Advertenties
Recent:

Op zoek naar Frankrijk. Politieke correctheid als therapie

Bij de VPRO loopt inmiddels weer een buitenland-documentaire-serie, met kenmerkend, voortreffelijk camerawerk. Thans voor ‘Reisbureau NPO’ geen verre exotische locatie, maar dicht bij huis: Op Zoek Naar Frankrijk.

Deze keer is Wilfred de Bruijn de gids. Een gids met een voorgeschiedenis. Een voorgeschiedenis die verwachtingen wekt voor deze serie. Maar de serie wil ons vooral de donkere, ontnuchterende kant van La Douce France tonen. Wilfred de Bruijn laat ons verscheurdheid en spleen van Frankrijk zien.

Homofoob geweld
Voorgeschiedenis: Wilfred de Bruijn is in Parijs slachtoffer geworden van homofoob geweld en heeft dit via de sociale media wereldkundig gemaakt.
De daders waren jongens uit de allochtoon-islamitische hoek. Uiteindelijk is hij door de VPRO benaderd om de Frankrijkserie te presenteren. Dit bood Wilfred tevens een goede mogelijkheid om het trauma van de mishandeling te verwerken. Gaan we dit in de afleveringen merken? Gaat Wilfred de Bruijn zijn specifieke positie inbrengen?

Banlieue
De serie begint met een bezoek aan de banlieue en een tot moskee omgebouwde Renaultfabriek in de voorstad Argenteuil. Let wel, dit alles onder beveiliging. De Bruijn krijgt een imam te spreken en begint kritisch: hoe staat het met het zorgelijke imago van intolerantie bij de islam? Met gulle lach vertelt de imam dat moslims als nuttige bijen zijn, en ja, die moet je niet provoceren, want dan gaan ze steken, hè. Wat die ‘nuttige bijen’ dan aan nuttigs voortbrengen wordt niet duidelijk.

Taqiyya
Wij leren: achterstelling, discriminatie, en racisme door de Fransen… de jongeren pikken het niet en zien de islam als strijdmiddel. ‘Zo zitten mensen in elkaar’ repliceert een oude wijze moslim. Als vanzelfsprekend is er geen sprake van een hand in eigen, moslimse boezem. Wilfred weet genoeg (vermoedelijk onkundig van het taqiyya-fenomeen). Voilà! De Fransen zijn immers vastgeroeste chauvinisten. Aap-uit-de-mouw, told-you-so! Een gehoofddoekte moslima op straat vult het plaatje aan: ze voelt zich totaal niet Frans en rept zelfs van Franse apartheid. Oh, schone projectie!

Daartegenover de elites, die in de serie nogal wereldvreemd afsteken, zoals het ommuurde meisjes-internaat in Saint-Denis. Echt wereldvreemd of een frame zoals de VPRO dat graag aanbrengt? Ja, het contrasteert met de zorgvuldig uitgezochte joviaal-positief-hippe dynamische types uit de banlieue.

Extreem-rechts
Uiteraard ook aandacht voor het Front National of: extreem-rechts. Aanvankelijk zien we redelijke FN-fanmensen en Wilfred heeft eigenlijk geen antwoord op hun argumenten. Het aap-uit-de-mouw-moment komt nu als apotheose van aflevering #3: de Marseilliaanse posterplakker uit zich nogal racistisch en in Rouen vertelt een journalist van Le Monde hoe hij werd mishandeld door een extreem-rechtse knokploeg van een thans ‘gerespecteerd’ FN-lid. Hier refereert Wilfred aan de protesten tegen het homohuwelijk van 2013, waarvoor hij actie voerde.

Sjabloondenken
Tijdens de eerste aflevering was de portée direct duidelijk: prachtig beeldmateriaal, maar geen nieuwe voortgeschreden inzichten. Alles ‘dat je wist dat ging komen’. Voorspelbaar politiek-correct sjabloondenken voert de boventoon met wit privilege als moreel bindmiddel. De correlatie van de banlieuescene met Wilfred’s homowerkelijkheid en diens mishandeling blijft heel ver weg, terwijl dáár de meeste pijn zit. We leren dat homofobie wèl een issue vis-a-vis de rechtspopulisten is. Dat extreem-rechts èn moslims in 2013 zij aan zij te hoop liepen tegen het homohuwelijk blijft achterwege.

Wilfred’s catharsis: oppassen waar je loopt met je vriend. Zolang je als homo niet tussen arme banlieue’ers hoeft te wonen is er buiten het witte extreem-rechtse gevaar niet veel aan de hand, n’est-ce-pas? En de Fransen scheppen toch dit homohaatklimaat, n’est-ce-pas?

Ergo: Wilfred de Bruijn kan onbezorgd politiek-correct blijven. Bon, c’est-ça!

Op zoek naar Frankrijk – serie van zes afleveringen. Iedere zondag van 20 maart tot en met 24 april 2016, 20.15 – 21.00 uur op NPO 2

Advertenties

4 Comments on Op zoek naar Frankrijk. Politieke correctheid als therapie

  1. Ik heb zelf jaren in Frankrijk gewoond en vind de politiek correctie Nederlandse invalshoek stuitend. Ook op de geschiedkundige onderbouwing van veel wat gezegd wordt valt e.e.a. op aan te merken. Maar goed, tegenwoordig is men in Frankrijk ook politiek correct op de televisie.
    ‘Slachtoffer privilege’ is in. Er is bij de autochtone Fransman angst en onvrede. Terecht lijkt me als je bang moet zijn om als blanke Française in sommige buurten op straat te komen.

  2. Ja, politieke correctheid is een uitermate hardnekkig geheel. Een afdektapijt dat eindeloos stof kan verbergen en opnemen.

  3. Overigens over racisme gesproken.
    Moslims klagen dat ze van sommige Fransen kritiek krijgen op hun criminele en extremistische gedrag. Daardoor radicaliseren ze, en vinden ze dat ze “dus” het recht hebben om willekeurige Fransen te executeren. Uit frustratie.

    Maar draai dat eens om; moslims hebben dus het recht om willekeurige Fransen te executeren. Gewoon omdat de slachtoffers Frans zijn; racisme dus. Alleen is dat volgens de linkse kerk “legaal racisme”, omdat het gewelddadig is. Maar kunnen we ons voorstellen dat sommige Fransen net zo’n hekel aan massamoorden hebben, als moslims aan kritiek op islamitisch wangedrag?
    Kunnen we ons voorstellen dat “rechtse” Fransen kritiek op islamitische bloedbaden hebben?
    Dat ze daardoor “radicaliseren”, en willekeurige moslims aanspreken op dat gedrag, uit frustratie?
    Waarom mag dat dan niet?

  4. Tja, na de executie van wat joodse kleuters in Toulouse; de executie van wat cartoonisten en joodse supermarktbezoekers in Parijs; en later een massaexecutie van concertbezoekers, cafébezoekers en stadionbezoekers in Parijs; mag het iedereen toch wel duidelijk zijn…
    Extreemrechts is hèt grote probleem van Frankrijk.
    Toch?
    Tenslotte plegen moslims buiten Frankrijk nauwelijks aanslagen…

    Alles is me nu volkomen duidelijk. Moslims hebben de Franse banlieus onleefbaar gemaakt met zware criminaliteit, islamitisch extremisme, gruwelijke eerwraken (regelmatig levend verbranden van mensen), gedwongen prostitutie en groepsverkrachtingen, zelfs maandenlange pogroms. Maar dat ligt natuurlijk niet aan de daders; dat ligt aan “extreemrechts” dat al heel lang die feiten benoemt.
    Logisch, toch?
    Want chronologie en logica zijn in deze discussie ongepast.

    Ondertussen hebben Algerijnen in Frankrijk het 1000 x beter dan Algerijnen in Algerije. En maar janken dat Fransen in Frankrijk het vaak wel 1004 of 1005 x beter hebben dan Algerijnen in Algerije. Maar komt dat door discriminatie?
    Of door hun gemiddeld gebrekkige kennis van het Frans, zelfgekozen gebrekkige integratie, gebrek aan opleiding en werkervaring, en juist een overschot aan indrukwekkende strafbladen?

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: