Ik ben tien en ik doe een vluchteling na

Dit weekend gaan jongeren in Loppersum ‘op de vlucht’ tijdens de Nacht Zonder Dak. De zoveelste goede-doelen-organisatie, die kinderen inzet voor eigen gewin. Er gaat geen week voorbij of ik hoor over scholieren die geld inzamelen.

Sponsoren noemen ze het, maar het is natuurlijk bedelen. Schaatsen voor water , rennen voor Sierra Leone, vasten tegen honger. En nu Loppersum. “Lopster jeugd 24 uur ‘op de vlucht’ tijdens Nacht zonder Dak”, kopt RTV Noord. Een vrijwilligster van Stichting Tear die zich ‘journalist Daisy Scholte’ noemt, roept kinderen in Loppersum en omstreken op een nachtje in de kou te slapen. “Zo krijgen ze een indruk van wat de meeste vluchtelingen dagelijks moeten doorstaan.”.

Slim gevonden, die motivatie. Win-win. Maar even later komt toch de aap uit de mouw: “Er is heel veel geld nodig om mensen die de overstap gewaagd hebben in ieder geval wat eten en een bed aan te kunnen bieden.”

Schaatsen voor water, vasten tegen honger

Ordinair fundraisen dus, via scholieren die zich door hun pappa’s en mamma’s en tantes en ooms laten sponsoren om ’s nachts op een stuk karton in een oude schuur te gaan liggen dollen voor het goede doel. Kinderen kunnen tegenwoordig nog amper lezen, schrijven, rekenen en ze weten niets over ons eigen land. Maar bedelen kunnen ze als de beste. Eén voordeel: deze keer gebeurt het buiten schooltijd.

Mooi hoor, als kinderen iets doen voor de medemens. Leuk voor de kinderen, maar vooral leuk voor de goede-doelen-organisatie. Ik erger me dood als de kinderen uit de buurt weer op pad zijn gestuurd om te leuren om sponsoring. Ik erger me vooral dood als ze tijdens schooltijd op straat zijn in plaats van in de klas. Tijdens de spaarzame schooluurtjes moeten kinderen basisvaardigheden leren die hen verder zullen helpen in de toekomst, hun latere opleiding, studie en carrière.

Vaardigheden als lezen, schrijven, rekenen. Het is al moeilijk genoeg om er naast al die maatschappelijk geëngageerde lespakketten  nog tijd voor te vinden. Die basiskennis en -vaardigheden hebben ze keihard nodig voor een goede toekomst, zeker nu ze er flink wat concurrenten bij krijgen. Met bidden of bedelen kom je er niet, in onze westerse samenleving.

Maar toen ik tien was, deed ik wel een vluchteling na

“Natuurlijk leren ze ervan!” Ja, van poep van anderen opruimen leer je ook heel veel. En schapen scheren. Kippen voeren. Bonen plukken. Maar kun je ook foutloos schrijven? Hoe is je rekenvaardigheid? Knap als je ’s nachts op karton kunt slapen om de bankrekening van een charitatieve instelling aan te vullen. Maar zijn dat basisvaardigheden?

Schoolkinderen zijn onze toekomstige ministers. Onze toekomstige mediabazen, onze captains of industry. Het zijn de mensen die straks ons land moeten runnen als wij er te oud voor zijn. Mensen die zich voor grote problemen gesteld zullen zien. En dit zijn de mensen die straks zeggen: hoeveel 1/3  van 100 is, weet ik niet. Het verschil tussen verhuist en verhuisd? Geen idee. Maar toen ik tien was, deed ik wel een vluchteling na! Miep-Miep!

Advertisements