Advertenties
Recent:

Griekenland: het Calais van Europa

Om tot een oordeel over de ontwikkelingen in Europa te komen schieten zachte, menselijke woorden tekort. Oke. Beter is de taal die bijtend en schrijnend is, die van macht en belangen spreekt. Wie ook weer zei toch dat alles met de voeten van de macht loopt?

Of men het beschaafd formuleert – zoals PvdA-intellectueel Paul Scheffer – of recht voor zijn raap roept – zoals Pegida-voorman varkensmuts Edwin Wagensveld -: de grenzen van Europa moeten dicht. De ongecontroleerde instroom van vluchtelingen en economische migranten is een gevaar voor de Europese, seculiere én solidaire samenleving.

Wie de macht over zijn grenzen verliest, verliest uiteindelijk de macht over alles wat er door wordt begrensd. De ontspoorde Duitse kanselier Merkel snapt daar niets van en blijft warme woorden van humaniteit spreken.

Europa, de Balkan, werkte intussen hard aan de nieuwe Europese grens. Die is nu een feit en bestaat uit concentrische ringen. De verste linie is uitbesteed aan de maffiastaat Turkije. Met steekpenningen koopt Europa haar hoogste leider af: de corrupte douanier en dictator Erdogan. We doen niet moeilijk wanneer deze een kritische Turkse krant om zeep helpt. Uiteraard niet..

Om de vluchtelingenstroom in te dammen
heb je een bufferstaat nodig

Zolang Erdogan van nut kan zijn, moet hij aanblijven. Liever een stabiele dictatuur aan de grenzen van Europa dan een uiteengevallen rijk met islamitische tirannen en sharia-milities.

Turkije moet wel op afstand gehouden worden. Geef de dictator één vinger, hij grijpt het hele lijf en de rest erbij. Ook dat heeft Europa goed begrepen. In het machtsspel tussen Brussel en Ankara speelt Griekenland hierin een cruciale rol. Om de vluchtelingenstroom in te dammen heb je een bufferstaat nodig. Griekenland is het Calais van Europa geworden. Hier moeten vluchtelingen en migranten stranden, die de oversteek maken.

Want zij zullen blijven komen ondanks de controles van de NAVO op de Egeïsche zee, ondanks de toezeggingen van de Turkse sultan om de instroom te reguleren en de afgewezen asielzoekers terug te nemen. Plan for the worst and hope for the best, staat in het handboek voor de machtscynicus op het schutblad geschreven.

Plan for the worst: de grenzen op het land zijn beter te beveiligen dan de kusten en ook met minder imagoschade. Foto’s van gestrande vluchtelingen in Griekenland berokkenen minder schade dan lek geschoten bootjes met drenkelingen drijvend eromheen. Met een tentje en slaapzak extra kan Europa zelfs nog wat goede humane sier maken.

Liever Griekenland redden dan de Turken spekken

Daarom heeft Europa nu een buitengrens met meerdere verdedigingslinies op het land. De grens tussen Griekenland en Macedonië zit potdicht. Die met Bulgarije sluit zich. Wie er toch doorheen komt, wacht volgende grenzen met Macedonië, Servië, Hongarije, Slovenië, met Oostenrijk.  Nederland blijft niet achter met de vliegende brigades van de Marechaussee en het psychologische ontmoedigingsbeleid van VVD-staatssecretaris Dijkhoff.

De Balkanlanden beschermen de Europese samenlevingen tegen de ongecontroleerde instroom van vluchtelingen en migranten. Tegelijkertijd maken ze Europa minder afhankelijk van Turkije, omdat de controle terug is bij wie deze hoort: Europa zelf. De bufferstaat Griekenland is de facto ‘kamp Europa’. Daar zullen nog heel wat miljarden naar toe gaan. Liever Griekenland redden dan de Turken spekken, zal menig Europese strateeg stiekem denken.

Bij elke grens van het mooie Hellas staat een onzichtbaar bord. Daarop staat geschreven: ‘Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt’. Niemand die het ziet, ieder die het weet. Arm Griekenland, zo geslachtofferd. Maar het moest. Voor Europa.

Advertenties
About Joep Schrijvers (31 Articles)
Leiderschapshistoricus en veranderkundige. Werkt aan een ideeëngeschiedenis van Westerse leiderschapsadviezen.
%d bloggers liken dit: