Advertenties
Recent:

De toon van het debat

Er is de laatste tijd veel te doen over de toon van het debat, althans in de media. Kennelijk vallen bepaalde uitspraken in dat debat uit de toon. Die toon moet natuurlijk gematigd zijn en passen bij de smaak van de smaakmakers in de media.

Er zijn nogal wat landgenoten met meningen die daar van afwijken. Zich kritisch noemende opiniemakers halen dan al snel de domineestoga uit hun garderobe om die dissonanten te manen de (schrille) toon te matigen. Want op hun eigen toon valt natuurlijk niets aan te merken.

Vooral de eens liberale NRC is de laatste jaren steeds meer op de moraliserende toer. Die krant vond het kennelijk ook passend om een evenwichtig, kritisch en onderbouwd betoog van Paul Scheffer (“De Exodus en ons geweten”) door minstens drie tegengestelde opinies vol moralisme te laten wegdrukken.

En dan noem ik de maffe kritiek op Scheffer van econoom Coen Teulings niet eens. Tegen hem zou ik zeggen: schoenmaker, hou je bij je leest en kraam geen onzin uit over de toon van het debat in Zweden. Daar kunnen in sommige steden (Malmö) joden niet eens meer veilig over straat lopen!

De verkondiger van een afwijkende mening wordt het liefst gekleineerd of weggehoond door een overmacht aan goedgebekte tegenstanders

Ik heb het gevoel dat “de toon van het debat” onderwerp van debat wordt als de argumenten van de tegenstanders niet bevallen. En is er wel een debat? Een debat veronderstelt tijd, ruimte en hoor en wederhoor, een uitwisseling van meningen en gedachten. Ook meningen die de opinievormers niet voor correct houden. Maar ook na de verzuiling is het toch vooral preken voor eigen parochie (gedachten) gebleven.

Een mooi voorbeeld was de uitzending van Buitenhof van 1 november: de opgetrommelde professoren Leo Lucassen en Maurits Berger bleken niet opgewassen tegen de argumenten van de Belgische Islamcriticus Wim van Rooy. In arren moede ging Pieter Jan Hagens toen maar over op een ander (veiliger?) onderwerp: “de toon van het debat”. Maar ook toen sloeg Van Rooy beide geleerden knock-out.

Voor echte TV-debatten moet je bij de Oosterburen zijn. In een debat op de Duitse ARD krijgt en neemt een Slowaakse tegenstander van de heersende Duitse policor-opinie alle ruimte voor het leveren van snoeiharde kritiek op de opvang van vluchtelingen.

In Nederland zijn debatten op TV verworden tot ophef en vertier. Een Jodenmepper en een neo-nazi in een talkshow, leuk joh! In programma’s als Pauw wordt amper tijd genomen voor een debat: even een paar statements en dan snel over naar het volgende onderwerp. De verkondiger van een afwijkende mening wordt het liefst gekleineerd of weggehoond door een overmacht aan goedgebekte tegenstanders.

In programma’s als Pauw wordt amper tijd genomen voor een debat

Natuurlijk: je kunt niet heen om uitwassen als Steenbergen en dergelijke, zie ook hier. Maar waarom liet alleen Trouw één van die ‘schreeuwers’ aan het woord? Dat leverde een portret op van een vrouw die zich gemangeld voelt in de Nederlandse bureaucratische jungle en nergens gehoor vond. Haar ongenoegen over een ongevoelig autistisch bestuur vond een uitweg op die ‘inspraakavond’. Niemand was in haar beweegredenen geïnteresseerd. Haar toonhoogte beviel niet en dus werd ze al bij voorbaat in het verdomhoekje van de neo-nazi’s geplaatst.

Kortom: het is hoog tijd voor échte debatten. En dan niet alleen af en toe op de radio in de late uurtjes, maar gewoon in prime time op TV. Dan is dat gezeur over de toon van het debat ook gelijk afgelopen.

Advertenties
About Freek van Beetz (71 Articles)
www.freekvanbeetz.nl

6 Comments on De toon van het debat

  1. Aan de gezichtsuitdrukking van de jammeraar over de toonzetting valt precies af te lezen binnen welke door hem of haar vastgestelde dogma’s het debat gevoerd dient te worden. Dat is inderdaad geen debat maar een poging tot belering van de onverlaat die het waagt kritiek te hebben op de productie, de werkelijkheidsbeleving en/of idealen van de moraalclaimer.
    .
    Gezien de regelrechte indoctrinatie van om den brode gelijkgeschakelde media een aanslag betekent op het gezond verstand van argeloze al te goedgelovige burgers hebben mensen met wat meer zicht op zaken de plicht hun familie, vrienden, buren, collega’s en kennissen in elk geval de gelegenheid te bieden om kennis te nemen van meer informatie. Hierdoor kunnen uiteindelijk steeds meer mensen door mediacratische opzetjes heenprikken. Gezien de dalende populariteit van de PvdA lijkt dit proces van voorlichting en bewustmaking al te zijn begonnen.
    .
    Strijdt ook deze goede strijd.

  2. Kritiek op de toon van het debat is gewoon het zoveelste middel van de pc-kliek om ongewenste meningen zo snel mogelijk onder het tapijt te laten verdwijnen. Net zoals mensen met ongewenste meningen tot zwijgen worden gebracht door ze uit te maken voor nazi, xenofoob, islamofoob, etc.

    Beschouw “titels” als nazi, xenofoob en islamofoob dus maar gewoon als geuzennaam en laat je de mond niet snoeren. Mensen die schelden, hebben blijkbaar geen valide tegenargumenten, dus naar alle waarschijnlijkheid heb je gewoon gelijk.

    If you’re catching flack, je must be over the target!

  3. Alphons Mantel // 9 november 2015 7:27 om 7:27 //

    Bij gebrek aan goede argumenten voor de extreem kostbare opvang van asielzoekers/gelukzoekers gaan de politiek correcte elite (de publieke omroepen als eerste) als snel iets ongemotiveerds roepen als racisme, terwijl de oproepen tot massamoord en Jodenhaat in de Koran nooit worden genoemd of bekritiseerd.

  4. Zal niet gaan. De kwaliteit van onafhankelijkheid van journalisten is al niet geweldig, de censuur en de broodangst komt daar nog bij

  5. Het debat zou uitkomst bieden maar wat nu als dat nu net iets is wat ze niet willen waar ze juist bang voor zijn?

  6. De toon van het debat. Mensen hebben het dan over verruwing in het debat. Verruwing in het taalgebruik, maar ook in het nonverbale deel van het debat. Voorbeelden zijn de gezichtsuitdrukking en de stemverheffing. Als we TOON letterlijk nemen, dan zou het juist die stemverheffing moeten zijn die mensen ergert. Echter, bij debat die via twitter en blogs verloopt speelt stemverheffing geen enkele rol, dus daar moet TOON blijkbaar toch als metafoor worden opgevat. Ik heb altijd weer moeite met metaforen, omdat ze de plank vaker misslaan en de materie dan eerder vertroebelen. Er is echt wat voor te zeggen de uitdrukking ‘de toon van het debat’ te gaan vervangen. Daar komt bij dat je echt de meest afschuwelijke dingen kan zeggen met de meest zalvende stem die we ons maar kunnen voorstellen. Zeg maar eens tegen een kind van 5 jaar met zachte stem “jij bent een racist” en vraag je dan af of de toon verkeerd was. Nee, natuurlijk was de toon niet verkeerd, maar het oordeel natuurlijk wel. Want terwijl je tegen een volwassene misschien nog helemaal terecht zoiets kan zeggen, een kind van 5 jaar heeft zo’n oordeel nooit verdiend.
    Wat ik nu beweer is dat ook veel volwassenen zo’n oordeel niet verdienen. En toch zijn er genoeg mensen die deze volwassenen “racist” noemen. En wat ik nu ook beweer: Al wordt dat op de meest zalvende manier gezegd, het oordeel is vals, gemeen en over de grens van het betamelijke. En juist zij die het steeds verwijtend over de toon van het debat hebben, blijken om de haverklap anderen te beschuldigen van racisme, of nog erger.

2 Trackbacks / Pingbacks

  1. De toon van het debat | E.J. Bron
  2. Eindtijdberichten en ander opmerkelijke nieuwsfeiten, verzameld door: Nico Talma | Silvia's Boinnk!!!

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: