Advertenties
Recent:

Verkrachting van kinderen of verkrachting van het recht?

Van Indonesië is wayang bekend: een voorstelling, waarin (schaduwen van) poppen uitvoering geven aan bijvoorbeeld een deel van de Mahabharata of de Ramayana en ook komische acts opvoeren. Alle poppen worden bespeeld en van een stem voorzien door één onzichtbare poppenspeler: de ‘dalang’.

Ook in het (politieke) openbare leven spelen zich in Indonesië taferelen af, waarbij de mensen op de voorgrond vaak niet degenen zijn die het spel bepalen: het is een onzichtbare persoon of groep personen, druk bezig om een reeks gebeurtenissen te laten plaatsvinden die moet leiden tot het door hen gewenste resultaat. Een real life dalang dus, sluw en gevaarlijk.

In april 2014 werd de expat-gemeenschap in Jakarta opgeschrikt door een afschuwelijk verhaal, dat zich afspeelde op de prestigieuze Jakarta International School. Een 5-jarig jongetje, dat tijdens de lessen even naar het toilet ging, werd daar door vier schoonmakers verkracht. Hij was de zoon van een Nederlandse vader en Indonesische moeder.

De vier verdachten werden gearresteerd. Later volgde nog de arrestatie van een vijfde en een zesde, vrouwelijke verdachte. Tijdens verhoren door de politie bekenden vier verdachten, een vijfde pleegde zelfmoord in de gevangenis. Duidelijk verhaal: vier schuldigen die bekend hebben, dus veroordelen en over tot de orde van de dag, niet? Inderdaad. Niet.

Want het verhaal werd steeds ongeloofwaardiger. Niet alleen stelden de verdachten later dat hun bekentenissen onder marteling waren afgedwongen (niet ongewoon in Indonesië, wat ook een ander licht werpt op de zelfmoord van de vijfde verdachte), maar nu zouden volgens de ouders van het kind ook twee leraren hebben deelgenomen aan de verkrachtingen, die bovendien stelselmatig waren en waar ook andere kinderen het slachtoffer van zouden zijn geworden.

Verkrachtingen onder schooltijd, in geheime geïsoleerde ruimtes (die nooit zijn gevonden) waardoor het gehuil van de kinderen niet hoorbaar was op deze drukke school. Sterker nog: kinderen zouden zijn verdoofd door het inbrengen van een “magische steen” die uit de lucht werd getoverd en bovendien regelmatig zijn verkracht in het kantoor van de schoolcoördinator, dat de bijnaam “het aquarium” had omdat het aan alle kanten van grote glazen wanden was voorzien!

De ouders wilden een schadevergoeding van de school. In eerste instantie 12 miljoen USD, later verhoogden ze dat naar 125 miljoen USD. Het zo vaak misbruikte jongetje werd vervolgens in Singapore medisch onderzocht, waar de artsen constateerden dat er geen sprake was van anale verkrachtingen, zoals was beweerd. Het jongetje had geen enkele verwonding. Ah, dus volgde vrijspraak van de verdachten, zegt u?

Nou, nee. De rechter besloot dat de documenten uit Singapore geen bewijs vormden en liet het jongetje onderzoeken in een….politieziekenhuis. Waar uiteraard werd geconstateerd dat de politie goed werk had verricht en inderdaad: ze wisten zeker dat het jongetje was verkracht. Omdat de rechter bovendien vond dat de schoolcoördinator te weinig seks had met zijn vrouw en te weinig masturbeerde voor een normaal mens en daarom ongetwijfeld een kinderverkrachter was, werden alle verdachten veroordeeld tot gevangenisstraffen van 10 jaar.

Het vervolg? De school gaat binnen afzienbare tijd failliet aan een torenhoge claim, zo heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Zodat het gebouw en de grond eindelijk kunnen worden opgekocht door een groep investeerders, die er een groot en zeer lucratief project willen realiseren. Met de hulp van een omgekochte Indonesische moeder van een vijfjarig kind, een omgekochte rechter en de omgekochte politie.
Die groep investeerders? De dalang.

Advertenties
About vraagstaart (4 Articles)
Nom de plume van Saleh ud Din, columnist, libertariër en (ex-)moslim. Voor Europa, dus tegen het EU-kalifaat. Stijlloos roze anoniem lafbekje.