEK UIKSKIUKEN WILMER HECK en DERK STOKMANS…!!! Wat een boulevardblad is NRC geworden! Laatste kwaliteit krant die Nerderland had is gestorven..gecondoleerd Nederlands Volk..

  5. Kiezers mogen elk denkbaar motief hebben, dat ze willen.
    Als u [ alle ] u niet-welgevallige motieven wil bestrijden, heeft u niet begrepen wat democratie is.
    Voor het begrijpen hiervan: zie de analogie met de vrijheid van meningsuiting.

    Dit referendum en de uitslag, zijn staats-rechtsgeldig.
    Het is niet anders.

  6. George: ageren tegen de EU en anti-democratisch zijn, zijn twee verschillende dingen. De EU is zelf ook geen bijster democratisch instituut dus het lijkt me logisch dat dat soms weerstand oproept. Daarnaast laat het NRC-artikel vooral zien hoe beangstigend weinig ruimte er in Nederland is om radicaal andere visies te poneren dan de mainstream zonder inderdaad direct slachtoffer van karaktermoord te worden.

  7. Goed artikel.
    NRC ? al decennia niet meer gelezen; die flauwekul.

  8. Burgercomité verdient kritiek vanwege Oekraïne-referendum. Het bestuur ervan vertelde in NRC-interview dat het geen interesse had voor Oekraïne. Dat was merkwaardig en tegenstrijdig.

    Opinie Z gaat er te gemakkelijk aan voorbij dat een weerbare democratie zich mag verdedigen tegen anti-democratische krachten. Zoals uitgedragen door Pepijn van Houwelingen en Thierry Baudet die onophoudelijk ageren tegen de EU.

    Het gaat hier niet om karaktermoord op Van Houwelingen die telkens wegduikt voor zijn verantwoordelijkheid en denkt in een politiek vacuüm te kunnen opereren waarin hij geen oppositie krijgt, maar om de strijd om de democratie.

    Van Houwelingen houdt de lezer geen spiegel voor, maar doet aan programmatische literatuur met een politiek doel. Met overlappingen met zijn opinie-artikelen en politieke stellingname. Dat is meer dan literatuur. Dat is politiek in de vorm van literatuur die geen verbolgenheid moet veinzen als het een weerwoord oproept.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: